De twee goede vrienden Padraic en Colm komen in een moeilijke situatie wanneer Colm plotseling besluit hun vriendschap te verbreken. Op het eiland voor de Westkust van Ierland, waar de twee wonen, probeert een verwarde Padraic de vriendschap nieuw leven in te blazen met hulp van zijn zus Siobhan. Zij heeft haar eigen problemen met Dominic, de zoon van de lokale politieman. De gebeurtenissen escaleren volledig als Colm een drastisch ultimatum stelt om zijn voornemen tot het beëindigen van de vriendschap duidelijk te maken. Maar Padraic lijkt flink hardleers en heeft daar geen boodschap aan, totdat het echt duidelijk wordt dat Colm absoluut geen grapje maakt en bloed serieus is.

Eens in de zoveel tijd komt er weer eens een film van regisseur Martin McDonagh langs en dan weet je direct weer waarom dit een zeer begaafde filmmaker is. Zo wist hij in het verleden al te imponeren met de films In Bruges uit 2008, Seven Psychopaths uit 2012 en in 2017 Three Billboards Outside Ebbing, Missouri. Laatst genoemde kreeg maarliefst 7 Oscar nominaties, waarvan de film er twee wist te verzilveren. Met The Banshees of Inisherin doet McDonagh het nog maar eens eventjes dunnetjes over, want de film is voor maarliefst 9 Oscars genomineerd. Ook valt het op dat McDonagh al voor de derde keer beroep doet op de diensten van Collin Farrell. In In Bruges speelde Farrell zelfs al smane met Brendan Gleeson, dus de cast zijn geen vreemde van elkaar. Het duo was al akkoord gegaan om in deze film samen te gaan spelen, ver voordat de film al groen licht kreeg van de studio om gemaakt te gaan worden. Een vruchtbare samenwerking bleek dit absoluut te worden, want met The Banshees of Inisherin levert McDonagh een absoluut meesterwerk af, met diepe lagen over vriendschap en liefde.

De film oogt misschien erg saai en het zal niet iedereen direct aantrekken om de film te gaan bekijken. Ook na het lezen van het op het eerste oog vrij eenvoudige verhaal zal je niet direct over de streep weten te trekken, maar schijn bedriegt, want als de film eenmaal begonnen is laat het je niet meer los. Het begint allemaal rond 1 april 1923, waarbij de 11 maanden durende Ierse burgeroorlog richting zijn einde gaat. De twee vrienden Padraic en Colm trekken al jaren met elkaar op en praten veel met elkaar in de lokale kroeg. Colm besluit uit het niets zijn vriendschap te beëindigen met Padraic en niet meer tegen hem te praten. Padraic snapt er helemaal niets van en denkt eerst nog dat het om een 1 april grap gaat, maar hij komt er toch al snel achter dat het niet om een grap gaat. Je vraagt je op het eerste gezicht constant af waarom Colm dit doet, maar de reden wordt al heel snel heel erg duidelijk. Colm wordt ouder en heeft geen plaats meer in zijn leven voor saaie mensen en Padraic is een hele saaie zoutzak, die alleen maar over zijn ezel kan praten of zeer oninteressante andere dingen. Padraic probeert dit te veranderen en doet zijn uiterste best om de relatie tussen hem en zijn beste vriend te herstellen, maar Colm ziet dat absoluut niet zitten en stelt hem een extreem ultimatum dat volledig uit de hand weet te lopen.

Naast het verhaal over Padraic en Colm is er ook nog plaats voor het verhaal over de zus van Padraic, Siobhan, De twee leven een somber bestaan in misschien wel een van de meest saaie omgevingen op de wereld. De zoon van de akelige en corrupte plaatselijke politieagent Peadar genaamd Dominic, wordt zwaar mishandeld door zijn vader en daarnaast is Dominic ook nog eens tot over zijn oren verliefd op Siobhan. Maar Siobhan wil weg uit de sleur, het vaste land op om daar een carrière op te bouwen en iets van haar leven te maken. Dit verhaal wordt subtiel verweven op een hele natuurlijke manier met het verhaal van Padraic en Colm. Siobhan ziet met lede ogen aan hoe Colm zichzelf de vernieling in helpt en hoe haar broer maar niet begrijpen wil wat er aan de hand is en dat het maar beter is om zijn voormalig beste vriend met rust te laten. Het enige dat Colm wil is met rust gelaten worden zodat hij aan zijn muziek kan werken en waarom dat zo belangrijk voor hem is wordt op een sublieme manier uitgelegd en is even pijnlijk als begrijpelijk van beide kanten gezien. Het maakt The Banshees of Inisherin bijna een Shakespeare stuk, dat op een meesterlijke manier wordt uitgewerkt in beeld, dialoog, maar zeker ook in muziek dat de emotie, saaiheid en tijdsbeeld perfect weten aan te vullen.

The Banshees of Inisherin is een meesterwerk van heb ik jou daar geworden, dat elk onderwerp op een sublieme manier weet uit te werken. Misschien nodigt de film zichzelf niet direct uit om te gaan bekijken, maar vergis je niet, want dit is een film die je maar eens in de tien jaar misschien voor krijgt geschoteld. Het is vooral Colin Farrell die alle lof verdiend, want vooral zijn rol en prestatie in de film is van een zeer hoog niveau. Maar dat is niet het enige, want eigenlijk net als in de vorige film van regisseur Martin McDonagh zal de film je direct bij de lurven pakken en aangrijpen. De dosis humor die door de film verweven zit is subtiel en gepast, verwacht geen dijenkletser, want dan ben je wel echt aan het verkeerde adres, maar meer gevatte uit het leven gegrepen humor en dingen die komisch zijn die je gewoon overkomen en waar je niets aan kunt doen. Vooral Farrell verdient het om het Oscar beeldje voor Beste Acteur te ontvangen, maar iets zegt dat deze film er nog wel eens veel meer kan winnen dan op voorhand gedacht en dat zou volledig terecht zijn.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️