Lydia Tár is de eerste vrouwelijke chef-dirigent van het Berliner Philharmonic orkest. Ze vertrouwt op Francesca, haar persoonlijke assistent en Sharon, haar vrouw en concertmeester. We maken kennis met Tár op het hoogtepunt van haar carrière, terwijl ze zowel een boekpresentatie als de langverwachte live uitvoering van Mahlers Vijfde Symfonie voorbereidt. In de daaropvolgende weken begint haar leven zich op een bijzonder moderne manier te ontrafelen. Het resultaat is een verschroeiend onderzoek naar macht en de impact en duurzaamheid ervan in de huidige samenleving.

Het is alweer zeventien jaar geleden dat Todd Field plaats nam op de regisseur stoel voor de film Little Children. Die film werd voor 3 Oscars genomineerd, maar wist er geen een te verzilveren. Nu is hij terug met de film Tár, over Lydia Tár, een gerenommeerd dirigent die wordt beschuldigd van seksueel misbruik. De rol van Lydia Tár wordt gespeeld door Cate Blanchett, die voor deze rol alweer haar derde Oscar in de wacht kan slepen. Een indrukwekkende prestatie is het zeker. Blanchett moest weer wat lessen piano spelen nemen, ze moest de Duitse taal leren en ze moest een orkest leren dirigeren. Ook werden er lange scenes met extreem veel dialoog in een take opgenomen, iets dat Blanchett al eerder machtig bleek te zijn in de film Blue Jasmine, waar ze overigens ook geheel terecht een Oscar voor won.

Na minutenlang naar de credits van de film te hebben gekeken, krijgen we een interview te zien, waarin Tár haar autobiografische boek Tár on Tár bespreekt. Het set meteen de toon en Blancett komt erg overtuigend over, sterker nog, het is alsof je naar een echt interview zit te kijken waar een gepassioneerde echte dirigent over haar leven praat. Toch hebben we dat trucje eerder gezien van Blancett en weten we wat ze in haar mars heeft. Op dat vlak geen verrassingen dan ook. Maar Lydia wil een perfectionist zijn, iemand die op de automatische piloot doet wat ze doet en afwijkt van de normale mens. Maar gaande weg blijkt dat Lydia zeker niet het gevoelloze wezen is dat ze naar de buitenwereld pretendeert te zijn. De film laat mooi zien hoe iets totaal uit zijn verband gerukt kan worden en als seksueel misbruik naar de buitenwereld kan worden gebracht als een filmpje viraal gaat, waarbij Tár een student op de Juilliard school probeert duidelijk te maken met seksuele metaforen. Dit loopt volledig uit de hand en het publiek trekt zijn eigen conclusies voordat er goed gekeken wordt wat er nou werkelijk waar aan de hand was.

Naar aanloop van de grote dag van het concert, begint de normaal rationeel denkende geest van Lydia flinken scheuren te vertonen. Langzaam maar zeker draait Lydia helemaal door, iets dat zich uiteindelijk in grote razernij ontpopt. Als Lydia volledig door het lint gaat, lijkt het gedaan met haar carrière, iets dat een team om haar heen moet zien te voorkomen en alles weer vanaf de grond moet zien op te bouwen. Toch duurt de film echt flink te lang met een speelduur dat ruim over de tweeënhalf uur gaat. Ja het geeft wel flink de tijd om het karakter van Lydia Tár goed te belichten, maar niet elke scene is even boeiend en niet elke gebeurtenis in de film heeft meerwaarde. Natuurlijk is de prestatie van Blancett erg knap en sterk neergezet, maar qua film is het simpelweg niet altijd even boeiend en willen de makers soms net iets te maatschappelijk kritisch worden, waarbij het uiteindelijke doel van de film uit het oog verloren gaat.

Tár is een knap staaltje werk van Cate Blanchett, maar het is vol te begrijpen waarom regisseur Todd Field de rol specifiek voor Blanchett schreef. Met elke andere actrice had de film mislukt, wat Tár een one woman show maakt, waarbij de rest als opvulling dient. Is het altijd even leuk om naar te kijken? Niet echt, maar slecht wordt het zeker niet. Met 6 Oscar nominaties op zijn naar, zou alleen die van Beste Actrice terecht zijn als deze hem wint. Het lijkt alsof de makers net iets te maatschappelijk kritisch willen worden, waardoor je soms een been there, done that gevoel zal krijgen. Om op basis van deze film meteen te gaan brullen dat Blanchett een van de beste actrices is die we ooit hebben gezien, gaan wellicht echt net een station te ver, maar dat ze een zeer begaafd actrice is, dat is wel duidelijk. Het is een trucje dat we Blanchett al eerder zagen doen in Blue Jasmine dat er voor zorgde dat het absolute wauw effect weg bleef.

Waardering: 7.5/10