The Pope’s Exorcist is geïnspireerd op de authentieke documenten van pater Gabriele Amorth, hoofd exorcisme bij het Vaticaan. De film volgt Amorth bij zijn onderzoek naar het angstaanjagende verhaal van een bezeten jongen genaamd Henry die het nogal moeilijk heeft met het verlies van zijn niet zo lang overleden vader. Uiteindelijk komt er een eeuwenoud complot aan het licht dat het Vaticaan uit alle macht geheim probeerde te houden en moet vader Amorth zien te voorkomen dat de duistere entiteit zijn taak kan uitvoeren.

Gebaseerd op het leven van Gabriele Amorth, een Italiaanse priester en exorcist van het bisdom Rome wiens favoriete film heel toepasselijk The Exorcist uit 1973 was. Tijdens het onderzoek naar het leven en werk van Gabriel Amorth ontdekte hoofdrolspeler Russell Crowe dat Amorths persoonlijke favoriete film The Exorcist was, zozeer zelfs dat Amorth goede vrienden werd met regisseur William Friedkin, die later in 2017 zelfs een documentaire regisseerde over Amorths werk als exorcist, The Devil and Father Amorth. Russell Crowe ontmoette persoonlijke vrienden van Amorth, waaronder iemand die Amorth had vergezeld op meer dan 150 exorcismen, om het personage dat hij speelde beter te leren kennen. Kortom een interessant verhaal dat als het niet teveel leentjebuur gaat spelen bij The Exorcist uit 1973 nog best wel eens een goede film kan gaan worden.

Crowe spreekt een aardig woordje Italiaans in de film en het verhaal begint dan ook met een Duivel uitdrijving waar vader Amorth naartoe is gestuurd door het Vaticaan. Met deze eerste uitdrijving voel je eigenlijk al direct naar welke kant het verhaal opgedrukt wordt en al snel verplaatst het verhaal zich naar Julia, die samen met haar zoontje Henry en haar rebelse tienerdochter Amy verhuisd naar een groot huis dat van haar wijlen echtgenoot is geweest. Het is vooral Henry die moeite heeft met het verwerken van de dood van zijn vader en als Herny in een van zijn zoektochten iets mysterieus vind in het huis, raakt hij bezeten van een demon. Dit wordt al snel duidelijk bij het gezin en vreemd genoeg na een heel kort ziekenhuisbezoek besluit moeder Julia, die absoluut niet gelovig is om de kerk erbij te betrekken. Dit is toch best wel een beetje ongeloofwaardig, want als men kijkt hoe dat in genregenoot The Exorcist ging, kiest men hier voor de makkelijke weg en voelt het ook helemaal aan als dat men een echte horrorfilm wil maken, zonder dat ht geloofwaardig over komt. Opvallend voor een film dat een waargebeurd autobiografisch verhaal moet zijn.

Nadat Henry bezeten raakt is het veel met het hoofdje draaien, vulgaire taal, vloeken, schelden en ga zomaar door. Maar ook de misleidingen die de demon probeert te doen zijn een beetje simpel in elkaar gezet en je hebt als kijker echt heel erg snel door dat dit misleiding is. Dit komt de spanning voor de film niet echt goed van pas, want dit riedeltje is al zoveel malen herhaald en beter gedaan. Crowe zelf zet wel een geloofwaardige rol neer en doet prima zijn best om de film een goede twist mee te geven. Voor de rest is het allemaal wel vermakelijk. Er wordt veel gespeeld met het volume opendraaien om je een hartverzakking te bezorgen, maar ook met creepy belichting en enge geluiden. Het geklop als er niemand voor de deur staat is misschien nog het meest creepy, iets dat eigenlijk regelrecht geleend lijkt uit The Conjuring, althans de manier waarop het gebeurd dan. Voor de rest is het echt een standaard horrorfilm over duivel uitdrijving dat nergens met kop en schouder boven uit steekt, maar ook nergens echt slecht wordt.

The Pope’s Exorcist Is een standaard horrorfilm over duivel uitdrijving geworden dat nergens imponeert, maar ook nergens echt slecht wordt. De film probeert met de standaard trucjes de kijker angst aan te jagen, maar dat zal misschien alleen lukken bij mensen die niet echt bekend zijn met dit genre. Het is vooral veel vloeken en tieren van de bezetenen en daarnaast proberen de makers de kijkers ook te shockeren als bijvoorbeeld de jonge Henry aan de borsten van zijn moeder zit. Dit is best jammer, want juist in een film da pretendeert een film te zijn dat berust op een waargebeurd verhaal en/of documenten, is dit een puur Hollywood script geworden, dat al vele malen is verfilmd en ook nog eens beter is verfilmd. The Pope’s Exorcist is daarom ook niets meer dan een leuk tussendoortje, dat darna vrij snel weer de vergetelheid in zal vallen.

De film is te zien in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️ 1/2