Voor privédetective Philip Marlowe gaan de zaken in Los Angeles de laatste tijd wat traag. Dan arriveert er een nieuwe klant: de jonge en aantrekkelijke Clare Cavendish, dochter van Hollywood-actrice Dorothy Quincannon. Ze wil dat Marlowe haar voormalige minnaar, drugsdealer en rokkenjager Nico Peterson, opspoort. Peterson zou vermoord zijn bij de Corbata Club, een exclusieve club voor de rich and famous van LA, maar Clare is ervan overtuigd dat hij nog leeft en zijn dood in scène is gezet. Tijdens zijn onderzoek raakt Marlowe niet alleen in de ban van de verleidelijke Clare, maar komt hij ook in aanraking met de louche praktijken die schuil blijken te gaan achter de schermen van de Corbata Club en Hollywoods filmindustrie. Het wordt pijnlijk duidelijk dat Bay City’s rijkste families en machtigste inwoners tot alles bereid zijn om hun fortuin te beschermen.

In zijn alweer 100ste film in zijn carrière, speelt Liam Neeson de rol van privédetective Philip Marlowe. De rol werd al talloze keren gespeeld door verschillende acteurs, maar de rol die Humphrey Bogart speelde in de film The Big Sleep uit 1946 is toch wel een van de meest memorabele in de filmwereld. Philip Marlowe is een personage, gecreëerd door schrijver Raymond Chandler. Marlowe verscheen voor het eerst in het korte verhaal Finger Man in 1934. Na een hele reeks acteurs die de rol dus al speelde in het verleden is het nu de beurt aan Liam Neeson, die absoluut geschikt is voor dit soort rollen. Deze keer komt het verhaal uit de pen van John Banville die het boek The Black-Eyed Blonde in 2014 in de boekenwinkels zag verschijnen. De regie ligt in handen van Neil Jordan, die naast indrukwekkende films als The Crying Game als met Neeson samen werkte in Michael Collins. Waar kan het nog misgaan eigenlijk.

Echt misgaan doet het ook niet. De film ademt de klassieke noir stijl uit in al zijn facetten, maar wat dan eigenlijk weer wel jammer is, is de moderne insteek van het verhaal. Een uit elkaar gespatte schedel, bloederige schiet en steekpartijen en cocaïne gebruik in de jaren 30, is in een dergelijke film dat zich op de noir kant wil richten ongebruikelijk. Als je zo’n kant op wil gaan met een film over een ouderwetse stoer pratende, ketting rokende privédetective, die ook nog eens wereld moe is, moet je je gewoon ook aan die regels houden of je moet de film op een andere manier gaan brengen. Nee dit maakt het zeker niet dat Marlowe een slechte film is, maar het is gewoon jammer dat het niet wat authentieker wordt gehouden. Voor de rest valt het allemaal niets tegen en doet Neeson het prima. Toch is het Jessica Lange als onuitstaanbare moeder van Clare Cavendish die de show weet te stelen.

Het verhaal gaat zo hier en daar een beetje van de hak op de tak, wat er voor zorgt dat je misschien niet de gehele film even geboeid zal zitten kijken. Dit komt ook af en toe door abrupt afgebroken scenes zoals wanneer Marlowe wordt omsingeld door tuinwerkers die heel dreigend op hem afkomen. Je verwacht een heel gevecht, maar zodra Marlowe er een met de achterkant van een heggenschaar een hengst geeft, wordt je zo een andere scene in geslingerd. Dit gebeurd helaas wel vaker in de film, waarbij je een beetje gedesoriënteerd achter blijft. Of dit nou bewust is gedaan of dat men er gewoon niet op heeft gelet maakt niet zoveel uit, want het is gewoon irritant. Voor de rest kabbelt het verhaal voort en is het een degelijke film, hoewel de film er zeker een van de betere uit zijn genre is, dat is een ding wat erg zeker is.

Marlowe is een prima detective film geworden met een lekkere noir sfeer. Natuurlijk niet zo vreemd gezien er al bijna 80 jaar films worden gemaakt over de privédetective. Hier en daar zitten er wat slordigheden in de film, maar over het algemeen is het grote geheel prima kijkvoer. Liam Neeson mocht de eer voor zijn 100ste film op zich nemen om de rol te vertolken. Hij werd voorgegaan door namen als Humphrey Bogart, Elliott Gould en vele anderen, wat dit natuurlijk een grote eer maakt. Wellicht had het geheel een beetje getrouw moeten blijven aan de originele bedoeling achter deze films. De bloederige praktijken en drugs gebruik in de film waren overbodig en had leuker geweest als ze zich gewoon aan de regels hadden gehouden die in een dergelijke jaren 40 film te verwachten is. Het stoort gelukkig niet heel erg, maar het had het eindcijfer wellicht een stukje omhoog kunnen krikken.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️