Een groep vrouwen binnen een religieuze gemeenschap in Bolivia, bespreken met elkaar in de afwezigheid van mannen, wat te doen tegen de manier waarop ze behandeld worden door hun mannen. Na een soort referendum mogen drie generaties vrouwen hun stem uitbrengen wat te doen. Niets doen, blijven en vechten of vertrekken. Omdat de vrouwen binnen de gemeenschap niet mogen leren lezen, worden de notulen bijgehouden door een mannelijke leraar August. Maar de vrouwen vinden het maar moeilijk om hun geloof met de aanvallen te verzoenen.

Geïnspireerd door ware gebeurtenissen en gebaseerd op het gelijknamige boek uit 2018 van schrijfster Miriam Toews, besloot de Canadese regisseur Sarah Polley de vertaling naar het grote doek te maken. De cast liegt op het affiche prijken de namen Rooney Mara, Claire Foy, Jessie Buckley, Judith Ivey, Ben Whishaw en Frances McDormand. Met twee Oscar nominaties voor Beste Sceenplay en zelfs die voor Beste Film op zak, moet Woman Talking natuurlijk een schot in de roos zijn. Waar de Oscarnominaties vandaan komen en waar deze op gebaseerd zijn, zeker in deze categorieën is echt een hele grote vraag, want dit werkje is echt voor een heel selectief publiek geschikt en zal absoluut niet door de mainstream filmkijker worden gewaardeerd. Dat is natuurlijk niet erg, want zulke films moeten er ook zijn natuurlijk, maar Woman Talking is simpelweg geen film dat volle zalen gaat trekken en verder dan een filmhuis zal de film ook niet echt komen. Dat heeft niets te maken met de feministische toon die de film heeft, maar gewoon dat de film oer saai blijkt te zijn en je als kijker zo verschrikkelijk veel literair gebrabbel om je oren krijgt gesmeten, dat je aan het einde van de rit helemaal murw geluld in je stoel zal blijven zitten.

De eerste minuten begint het allemaal nog een beetje met wat mystiek. Je hebt als kijker even het gevoel dat dit nog wel iets kan gaan worden en dat er nog wat spanning gaat komen. Maar na een minuut of 25, kom je er achter dat er helemaal niets gebeurd. De vrouwen babbelen alleen maar over wat te doen en staan kruisjes te zetten op een zelf in elkaar geflanst stembureau. Daarnaast is er August die de notulen bijhoudt voor de vrouwen en het nageslacht, zodat die het later kunnen teruglezen wat er allemaal is gebeurd. August blijkt bijna een slaaf van de vrouwen te zijn, waarbij hij vooral geen tegenspraak mag doen en alles heel nederig probeert te brengen naar de groep vrouwen met gebogen hoofd. Alles wordt enorm theatraal naar buiten gebracht en elke gedachte wordt op een filosofische manier uitgesproken, waarbij je als kijker echt het gevoel krijgt dat de makers je willen doen geloven dat je aan een universiteit moet hebben gestudeerd om de film te kunnen begrijpen.

Het geheel voelt gewoon geforceerd aan en daarnaast is het cinematografisch ook oersaai. Statische vooral grauwe beelden met veel grijs en donkere tinten. Het zal allemaal de bedoeling zijn geweest om een punt te maken, maar na tien minuten zal het de meeste kijkers waarschijnlijk een rotzorg zijn wat er allemaal besproken wordt. Uiteindelijk werd het geheel zo tenenkrommend en saai dat je jezelf misschien zachtjes kon afvragen of de film ook genomineerd had geweest als deze Man Talking had geheten en of er überhaupt wel een man op de aarde is die deugt. Nee, dit is gewoon geen film voor iedereen en daarnaast is het zeker de nominatie voor Beste Film van het jaar niet waard. Elke andere genomineerde film die er in het lijstje staat is beter en het lijkt echt een nominatie te zijn geweest om de feministen onder ons zoet te houden. Misschien dat het boek zelf echt beter is en dat de film de plank totaal misslaat, maar als dit het is dan slaat de gehele nominatie compleet nergens op want de film is met een woord perfect te beschrijven en dat is SAAI!

Woman Talking is een dodelijk saaie film, waarbij je als kijker in een uur en drie kwartier volledig wordt murw geluld met feministische filosofische praatjes. Waar de Oscar nominatie van Beste Film vandaan komt is echt een groot raadsel, want dit filmhuis prentje zal snel in de vergetelheid geraken. Het boek zal wellicht een stuk beter zijn, zoals veel mensen beweren, maar de film doet mij nou niet smachten om dat te gaan lezen om eerlijk te blijven. Maar ook cinematografisch is de hele film oersaai. De statische beelden, lange shots op statief genomen, althans zo lijkt het en de donkere tinten in de film laten de gemiddelde kijker denk ik na 10 minuten in slaap vallen of de film te doen afzetten en wat heb je dan eigenlijk gemist? Helemaal niets. Er zullen mensen zijn die de film een warm hart toe dragen en fantastisch vinden, maar dat zal een relatief kleine groep zijn. Laten we het er gewoon op houden dat smaken en meningen verschillen om nare discussies te voorkomen.

Waardering: 2.0/10