Normaal gesproken post ik elke zondag een film in mijn rubriek Oud Goud, waarin ik een film bespreek of aanprijs die voor 2010 zijn gemaakt. Omdat Jurassic Park dit jaar 30 jaar oud is geworden en weer een bioscoop release heef gekregen heb ik bewust gewacht tot ik de film weer in de bioscoop kon bezoeken. Helaas door persoonlijke familie omstandigheden zat het bioscoopbezoek er niet in, maar een herkijk op 4K Blu-ray kon uiteindelijk niet uitblijven. Ja, een gouwe ouwe en nog steeds de beste van de de gehele reeks, inclusief de Jurassic World films. Wat Steven Spielberg in 1993 deed met Jurassic Park, heeft de film wereld met verbazing doen kijken. Het is eigenlijk ook moeilijk te geloven dat de film al weer 30 jaar oud is, want zo voelt het allemaal niet aan en het is de film ook niet echt af te zien, want de effecten zien er mooier uit dan dat we tegenwoordig krijgen te zien. Omdat deze film eigenlijk verplichte kost is om gezien te hebben voor een filmliefhebber, heeft het weinig nut om een volledige recensie neer te zetten, de meeste mensen zullen de film al meer dan eens hebben gezien.

In 1993 was ik 16 en ik ben toen zeker naar Jurassic Park in de bioscoop geweest destijds. Ik was ook echt meteen verkocht, want wat Jurassic Park liet zien, was nog nooit op een dergelijke schaal in de bioscopen vertoont. Dinosaurussen werden op een zo’n realistisch mogelijke manier naar het scherm vertaald, met een leuk avonturen verhaal eraan vast geknoopt. Ja, natuurlijk weet ik ook wel dat Jurassic Park de grootste bullshit is die je maar kan bedenken, maar toch droop de coolheid van de film af. Sam Neill speelt doctor Alan Grant, een Indiana Jones-achtige paleontoloog, met een bloedhekel aan kinderen. Samen met zijn kompaan Ellie wordt hij naar een nieuw pretpark gelokt door John Hammond om het park goed te keuren. Bijgestaan door Hammond’s kleinkinderen en de zelfingenomen Malcolm beginnen ze aan de rit die hun leven voorgoed zou veranderen. Tot zover blijf je als kijker een beetje in de mysterieuze vaagheid gehuld, je ziet hier en daar een dino, maar Spielberg is meesterlijk in het verborgen houden van belangrijke elementen van een film, om daarna helemaal los te gaan. En los gaan doet het, met veel spannende momenten, actie en gevatte humor. Dit is waar mensen voor naar een bioscoop gaan en waar Spielberg een meester in is, zelfs 30 jaar later.

Ik denk dat ik Jurassic Park echt al tientallen keren heb gezien de afgelopen drie decennia, maar tot op de dag van vandaag verveeld de film geen seconde en is het nog steeds een genot om naar te kijken. Een paar jaar geleden kreeg Jurassic Park al eens een 3D bioscoop release, waar ik ook heen ben geweest en hoewel de 3D niet erg veel wist toe te voegen aan de film, was het gewoon ultra cool om naar te kijken. Neem alleen de openings tune, waarbij je uiteindelijk naar het eiland wordt genomen waar personeel de kooien van Raptors aan het verplaatsen zijn. Dit is een typische Spielberg scene die eigenlijk direct deed denken aan E.T. the Extra-Terrestrial als er een soort gelijke setting afspeelt voor het huis van Elliott als E.T. is ontdekt door de overheid. Dat is wel waar Spielbergs kracht vaak ligt, het terugbrengen van herkenningspunten uit vorige films. Gelukkig niet op een manier dat het goedkoop kopieerwerk lijkt, maar gevat en goed. Het verhaal kabbelt dan voort richting het ontsnappen van de T-Rex en dan begint de film pas echt en laat hij je niet meer los.

Hierna beland je als kijker in een achtbaanrit van gebeurtenissen die veroorzaakt zijn door de hebberige techneut Dennis Nedry, die het hele systeem van het park lam legt om zijn handen te kunnen leggen op dino embryo’s die hij aan de concurrent voor veel geld kan verkopen. Allan komt met de kinderen alleen te staan en moet zijn weg terug vinden naar het centrum en Ellie en de sceptische Malcolm komen samen in benarde situaties terecht met hun zoek toch naar Allan en de kids. Vele dinosaurussen passeren de revue, en allemaal ziet het er verdomd mooi uit. En dat is waar de kracht ook ligt van Jurassic Park, de film mag dan wel 30 jaar oud zijn, maar het voelt absoluut niet zo aan. Maar ook het verhaal is gewoon echt erg goed, iets waar al de vervolgen niet een bij in de buurt wisten te komen. Dit geldt ook voor de verwante Jurassic World-films, misschien zaten die technisch misschien beter in elkaar, maar verhaal technisch is het gewoon allemaal matigjes, zeker bij de eerste fantastische eerste Jurassic Park film.

Jurassic Park heeft de respectabele leeftijd van 30 jaar bereikt en werd daarvoor weer terug gebracht in de bioscopen. Helaas door omstandigheden was het voor mij op het laatste moment niet mogelijk hem te bezoeken, maar door eerdere bezoekjes aan Jurassic Park kan ik vertellen dat het gewoon 2 uur lang genieten geblazen is. Op het moment dat je de Jurassic Park main theme van John Williams door de boxen heen hoort schalen is het een feest voor je ogen en oren. De film zelf heeft niks aan kracht ingeboet en is nog even indrukwekkend nu als dat het dertig jaar geleden was. Het blijft ook de beste film uit de gehele reeks en er was niet een vervolg dat hier ook maar in de buurt van wist te komen.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️