In 1985 wil een drugssmokkelaar een lading van 200 kilo cocaïne droppen, maar doordat hij zichzelf knock-out slaat tegen een deurpost, valt hij uit het vliegtuig en slaat hij te pletter samen met zijn lading cocaïne. Het beland allemaal in een natuur reservaat in Knoxville, Tennessee, waar een beer de drugs te pakken krijgt en volledig high alles begint te vermoorden dat op zijn pad komt. Maar niet alleen de beer krijgt de drugs te pakken, het bos loopt ook nog eens vol met parkwachters, kinderen, een overbezorgde moeder, en mensen van het drugskartel die de cocaïne terug moeten vinden in het bos. Wat volgt is een grote bloederige, chaotische slachtpartij.

Er was eens een drugsdealer die zijn lading drugs wilde droppen en uit het vliegtuig valt waarbij zijn drugs in een bos beland. Een beer krijgt de coke te pakken, snuif of eet het op en… daar houd het stukje waargebeurde verhaal volledig op. In het echte verhaal sterft de beer na enkele minuten aan een overdosis, einde verhaal. Niet voor Jimmy Warden en regisseur Elizabeth Banks, want die dachten dat hier nog een hilarisch verhaal aan vast te knopen was en in principe hadden ze zeker gelijk. Cocaine Bear is gewoon een leipe, rare, lachwekkende en vooral bloederige film geworden. Naast dat feit is dit ook nog eens een keer de allerlaatste film waarin we acteur Ray Liotta zien, die op 26 mei 2022 overleed op 67-jarige leeftijd. De film is tevens ook opgedragen aan Liotta. De film opent met een stelletje genaamd Elsa (jawel, gespeeld door onze eigen Hannah Hoekstra) en Olaf, waarbij je je direct kan afvragen of dit een of andere easter egg is dat verwijst naar de Disney-film Frozen, maar dat zal waarschijnlijk wel te ver gezocht zijn. Het stelletje ontdekt een beer dat nogal vreemd gedrag vertoont en snel daarna worden ze aangevallen en verscheurd door de beer, waarbij de intro meteen de toon zet voor de rest van de film.

Dan schakelt het verhaal over naar moeder Sari en haar twee kinderen Henry en Dee Dee, die de benen hebben genomen naar het bos. De kinderen vinden ook cocaïne, maar worden direct door de beer aangevallen, waarbij Dee Dee spoorloos verdwijnt en Henry vast komt te zitten in een boom. Want beren kunnen toch niet klimmen? Verkeerd gedacht natuurlijk. Ondertussen is Daveed samen met Eddie op pad gestuurd om de cocaïne te vinden en terug te brengen naar de eigenaar hiervan. Maar komen op hun pad een stel irritante plaatselijke idioten tegen die ze dwars zitten. Misschien is een van de meest brute scenes wel degene als de parkwachter zwaar gewond terug gaat naar het hoofdkwartier en daar twee gewonde mensen aantreft die ook gewond zijn en de hulpdiensten hebben gebeld. Maar de beer heeft haar achtervolgt en een slachtpartij is het gevolg. En niet zomaar een slachtpartij, maar echt een hardcore horror moordpartij, waarin liters bloed vloeien.

Door de korte speelduur van iets meer dan anderhalf uur, ligt het tempo erg hoog in de film. Er gebeurd ontzettend veel in de tijd die de film heeft, misschien soms niet iets teveel, maar dat is niet erg. Door de absurditeit en de misschien niet al te originele, maar wel vermakelijke kills die de film bevat is het misschien niet in de verte met de Nederlandse Dick Maas-film Prooi te vergelijken, maar dan wel iets beter uitgewerkt en betere CGI. Wat wel een minpunt van de film is, is dat alles enorm voorspelbaar is. Neem bijvoorbeeld het einde van de film eens. Als je dat niet ziet aankomen, dan wil je het niet zien of het is de allereerste keer in je leven dat je een film uit dit genre ziet en dat is best jammer. Het is gewoon gemakzucht en wellicht gebrek aan inspiratie van de schrijver en dan kan je het misschien afdoen met dat je dit in een dergelijk soort film dat zichzelf niet serieus neemt moet accepteren, maar laten we eerlijk blijven, je voegt je tot een van de zoveel gemaakte films dat uiteindelijk in de vergetelheid zal raken.

Cocaine Bear is een vermakelijke en vooral absurde achtbaanrit, waar het tempo verschrikkelijk hoog ligt. De kills en de humor zijn misschien niet de meest originele die je ooit zag, maar het zorgt wel voor een berg vermaak met een knipoog. Wat wel jammer is, is dat de film zich naar het einde toe een te gemakkelijke weg kiest en daardoor enorm voorspelbaar wordt. Is dat heel erg bij een film als deze? Nee, maar het zou wel eens leuk zijn als een dergelijke film weet te verrassen, want alleen dan zal je een film creëren die het publiek blijft onthouden. Maar goed, nu krijgen we gewoon een brok onzin voorgeschoteld waarbij de cast zichtbaar lol heeft in het maken van deze film. Is het een trip naar de bioscoop echt waard? Nee, niet echt. Misschien als je met een stel vrienden in een hele melige bui bent, maar dit zijn meer films die je thuis opzet en waarbij je waarschijnlijk tussendoor nog wat andere dingen gaat doen, want zelfs met zijn anderhalf uur en hoge tempo, zal de film je aandacht waarschijnlijk niet de gehele speelduur weten vast te houden.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️1/2