In de jaren na dat de boze koningin Bavmorda werd verslagen, is haar dochter Sorsha de nieuwe koningin geworden. Ze trouwde met Madmartigan en heeft een tweelingen voortgebracht: prins Airk en prinses Kit. Airk heeft een romantische verhouding met de gewone Dove, terwijl Kit verliefd is op de beginnende ridder Jade. Sorsha is van plan een huwelijksalliantie tussen Kit en prins Graydon te bezegelen. Als op een goede dar prins Airk van de aardbodem verdwijnt, wordt een groep gevormd om de prins te zoeken. Het duurt niet lang voordat de groep erachter komt wat Sorsha in haar schild voert en al snel komen ze terecht bij Willow, de tovenaar die twintig jaar geleden Bavmorda versloeg. Op weg naar plaatsen ver van hun thuis, moeten ze hun eigen innerlijke demonen trotseren en moeten ze samen werken om hun wereld te redden van het kwaad.

In 1988 brachten schrijver George Lucas en regisseur Ron Howard een opmerkelijk avontuur naar het witte doek over een onwaarschijnlijke tovenaar die de wereld van het kwaad moet behoeden. De film werd een enorm succes, alleen kwam er nooit een vervolg van de film. Totdat Disney de rechten in handen kreeg. Of dat nou een positieve zin is, valt nog een beetje te bezien, maar anderzijds levert Disney prima werk af met de voortzetting van de Star Wars saga. Het verhaal speelt zich twintig jaar na de gebeurtenissen van de film af en gelukkig keert Warwick Davis zelf terug om de rol van tovenaar Willow te vertolken. Er moet een beetje om het verhaal van Madmartigan heen gewerkt worden, want Val Kilmer keert niet meer terug. De film concentreert zich meer op zijn kinderen prins Airk en prinses Kit en natuurlijk moet Disney de gehele gay kaart ook in deze serie. Als het nog toegevoegde waarde gehad zou hebben zou het allemaal nog acceptabel zijn, maar Disney probeert het de kijker dusdanig door de strot te drukken dat het echt irritant begint te worden.

De serie komt enorm traag op, het heeft echt maar liefst bijna vier afleveringen nodig om een beetje op gang te komen. Als kijker zal je de eerste paar afleveringen sowieso geen idee hebben waar je nou eigenlijk naar zit te kijken of welke kant het op gaat. Prinses Kit is een erg mannelijke prinses die stoer moet doen en een ridder is die zich met gevechten en vooral mannelijke dingen bezig houd. Zij wordt altijd op de voet gevolgd door Jade, die meer vrouwelijk is en je voelt al direct dat de twee een lesbische relatie gaan krijgen. Dit gebeurd ook meteen in de eerste aflevering en je zal je als kijker echt afvragen welke toegevoegde waarde dit nou heeft. Dit is helaas de kant waar Disney is opgegaan en wat je in bijna elke Disney productie ziet terugkomen. Uiteraard is dat niet erg, maar kijk wel even goed of het een meerwaarde heeft in een verhaal en gooi het er niet in om mooi weer te spelen naar de lgbtqia+ gemeenschap, want dat is gewoon feitelijk wat er hier gebeurd en bij Disney druipt het eraf, niet alleen in de producties, maar zelfs in hun pretparken wordt het je de strot door geramd.

Gelukkig ebt dit na een aflevering of vier een beetje weg en krijgen we toch een erg leuk avontuur te zien, waarbij waarschijnlijk veel mensen na een paar afleveringen zijn afgehaakt. Er keren oude bekende terug en het verhaal over prins Airk neemt een grimmige wending aan. Als Willow en Elora herenigd worden en uiteindelijk via Shattered Sea naar the Immemorial City afreizen, moet de groep eensgezind blijven, iets dat zeker geen makkelijke opgave blijkt te zijn. Toch is het verhaal niet een van de meest sterke verhalen en leunt de serie veelal toch op de nostalgie van de eerste film terug. Het camerawerk en de effecten zijn erg goed, maar het verloop van het geheel, inclusief maatschappelijke kwesties die worden toegevoegd aan een fantasy serie als deze maken Willow toch niet tot een van de meest leuke series die we te zien hebben gekregen. Een fantasy serie is meestal bedoeld om een aflevering of meer te kunnen ontsnappen aan de realiteit en niet om daar maatschappelijke kwesties in te gaan verwerken, waarbij je iets hebt van: daar gaan we weer. Het maakt het niet dat men op een tweede seizoen zal zitten te wachten. Dat ook dat een feit is, is nu duidelijk nou Disney zelf er de brui aan heeft gegeven door de stekker uit de serie te halen, want er zal geen tweede seizoen komen van Willow en of we daar echt rouwig om moeten zijn is nog maar de vraag.

Willow is een serie geworden dat echt veel te lang nodig heeft om op stoom te komen, waardoor de interesse bij de kijkers na een aflevering of vier zal wegvloeien. Uiteraard moet de gay kaart weer vol gespeeld worden in deze serie, terwijl het nul toegevoegde waarde heeft aan het geheel. Sterker nog, het werkt gewoon op je zenuwen en het zorgt ervoor dat bepaalde personages zeer oppervlakkig zijn. Buiten dat geheel om is dit eerste seizoen van Willow sowieso niet echt heel erg sterk geschreven, want pas bij de zevende aflevering, van een serie die uit acht afleveringen bestaat, wordt het verhaal pas leuk. Misschien moeten we het erop houden dat dit een seizoen is geweest om in te komen, maar helaas is de schade al zo groot dat Disney onlangs bekend heeft gemaakt dat er geen tweede seizoen gaat komen van Willow. Natuurlijk is dat gezien de grote cliffhanger aan het einde van het seizoen wel jammer, maar aan de andere kant begrijpelijk, want er zullen niet heel veel mensen hebben zitten wachten op een vervolg van een erg wisselvallig seizoen dat nergens echt goed wilde worden.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️