Jake, Neytiri en hun kinderen leven een gelukkig leven in het bos op Pandorra als leider van de Omatikaya-clan, samen met de menselijke zoon van de wijlen kolonel Miles Quaritch genaamd Spider. Tot ongenoegen van de Na’vi keert de RDA, geleid door hun nieuwe leider Frances Ardmore, terug om Pandora te koloniseren, terwijl de aarde stervende is. Onder de nieuwkomers bevinden zich recombinanten – Na’vi-avatars geïmplanteerd met de herinneringen van overleden menselijke soldaten – met Quaritch’s recombinant als leider. Een jaar later leidt Jake een guerrillacampagne tegen de RDA. Als Spider gevangen wordt genomen door de RDA om informatie in te winnen, worden Jake en zijn familie verbannen uit de Omatikaya en trekken ze zich terug naar de oostkust van Pandora, waar de Metkayina-clan hen onderdak biedt. Daar leert de familie de gewoonten van de rifmensen kennen, ontwikkelt Kiri een spirituele band met de zee en raakt Lo’ak bevriend met Tsireya, de dochter van chef Tonowari en zijn vrouw Ronal.

Maar liefst dertien jaar had James Cameron nodig om dit vervolg van Avatar te kunnen verwezenlijken. Met hoge verwachtingen zat menig fan te wachten op dit vervolg, want het eerste deel was een erg grote hit en was oogstrelend gemaakt natuurlijk. Dan kan het niet anders dat dertien jaar later alles nog mooier moet zijn, want de technologie heeft niet stilgestaan natuurlijk. De film werd zelfs voor meerdere Oscars genomineerd en won zelfs de Oscar voor Beste Visuele Effecten, iets dat volledig terecht was overigens en wat helemaal niemand verbaasde. Want wat Cameron ons al in 2009 liet zien, krijgen we in een geëvalueerde vorm terug te zien, dus bedenk zelf maar wat je krijgt. De bioscoopzalen liepen vol en hoewel streamingdienst Disney+ gezegd had dat iedere bioscoopfilm 60 dagen na première al op de streamingdienst te zien zou zijn, werd er voor Avatar: The Way of Water een uitzondering gemaakt. Tel daarbij op de ontelbare hoog lovende recensies die de film wereldwijd mocht ontvangen en het zou niet anders kunnen dan dat we met een van de beste films ooit te maken gaan krijgen.

Dit viel helaas een beetje tegen, want al de pracht en praal en de hoogstaande CGI effecten maken natuurlijk nog geen goede film. Het probleem zit hem in het verhaal, waarbij het lijkt of het verhaal in 2009 ergens op een kladje papier is geschreven en dat dit zo gelaten is. Cameron moet gedacht hebben dat het verhaal secundair is, als de film op grafisch vlak maar imponeert en dat is helaas precies wat je krijgt. De film opent tien jaar na de gebeurtenissen van deel 1 met het vernietigen van het bos waar Jake Sully en zijn familie wonen en pakt de draad een jaar later weer op. De gedachtes en herinneringen van de wijlen Miles Quaritch zijn in een Avatar gestopt en Quaritch zit nog steeds vol haat en wrok tegen Jake Sully, hoe verrassend trouwens. Het eerste uur neemt de tijd om het geheel in te leiden en dan is de film absoluut nog wel aardig. Met een aantal uitdiepingen, prima actie scenes lijkt het erop dat de film zijn verwachtingen echt waar gaat maken, maar het is het tweede uur dat de film als een sloopkogel door een braakliggend huis kapot maakt. Waarom de film drie uur en twaalf minuten moet aantikken is echt een zeer groot raadsel. Als Jake Sully bij de het watervolk komt ebt de interesse al snel weg. Het is een jank serenade, en je ziet dat de makers hun grafische kunde willen laten zien. Die is echt mooi, oogstrelend zelfs, maar het concentreert zich meer op het kleuren spectrum, alsof je naar een demo filmpje van je nieuwe OLED tv in de winkel staat te kijken.

Het laatste uur maakt gelukkig veel goed. Het lijkt net alsof door alle minpunten die hierboven worden opgesomd alsof Avatar: The Way of Water een zwaar tegenvallende film is, maar dat is het natuurlijk niet. Het saaie middenstuk is een domper, maar de grande finale is echter zeer fraai uitgewerkt. De details spatten van je scherm af, zeker als de mensen op jacht gaan naar een grote buitenaardse vis en de Avatars in opstand komen. Dit bevat een en al actie en dat stuk maakt het midden weer goed, want je zal je op dat punt ook echt geen enkel moment vervelen. Maar, meer dan groot vermaak is het niet, het is nog steeds niet het grote epos dat verwacht werd en misschien is dat wel een beetje het probleem geweest bij mij, te hoge verwachtingen. Het is natuurlijk ook een enorme speelduur die de film kent, iets dat echt gewoon een half uur tot drie kwartier korter had moeten zijn. Had dit gewoon als extended version voor de fans uitgebracht, dan had de theater versie echt een heel stuk beter uit de verf gekomen. Nogmaals, dit heeft echt met het verhaal te maken dat gewoon niet goed is uitgewerkt en waar teveel haken en ogen aan zitten. Wat we overhouden is een vermakelijke film die een dikke voldoende scoort, maar die ik in ieder geval niet snel voor een tweede keer zou kijken.

Avatar: The Way of Water lost zijn torenhoge verwachtingen helaas niet in. Met al de pracht en praal en indrukwekkende CGI effecten, maak je natuurlijk niet meteen een goede film. Dit heeft alles te maken met het oersaaie verhaal, dat alleen het laatste uur vermaak weet te bieden. Het lijkt erop dat James Cameron het verhaal ergens in 2009 op een kladje papier heeft gehad en dat wel prima vond zo. Het zou beter geweest zijn om de film zo oogstrelend mogelijk te maken en dat is zeker gelukt. Vooral het tweede uur is het moeilijk je concentratie erbij te houden en later zelfs om je ogen open te houden. Het is een parade van overdreven drama, politiek correcte standpunten maken en vooral kleuren zijn daarin belangrijk. Na dit oersaaie geheel breekt er een zeer vermakelijk grande finale aan en dat is wel erg fraai gedaan. Het maakt het in ieder geval niet voor mij dat ik echt zit te wachten op het derde deel dat voor volgend jaar staat geplant, maar dat is natuurlijk te voorbarig om te zeggen. Zal je net zien dat ik die film wel heel erg sterk vind.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️1/2