Elemental speelt zich af in Element City, waar vuur-, water-, land- en luchtinwoners samen leven. In de film leren we Ember kennen, een stoere, gevatte en vurige jonge vrouw. Ze is bevriend met het leuke, sappige go-with-the flow personage Wade. Hun vriendschap zorgt ervoor dat Ember de overtuigingen over de wereld waar ze in leven in twijfel trekt.

In 2015 bracht Disney/Pixar met erg veel succes de animatiefilm Inside Out, dat het verhaal verteld over Riley, die met haar ouders verhuisd en nogal wat aanpassingsproblemen heeft en haar emoties onder controle moet houden. De emoties worden in 4 fysieke wezentjes weergegeven. Het concept was echt een flink succes, waardoor men al een aardige poos op een vervolg zat te wachten. Nu is daar dan Elemental en hoewel Elemental niet echt een vervolg is op Inside Out, volgt het wel hetzelfde concept. Ditmaal volgen we de vier elementen vuur, water, land en lucht, die een fysieke gestalte krijgen in deze film. De film is gebaseerd op het leven van regisseur Peter Sohn, die met zijn ouders die vanuit Korea naar de VS emigreerden – geen woord Engels spraken en zich vestigden in de Bronx. De familie van Sohn opende ook een kruidenierswinkel met de naam Sohn’s Fruits and Vegetables – vergelijkbaar met de familie van Ember in de film. We krijgen wederom met een film te maken dat gaat over acceptatie en aanpassen, waar Disney natuurlijk de laatste jaren flink mee aan het doorslaan is helaas. Hopelijk is Elemental is toch een uitzondering en krijgen we een zelfde soort film als Inside Out voorgeschoteld.

De boodschap is duidelijk, een leuk verhaaltje met een duidelijke boodschap. Ember is vuur en heeft nogal een opvliegend karakter. Ze werkt in de winkel van haar vader en moet dat in de toekomst overnemen, maar ze kan nogal lastig omgaan met zeurende klanten. Als ze op een dag letterlijk ontploft van woede, maakt ze een waterleiding kapot en vloeit Wade binnen die water is. Nou voel je de hele bedoeling natuurlijk al aankomen, want Wade wordt verliefd op Ember en dat accepteert de familie van Ember natuurlijk niet. Maar Wade is de enige die de sluiting van de winkel kan tegen gaan, iets dat Wade als gemeente ambtenaar zelf heeft veroorzaakt. Voor de rest concentreert de film zich ook op acceptatie van mensen die buiten de gemeenschap vandaan komen. Dit wordt erg dik op het verhaal gelegd als Bernie met zijn dochter Ember naar een speciale bloem willen kijken in een museum en de deur wordt geweigerd omdat vuur te gevaarlijk is om binnen te laten. Het zijn allemaal van die volwassen thema’s die in kinderfilms worden gestopt waarbij Disney bijna op een dwingende toon iedereen even laat zien hoe goed Disney wel niet is. Want je laat toch niet door een ander bepalen hoe jij moet zijn? Nee, dat klopt en is ook een prima boodschap, maar het wordt juist bij een Disney een beetje vervelend dat dit echt aan de lopende band gebeurd. We kunnen toch ook wel weer eens een leuke ouderwetse animatiefilm maken, zonder al die volwassen drammerige thema’s?

De animatie zelf is mooi gemaakt en eigenlijk ook meteen wat je van een Disney/Pixar film kan verwachten. Hiermee zie je ook meteen dat er qua animatie wederom volledig op safe wordt gespeeld. Dat is best jammer, want films als bijvoorbeeld Spider-man into the Spider-verse, Mavka, maar ook de nieuwe Turtles film die binnenkort in de bioscoop komt bewijzen dat een wat andere stijl echt wel welkom is. De muziek is ook weer flink herkenbaar en is van Thomas Newman, die in het verleden al meer de muziek maakte voor verschillende Disney/Pixar-films. De muziek is altijd prachtig van Newman, maar past op de een of andere manier niet bij animatiefilms. De melancholische stijl van de componist was ook te horen in films als The Shawshank Redemption en The Green Mile en eerlijk gezegd past het daar beter bij. Uiteindelijk zal dit de werkelijke doelgroep, dat zijn dus kinderen tot een jaartje of 10, een zorg zijn. Zij worden voor de rest op een leuk avontuur getrakteerd waarbij ze zich niet zullen vervelen. Maar verwacht geen Inside Out kloon, want die is echt vele malen leuker dan deze film.

Elemental is het zoveelste Disney/Pixar product waarbij de kijker op een dwingende manier een verhaal over acceptatie en aanpassing wordt getoond. Gelukkig is de film zelf nog leuk genoeg en zullen kinderen zelf dit echt wel negeren. De animatie is wat je van Disney/Pixar mag verwachten, standaard en neemt nergens ook maar enige vorm van risico. De grapjes variëren van flauw tot aan een enkel grinnik moment, maar echte dijenkletsers blijven echt wel uit. Wie echt een vervolg of een kloon op Inside Out verwacht komt bedrogen uit. Dat kan natuurlijk als positief gezien worden, want zo krijg je geen herhaling van zetten natuurlijk, maar helaas is Inside Out echt vele malen leuker dan deze film. De melancholische klanken van componist Thomas Newman zijn echt prachtig, maar passen totaal niet bij een animatiefilm als deze. Voor de rest is Elemental best een leuke film geworden en zal je je niet vervelen als je door de aangegeven punten heen prikt, want waarom moeten er altijd die maatschappelijk kritische noten in dit soort film gelegd worden en dan vooral zo opzichtig als dat hier gebeurd. Een film als Zootopia deed dat ook al, maar dan wel veel slimmer dan hier gebeurd.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️