Na een mislukte maïsoogst weet een twaalfjarig meisje met psychopathische trekken de andere kinderen uit een dorpje in Nebraska voor haar karretje te spannen. Alle dorpelingen die het niet eens zijn met haar worden vermoord en met name de volwassenen moeten het ontgelden. Alle hoop van de dorpelingen berust op de schouders van een slimme middelbare scholier. Al snel komen mensen erachter dat er iets onnatuurlijks in het maisveld zit, iets dat volledig invloed heeft op het psychotische gedrag van de kinderen.

Als het op verfilmingen aankomt is het verhaal van Children of the Corn van horror grootmeester Stephen King, altijd wel een probleem kindje geweest. De eerste verfilming uit 1984 is misschien nog de meest acceptabele, maar zelfs die film week flink af van het originele King verhaal. Deze film kreeg maarliefst 8 vervolgfilms, waarbij het tweede deel nog aardig te pruimen was, alleen ging het daarna hard bergafwaarts. In 2009 was de remake van Children of the Corn een feit en wat een gedrocht was die film zeg. Van de vervolgen verwachte je eigenlijk al dat het niet best was, maar een remake van een toch al matig origineel zou toch echt een vooruitgang moeten zijn. Nu is daar het vervolg, dat al volledig klaar was in 2020, maar door de pandemie drie jaar later uit kwam. De makers wisten nipt te voorkomen dat de productie werd stil gelegd omdat een onafhankelijke maatschappij de film financierde. Maar ja, dan wordt de grote vraag: hebben ze eindelijk eens een echt goeie film van Children of the Corn weten te maken, zeker gezien de afwijkingen wederom groot zijn met het originele verhaal van King.

Eden Edwards is nu de Isaac van deze versie. Waarom dit in een meisje moest veranderen is een raadsel, maar goed. Waar Isaac echt dreigend, religieus en prekerig over wist te komen, is Eden gewoon een verwend rot kind die haar zinnetje doordramt. Sporen doet het kind niet, dat zie je al vrij vlot, maar ze is gewoon een irritante verschijning. Dat zal niet echt hebben gelegen aan kind actrice Kate Moyer waarschijnlijk, maar dit is gewoon het gevolg van rampzalig schrijfwerk en vooral de uitwerking daarvan. De kinderen uit het maisveld volgen Eden blind, iets dat in het begin al duidelijk wordt als een jongen van een grote hoogte de dood ingejaagd wordt, of beter gezegd ter dood wordt veroordeeld omdat hij toe heeft gekeken hoe een hond zichzelf vergiftigde. Daarna bestormen de kinderen een bijeenkomst voor volwassenen en weten ze op te sluiten in een cel, zodat ze allemaal hun dood uiteindelijk tegemoet kunnen zien. Uiteraard allemaal uit naam van He who walks. Aan het begin wordt overigens al duidelijk dat er gevaarlijke schimmels, die hallucinaties veroorzaken op het mais zitten. Dus het religieuze dat de eerste film typeerde en best kracht bij zette is er helaas vanaf.

Een voor een worden de volwassenen vermoord door de kinderen en gezegd moet worden dat er een aantal brute en bloedeige kills tussen zitten. Het is Boleyn Williams die het geheel een halt probeert toe te roepen. Boleyn is zelf ook een kind, maar krijgt al snel door dat er iets niet pluis is en als het moorden begint, kan ze natuurlijk niet uit de school klappen en volledig overal tegenin gaan, want dan val je door de mand bij de rest. Maar dan is Boleyn bij een offermaking, waarbij een van de volwassenen aan He who walks wordt opgeofferd. En dan komt Boleyn erachter dat He who walks geen hersenspinsel is van Eden, maar puur kwaad dat in het maisveld leeft op het bloed en vlees van de offers. Hoewel deze remake geen vooruitgang is en het origineel echt vele malen beter is, is dit niet zo slecht als de remake uit 2009 of dan de vele vervolgen die de 1984 versie met zich meedroeg. Nee, je ziet dat het filmgebied beperkt is gebleven en het budget niet supergroot was, maar zo slecht als dat de cijfers doen geloven op dit moment is het ook weer niet. Het is gewoon een film die je waarschijnlijk een keer moet kijken en daarna gewoon lekker moet laten voor wat het is.

Children of the Corn is alweer de tweede remake van een toch al matig origineel. Het religieuze aspect is uit de film gehaald en dat is best jammer, want daar lag wel de kracht van het origineel. Daarnaast heeft Isaac plaats moeten maken voor Eden, een meisje waarbij je direct het liedje “It’s my party and i cry if i want to” in je hoofd zal horen. Zo slecht als dat huidige cijfers willen doen laten geloven is de film ook weer niet, maar van een goede film kunnen we zeker niet spreken. De kills zijn wel goed, bloederig en bruut en dat is dan wel weer een pluspunt en bij tijd en wijlen is er ook nog wel wat spanning te traceren. Misschien is het gewoon in de toekomst voor filmmakers beter om geen Children of the Corn-films meer te maken, want na het origineel, 2 remakes, 8 vervolgfilms en ook nog een een korte film is het zo onderhand toch wel duidelijk dat het gewoon niks wordt met dit King verhaal als film en dat mensen beter het boek Satanskinderen kunnen gaan lezen.

Waardering: ⭐️⭐️ 1/2