De journalist Loretta McLaughlin hoort in de jaren 60 van een beruchte seriemoordenaar die Boston onveilig maakt. Als ze zich vast klampt aan een drievoudige moordzaak, moet ze eerst zien te bevestigen dat er een verband tussen de zaken is. McLaughlin is de eerste die de moorden aan de zogenaamde Boston Strangler linkt. Samen met haar collega Jean Cole moeten ze het seksisme uitdagen om verslag te brengen over de moordenaar. In hun verbeten strijd willen ze hoe dan ook het vrouwelijke geslacht op de hoogte houden.

Een film met de titel Boston Strangler doet verwachten dat je een film krijgt te zien waarbij je tot op het puntje van je stoel wordt gebracht. Zeker gezien deze zaak erg interessant is en vooral vreemd gezien er nooit volledig is bewezen wie deze Boston Strangler nou is geweest. Wat voor soort film krijgen we dan eigenlijk? Nou, het concentreert zich meer op de journalistieke kant van het verhaal. Loretta McLaughlin, een rol die gespeeld wordt door Keira Knightley, is een journalist die haar tanden in een zaak zet, waarbij drie vrouwen op identieke wijze om worden gebracht. Knightley kennen we natuurlijk uit fils als Pirates of the Caribbean, Pride & Prejudice en The Imitation Game. McLaughlin mag de zaak op zich nemen, maar moet dit in eerste instantie wel in haar eigen tijd doen. Als ze weet te bewijzen dat de moorden wel degelijk een link hebben, wordt het verhaal in de krant gezet, maar wordt dit door de politie als fabeltje bestempeld, totdat een vierde slachtoffer valt en er geen ontkennen meer aan is.

Deze journalistieke thriller blijkt toch echt een flink saaie zit van bijna twee uur te zijn. Waar je eigenlijk verwacht dat de film de zaak meer urgent had moeten brengen, neemt de film flink de tijd om alles op het dooie akkertje uit te diepen en allerlei randzaken er bij te halen die niet interessant zijn. Nergens wordt ook maar gepoogd om een beetje spanning in de film te brengen om een beetje vaart in de zaak te krijgen, nee. Het zijn eeuwige dialogen en dat hoeft geen probleem te zijn natuurlijk als je het maar goed uitwerkt. Neem bijvoorbeeld de film Zodiac, hierin zat ook veel dialoog, alleen werd de suspense daar wel flink in opgevoerd. Knightley speelt overigens niet een van haar meest sterke rollen om heel eerlijk te blijven en wat een beetje gek was, was dat dit volgens mij de eerste keer was dat ik Knightley niet met een Brits accent hoorde praten, maar goed. Dat heeft niets met haar acteerprestatie te maken natuurlijk.

De moorden en vooral het geweld dat we te zien krijgen is erg tam. De regisseur laat het meeste over aan de verbeelding van de kijker en dat is niet iets dat een probleem zou hoeven zijn als je de rest goed uitwerkt. Dus verwacht geen Dahmer- achtige praktijken in de film, want dan kom je helemaal van een koude kermis thuis. Het vooral de sfeer setting en het camerawerk waar de film het van moet hebben, want de rest mag gerust saai worden genoemd. Wat de film juist nekt in dit geval is dat de moordenaar naar de achtergrond wordt geschoven. Je krijgt flarden van de moorden te zien, zoals eerder al aangehaald op een milde manier, maar doordat het journalistieke verhaal zo saai is, werkt dat stuk totaal niet in de film. Je hebt op bijna geen enkel moment het gevoel dat er ergens serieus gevaar dreigt voor de sleutelfiguren, en hoewel de film pretendeert dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, zijn veel feiten met fictie vervangen en zijn er gewoon een aantal dingen die gewoon niet kloppen.

Boston Strangler is vooral een saaie rit geworden doordat het de moordenaar zelf volledig naar de achtergrond schuift. Nou zijn er zat films op te noemen die dat op een briljante manier wisten te brengen, maar Boston Strangler is daar niet een van. Het verhaal concentreert zich op het journalistieke gedeelte van de zaak, waarin veel waarheid wordt verdraaid, dingen niet kloppen en sommige feiten met fictie zijn vervangen. Ja, het is en blijft film, natuurlijk gebeurd dat aan de lopende band in films die gebaseerd zijn op waar gebeurde verhalen, maar probeer de grote lijnen wel te volgen als je een film brengt dat meerendeel uit dialoog voering bestaat. Het zorgt er in deze film in ieder geval voor dat na een kleine 40 minuten de interesse weg ebt en als je niet slaperig bent geworden je wellicht even je e-mail of appjes gaat controleren. In dit genre zijn er zoveel betere films gemaakt dat we Boston Strangler waarschijnlijk snel vergeten zullen zijn.

De film is te streamen op Disney+

Waardering: ⭐️⭐️