Charlie is een docent Engels, die door zijn morbide obesitas het appartement niet verlaat. Hij geeft zijn lessen online en uit schaamte voor zijn lichaam laat hij de webcam van zijn laptop uit staan. Hij is afhankelijk geworden van zijn verzorger Liz, die elk moment verwacht dat Charlie kan overleiden. Zijn bloeddruk is torenhoog en Charlie blijft maar eten. Om met zich zelf in het reine te komen besluit Charlie op een dag zijn vervreemde tienerdochter uit te nodigen om zijn vaderlijke band aan te halen. Zij werd bij Charlie weg gehouden door haar moeder nadat Charlie het gezin had verlaten voor een andere man. Maar de vork blijkt iets anders in de steel te zitten dan Charlie had gedacht als zijn dochter Ellie zich ontpopt als een monsterlijke tiener, die nergens respect voor lijkt te hebben.

Brendan Fraser kennen wij natuurlijk het beste als avonturier Rick O’Connell uit de hitfilms The Mummy. In The Whale toont Fraser zich van een kant die we echt nog nooit hebben gezien en Fraser zet absoluut de beste acteer prestatie uit zijn carrière neer in The Whale. Dat Fraser genomineerd is voor een Oscar voor Beste Acteur is ook volledig terecht en het zou ook zeer terecht zijn als hij het fel begeerde beeldje mee naar huis zou mogen nemen. Aan het roer staat regisseur Darren Aronofsky, die sowieso altijd voor een sensatie in staat, want deze man maakte tot nu toe alleen een kleine uitglijder met de film Noah uit 2014, maar voor de rest staat hij altijd voor een dosis kwaliteit en zijn films geven altijd veel stof tot nadenken. Neem zijn absolute meesterwerk mother! uit 2017, overigens was dat voor The Whale de laatste film die Aronofsky maakte, waarbij je echt heel goed moest opletten om te snappen waar de film over ging. Nou is het met The Whale niet zo ernstig gesteld, maar Aronofsky weet de kijker wel weer eens tot in zijn ziel te raken.

Het knappe van deze film is dat Aronofsky je weet te boeien met een verhaal dat zich eigenlijk alleen maar afpeelt in het appartement van Charlie. Daarbij rekenen we even niet de flashbacks op het strand en het stuk dat Liz uit de bus stapt bij de bus halte. Liz weet eigenlijk dat het een gelopen zaak is met Charlie, die zich zijn graf in aan het eten is. Het frustrerende is dat het hem ook helemaal niets kan schelen. Dan staat Thomas voor de deur om het evangelie te verkondigen aan Charlie en aan te kondigen dat de wereld vergaat en dat het paradijs op aarde zal terugkeren. Als Liz dit ziet stuurt ze de jongen weg met de boodschap dat Charlie helemaal niet gered wil worden, maar de jonge Thomas blijft terug komen uit medelijden met Charlie. Het kabbelt allemaal voort en het verhaal ontvouwd zich steeds verder op dat punt en eigenlijk word vanaf daar ook duidelijk waarom Charlie is geworden zoals hij is en waarom hij zichzelf dood probeert te eten, zeker als je weet dat Charlie ook nog eens geen zorgverzekering heeft en zich om die reden ook niet wil laten opnemen in een ziekenhuis.

En dan staat Ellie voor de deur, Charlies vervreemde dochter. Ze verwijt Charlie dat hij nooit naar haar omgekeken heeft en dat Charlie nooit geld gezonden heeft om haar te onderhouden. Charlie ontkent dit en schuift de schuld volledig in de schoenen van haar moeder. Die heeft haar weg gehouden en die heeft het geld verbrast dat Charlie gestuurd zou hebben, maar de waarheid is wrang en precies omgedraaid. Zeker als blijkt dat Charlie al die tijd over een enorme bankrekening beschikt, dat hij volledig aan Ellie wil nalaten en Ellie ontpopt zich in een gewetenloos geldmonster dat voor niets of niemand respect heeft en iedereen chanteert en kapot probeert te maken… Of zit dit toch anders in elkaar dan je zou denken? Maar Charlie ziet zelfs in de door en door slechte daden van zijn dochter nog een positief perspectief, zelfs al lijkt dat er echt niet te zijn. Charlie wil maar een ding en dat is de liefde van zijn dochter terug winnen en menig kijken zal aan het einde tot tranen geroerd zijn en nee, de film neemt niet de gemakkelijke tranentrekkende weg.

The Wale is een prachtige tranentrekker, waarbij Brendan Fraser laat zien dat hij echt een zeer goed acteur blijkt te zijn. De thema’s die de film aanhaalt zoals geloof, familie, vrienden en gezondheid worden perfect weergegeven op een manier waar je zelf ook echt iets mee kan. Deze film is voor 3 Oscars genomineerd, maar daar had een nominatie voor beste film ook echt wel op zijn plek geweest. Hoe dan ook weet The Whale de kijker te raken en blijft de film boeiend om te kijken tot aan het einde. Nergens voelt de film ook maar te lang aan, en dat is best knap gezien de film zich totaal in het appartement van Charlie afspeelt. Aronofsky toont wederom waarom zijn films elke keer weer het kijken waard zijn, want deze man weet perfect hoe je een film naar het publiek moet brengen en hoe iedereen geboeid te laten kijken.

Waardering: 10/10