In de aanloop naar de verkiezingen van 1972 brengt Bob Woodward, journalist bij de Washington Post, verslag uit van een inbraak in het hoofdkwartier van de Democraten, dat de geschiedenis in zou gaan als het Watergate schandaal. Tot zijn verrassing is er een aantal grote advocaten met de zaak bezig en de vondst van verschillende Republikeinse namen onder de verdachten wekken zijn verdenkingen verder aan. Samen met Carl Bernstein gaat Woodward opzoek naar de waarheid. Het blijkt dat het duo een van de grootste schandalen uit de Amerikaanse geschiedenis op het spoor is.

Het Watergate schandaal is misschien wel een van de grootste schandalen uit de Amerikaanse geschiedenis. Tijdens de verkiezingen van Amerika in 1972, besluit de zittende president Nixon opdracht te geven om afluister apparatuur in het democratische kamp te laten plaatsen. Als twee journalisten van The Washington Post hier lucht van krijgen en hun tanden als een pittbull in de zaak zetten, barst de hel los, zeker als ze erachter komen dat het schandaal diep tot in het Witte Huis genesteld zit. De hoofdrollen in de film worden vertolkt door zwaargewichten Robert Redford en Dustin Hoffman als journalisten Bob Woodward en Carl Bernstein. De regie lag in handen van Alan J. Pakula, die zelfs nog een Oscar nominatie kreeg voor Beste Regisseur, maar hij zag het beeldje aan zijn neus voorbij gaan aan John G. Avildsen voor de film Rocky. De film won voor de rest wel 4 Oscars, waaronder een Oscar voor de Beste Mannelijke Bijrol voor Jason Robards.

Verwacht geen film volgepakt met actie, want dit is een politieke thriller van de bovenste plank, dat zich door middel van het dialoog langzaam weet te ontplooien tot een thriller die je naar het puntje van je stoel weet te brengen. Wat erg fijn is, is dat de film in de jaren 70 is gemaakt en dat ook in al zijn facetten uit ademt. Een groot deel van de film speelt af op de redactie van de Washington Post, dat gepaard gaat met erg veel telefoontjes. Het begint naar de zoektocht naar wat ene Howard Hunt allemaal had uitgespookt, waarbij Woodward eigenlijk achter het feit komt dat Hunt CIA agent is geweest. Dit leidt naar het gedeelte dat Woodward wordt gekoppeld aan Bernstein, een journalist die oog voor detail heeft als het aankomt op schrijven en het brengen van details op een juiste manier. De zakelijke benadering zorgt ervoor dat de film niet ten onder gaat aan onnodige sub plots die er helemaal niet toe doen. Dit is iets dat de film in het algemeen doet, want het verhaal windt er geen doekjes om en komt gewoon direct ter zaken.

Toch door de vele informatie die je krijgt te verwerken zal je vrij murw geluld de film als niet te volgen bestempelen. Je moet natuurlijk wel een beetje op de hoogte zijn van wat er destijds heeft afgespeeld en je ook een beetje moeten interesseren voor de Amerikaanse politiek en hoe hij destijds bedreven werd. Dit deel is natuurlijk een mijlpaal in de geschiedenis in een van de meest negatieve wegen die je maar kunt bedenken. Maar waar de een dit als een stoffig oud en oninteressant verhaal zal beschouwen, is dit natuurlijk niet oninteressant want dit deel heeft een deel van de geschiedenis bepaald. Redford en Hoffman weten dit op een briljante manier over te brengen met in het kielzog Robards die er zelfs nog een felbegeerde Oscar voor wist te winnen. De film is en blijft gewoon een briljant uitgebracht stukje geschiedenis, dat op een manier wordt verfilmd waar tegenwoordige films nog iets van kunnen leren. Misschien is het einde van de film wel net iets te abrupt voor mensen, maar uiteindelijk past het einde van All The President’s Men gewoon perfect bij de film.

All The President’s Men is een sublieme vertaling naar het zilveren scherm over een bijzonder stuk geschiedenis. Robert Redford en Dustin Hoffman spelen de rollen van journalisten Woodward en Bernstein op een sublieme manier. Verwacht geen schouwspel met veel actie, want dit is een politieke thriller met alleen maar dialoog, maar dan wel interessante dialoog. Het plot ontvouwd zich langzaam, maar wel op een duidelijke manier, hoewel het best eens kan zijn dat je de film misschien meer dan een keer moet zien om echt te kunnen begrijpen. An sich maakt het niet uit, want het is nogal veel om te verwerken allemaal en wellicht was het grote geheel ook best wel complex. Je moet je natuurlijk wel interesseren voor een stukje geschiedenis uit de Amerikaanse historie, want anders zal je deze film niet echt goed vinden. Toch vind ik deze film belangrijk en goed genoeg om aan te raden en om af te trappen met de rubriek Oud Goud, want het de film is dan wel oud, maar ook puur goud,

Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️