Het is 1969, het hoogtepunt van de ruimterace tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie. Vele wetenschappers aan de Amerikaanse kant hebben een nazistische achtergrond. Indiana Jones heeft zijn zinnen erop gezet om dergelijke naziactiviteiten en intenties aan het licht te brengen in hun zogenaamd wetenschappelijk werk voor de maanlanding. Hierin wordt Jones bijgestaan door zijn peetdochter Helena en zijn oude vriend Sallah.

42 jaar na het uitkomen van Raiders of the Lost Ark (1981), 3 vervolgen verder kruipt Harrison Ford nog een keer in de huid van ’s werelds meest beroemde en misschien wel geliefde archeoloog en avonturier Indiana Jones. Ford is onderhand al weer 80 lentes jong en dat is een behoorlijke leeftijd natuurlijk om nog in een Indiana Jones-film de hoofdrol te vertolken. Digitale verjonging is dan natuurlijk ook toegepast. Voorganger Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull is natuurlijk ook alweer 15 jaar geleden uitgebracht, maar werd niet al te best ontvangen. Terecht ook als men het verloop van de film en zeker het belachelijke einde ziet van die film. We houden dan natuurlijk ook ons hart vast met deze film, hoewel het natuurlijk fantastisch blijft om een nieuwe Indiana Jones-film te mogen aanschouwen in de bioscoop. Zeker gezien het echt de laatste film met Harrison Ford zal gaan worden. De vraag is echter of een Indiana Jones film zonder Steven Spielberg en George Lucas wel kan. De twee bleven in ieder geval wel aan als producenten van deze vijfde en laatste film over doctor Jones. Toch is het flink te merken dat grootmeester Spielberg niet meer achter het stuur zit, want van een echt memorabele film kunnen we niet spreken.

De schrijvers hebben goed geluisterd naar de kritieken van het publiek over de vorige film. Zo keren de Nazi’s weer terug en wordt er niet verder geborduurd met de Russen. De film opent met een wilde achtervolging op een trein in 1939, waar Indy en zijn kompaan Basil Shaw achter een reliek aanzitten van Archimedes, waarmee er door de tijd heen kan worden gereisd. De digitale verjonging van Harrison Ford is echt verbluffend gedaan en het lijkt wel alsof je een stap terug in de tijd zet. Hierna verplaatst het verhaal zich naar 1969, waar Indy met pensioen gaat. Als Indy’s peetdochter Helena plots in het leven van Indy stapt. Zij is net als haar vader ook opzoek naar de Dial of Destiny, alleen zijn haar redenen iets anders. De film duurt het eerste bedrijf ontzettend lang. Ja, er zit genoeg actie in, maar na de tweede wilde achtervolging heb je iets van ok, been there, done that. Dit was ook wel een beetje waar voor gevreesd werd, want de film tikt een dikke tweeënhalf uur aan. De meest vermakelijke scene uit de eerste helft is dan ook als Indy op de vlucht slaat en te paard een ondergrondse Metro onveilig maakt. Voor de rest valt de film teveel terug op het verleden, want er zitten allemaal verwijzingen en hints naar de vorige films in, niet erg natuurlijk. Sterker nog, als je het goed doet is het heel tof. Maar de hele film lang aan de lopende band door is gewoon teveel van het goede.

De rol van slechterik dr. Voller wordt gespeeld door Mads Mikkelsen, een rol dat op zijn lijf geschreven is. Toch lijkt het of Mikkelsen er niet heel erg veel zin had in de rol, want hij doet een beetje plichtmatig zijn ding en weet eigenlijk niet zo te imponeren zoals hij normaal zeker wel kan doen. Er wordt zeker een poging gedaan om een echt Indiana Jones avontuur van de film te maken, maar het lukt gewoon niet. Vaak krijg je een James Bond meets Tomb Raider achtig gevoel, waarbij dr. Jones een toevallige passant blijkt te zijn. Wat je uiteindelijk overhoud is gewoon een aardige film, met goede stunts en die nergens echt verveeld of zo. Het is hooguit dat je een aantal keer dezelfde dingen krijgt in een ander jasje. De tweede helft van de film is wel erg leuk en vermakelijk, maar ook weer nergens bijzonder of memorabel. Helaas is het einde weer een soort Crystal Skull einde, nee dit maal niet met aliens, maar wel met een kinderlijk plot. Ok, de originele trilogie had ook wel het occulte of het mysterieuze aspect aan boord, maar de onthulling werd altijd op een normale manier gedaan en niet op een manier dat het lijkt alsof het plot rechtstreeks uit de Donald Duck komt.

Indiana Jones and the Dial of Destiny is een leuke en vermakelijke film geworden, dat soms de Indiana Jones sfeer weet te pakken, maar grotendeels toch ook niet. Het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben dat Steven Spielberg geen plaats nam op de regie stoel, hoewel Spielberg het met The Crystal Skull niet echt beter deed. Mads Mikkelsen speelt een hele statische rol en doet plichtmatig zijn riedeltje, maar vergeet de onuitwisbare indruk te maken waar hij normaal zo goed in is op de kijker. Het eerste gedeelte van de film is dan ook echt langdradig en de fun komt eigenlijk echt om de hoek kijken na het eerste uur van de film. Wat wel een flink compliment waard is, is dat de 80-jarige Harrison Ford rond springt en rent alsof hij 25 jaar jonger is. Het is misschien niet het meest waardige afscheid geweest die je zou kunnen bedenken en het einde stelt ook echt flink teleur, hier had veel meer in kunnen zitten . Hoe dan ook is deze Indiana Jones afsluiter wel een voldoende waard, een krappe voldoende, maar toch.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️