William Brody verliest op jonge leeftijd zijn vader Bill, die stormjager was en omkwam tijdens een zogenaamde supercell storm. Maar William wil graag in zijn voetsporen treden, tot groot ongenoegen van zijn moeder Quinn. Als William van huis wegloopt, komt hij terecht bij Roy, een oude vriend van zijn vader die chauffeur is geworden voor de zelfingenomen en arrogante zakenman Zane Rogers, die probeert Bill’s nalatenschap uit te buiten om daar toeristen mee te trekken. De ongeruste Quinn gaat ondertussen opzoek naar haar zoon als ze erachter komt dat hij in een gebied vol gevaarlijk weer is terecht gekomen.

Een supercell is een weersfenomeen dat bekend staat om de meest extreme weer op de planeet voort te brengen. Dit gaat vaak gepaard met enorm veel regen in een hele korte tijd, extreme hagelbuien met grote hagelstenen en zeer zware windstoten, waarbij tornado’s niet ondenkbaar zijn. Deze film gaat over zo’n fenomeen en dat klinkt natuurlijk in de oren dat dit een erg spannende film kan gaan worden. De cast is an sich niet een hele verkeerde, zo zien we namen als Skeet Ulrich, Adam Baldwin en Anne Heche op het affiche prijken. Laatst genoemde kwam vorig jaar op tragische wijze om bij een auto ongeluk op 53-jarige leeftijd. De regie ligt in handen van beginnet regisseur Herbert James Winterstern, dus daar valt niet echt heel veel nog over te zeggen. Toch werd de film overal redelijk slecht ontvangen en als B-film bestempeld, hoewel de trailer van de film toch best wel doet laten geloven dat dit nog wel eens een aardige film kan worden.

Zo slecht als men zegt dat de film is, is de film dus absoluut niet. Ja, natuurlijk heeft de film heel veel gemeen met genre genoot Twister uit 1996, maar dat was ook wel een beetje te verwachten natuurlijk. Maar in dit genre hebben we echt films vele malen slechter gezien. De film is misschien wat aan de trage kant, want het duurt best wel lang voordat er echt iets gebeurd. De eerste pakweg vijftig minuten worden meer besteed aan hoe William van school af wordt getrapt en dat hij hem smeert naar een oude maat van zijn vader. Men kan dit als saai bestempelen, maar dat valt an sich best wel mee als je met de juiste instelling de film in gaat. Als William besluit om mee te gaan op een toeristen tochtje, waarbij toeristen met Roy en Zane meerijden om zo stormen van afstand te kunnen bekijken, komen ze in een supercell terecht, waarbij hagelstenen zo groot als softballen de lucht uitvallen en de ramen van het busje vernielen.

En dan begint de film uiteindelijk en ook aan de effecten mankeert vrij weinig. De tornado’s, stormen en onweersbuien zien er degelijk uit. Nee, verwacht niet een kwaliteit van een blockbuster natuurlijk, maar verwacht ook geen effecten die we in films als Sharknado of iets dergelijks krijgen te zien. Ook de spanning wordt prima opgevoerd en uiteindelijk beland William dan in een storm, waarbij hij in een telefooncel zit en dit overleeft. Mensen krijgen dit te horen en William wordt als held ontvangen. Zane ziet dit en ruikt geld en wil eigenlijk William een toeristen lokkertje voor zijn bedrijf maken. Ondertussen is moeder Quinn opzoek naar William, waarbij ze elkaar natuurlijk vinden en samen in een van de zwaarste supercell stormen van de eeuw belanden, lekker cliché, maar het stoort niet echt. Voor een avondje vermaak is Supercell dan ook best goed te noemen en kan je eigenlijk de slechte recensies achter je laten, want dit soort films moet je niet onder een vergrootglas leggen, dat heeft geen enkele zin.

Supercell is een verrassend leuke en spannende film, waarbij je gewoon lekker moet gaan zitten en niet al te kritisch moet gaan bekijken. Misschien had er iets meer vaart in de film mogen zitten, want de film neemt bijna vijftig minuten de tijd om langzaam voort te kabbelen. Toch wordt het nergens echt vervelend, maar wie er op het weer geweld zit te wachten, moet geduldig zijn. Als de actie eenmaal begint, stelt het niet teleur en gezegd moet worden dat de CGI er niet eens zo slecht uitziet. Je moet natuurlijk geen CGI van een hele dure blockbuster gaan verwachten, maar het is nou ook weer niet zo triest dat het gaat storen of zo. De film is uiteindelijk opgedragen aan Anne Hache, die vorig jaar Augustus op 53-jarige leeftijd op tragische wijze omkwam bij een auto ongeluk.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️