De wetenschapper J. Robert Oppenheimer leidt het zeer geheime Manhattanproject. Onder meer de Hongaarse wetenschapper Edward Teller, die de waterstofbom uitvindt, werkt eraan mee. Oppenheimer is getrouwd met Katherine, maar heeft een affaire met Jean Tatlock, een lid van de Communistische Partij. De overheid acht haar gevaarlijk voor de belangen van de Amerikaanse veiligheid. Oppenheimer is uiteindelijk verantwoordelijk voor de uitvinding van de atoombom.

Als regisseur Christopher Nolan met een film komt, weet je op voorhand eigenlijk al dat je op z’n minst naar iets heel bijzonders gaat kijken. Na films als Interstellar, Inception, Dunkirk en Tenet zien we de meest uiteenlopende thema’s overkoepeld door het thema tijd en een zeer goede soundtrack. Met de biopic over Oppenheimer gooit Nolan het over een andere boeg. Met veel zware dialogen, een politieke uitgang en geen actie weet Nolan de kijker met zijn tot nu toe langste film drie uur te boeien. De rol van J. Robert Oppenheimer zelf wordt gespeeld door Cillian Murphy, waarbij amper uiterlijke gelijkenis bij te bespeuren is. Is dat erg? In dit geval absoluut niet, want Murphy speelt zijn beste rol ooit en zal waarschijnlijk een serieuze kans maken op een Oscar voor deze prestatie. Voor de rest prijken er een hele rits aan grote namen op het affiche. Met Emily Blunt, Matt Damon, Robert Downey Jr., Jason Clarke en nog een aantal castleden beschikt de film over genoeg talent en ervaring, dus falen is voor Oppenheimer geen optie en falen doet het dan ook zeker niet. We kunnen zo onderhand wel stellen dat Nolan simpelweg gewoon niet in staat is om een slechte film af te leveren. Zoals gewend van de eigenzinnige regisseur moet je wel je koppie erbij houden, want wie niet oplet zal de draad snel kunnen kwijtraken.

De film behandeld eigenlijk een aantal periodes uit Oppenheimers leven. Uiteraard wordt een deel van voor de tweede Wereldoorlog behandeld, het belangrijkste deel over de ontwikkeling van de Atoombom en de nasleep van natuurlijk de bommen die Amerika gooide op Japan om de Oorlog te beëindigen. Het laatste leidt tot een heksenjacht tegen Oppenheimer die last van zijn geweten begint te krijgen. Je wordt als kijker heen en weer geslingerd door de tijd, waarbij Nolan veelvuldig gebruik maakt van zwart/wit beelden. We weten ondertussen allemaal dat Nolan gebruik maakt van de duurste cameratechnieken, waarbij Kodak de eerste zwart/wit camera voor IMAX heeft gemaakt. Zo kon Nolan de zwart/wit beelden in dezelfde kwaliteit op laten nemen dan de rest van de film, waarbij kosten nog moeite werden gespaard voor dit honderd miljoen dollar kostende project. Het was ook weer de vierde samenwerking tussen Christopher Nolan en de Nederlands-Zwitserse cinematograaf Hoyte van Hoytema. En als Nolan en Hoytema samen komen gebeurd er iets magisch en dat is direct af te zien aan de gehele film.

Voor de tweede keer keert componist Ludwig Göransson terug voor een soundtrack van een Nolan-film. Göransson deed al een sublieme klus bij Tenet, waarbij hij in de voetsporen moest treden van Hans Zimmer, die veel van de voorgaande Nolan films voor de soundtrack zorgde. Nee, de soundtrack van Oppenheimer is niet zo onvergetelijk als die van Tenet, maar toch is ook deze soundtrack wel weer bijzonder. Zo is er onder veel muziek het gekraak van een geigerteller te horen, een apparaat dat gebruikt wordt om radioactieve straling mee te meten. Door dit toe te voegen kruipt het geheel echt onder de huid en zal je sommige scenes echt met samengeknepen billen zitten kijken. Wat ook vrij bijzonder is, is dat Nolan voor de ontploffing van de testbom geen CGI effecten heeft gebruikt. Dit spat ook echt van het scherm af en ziet er heel eng realistisch uit natuurlijk. Vooral omdat je eigenlijk maar echt een kans krijgt om de ontploffing te filmen en als dat misgaat dan is de belangrijkste scene uit de film natuurlijk mislukt en gaat het of heel veel geld en tijd kosten om het een tweede keer te doen, of je laat het zo en je film mislukt wanhopig. Gelukkig lukte het allemaal en slaagt Nolan met vlag en wimpel voor de uitwerking en de afwerking van de film tot in de puntjes. Ja, natuurlijk zullen er voor de rest wat foutjes in de film zitten, maar een kniesoor die daar op let.

Films als Oppenheimer zijn de rede om naar een bioscoop te gaan om maximaal van een film te kunnen genieten. Misschien zal aan het einde van het jaar blijken dat Oppenheimer de beste film zal zijn die 2023 voort heeft gebracht en zo niet zal deze zeker in de top 3 belanden. Verwacht geen film waarin veel actie te bespeuren valt, want Oppenheimer is een biografische film geworden met heel veel dialogen en politieke kwesties erin. Het zijn Cillian Murphy en Robert Downey Jr. die imponeren in de film, maar de rest van de cast doet het ook uitmuntend onder de vleugels van Christopher Nolan. De soundtrack is misschien niet zo memorabel als die van Tenet of laat staan van Interstellar (uiteraard werd Interstellar door Hans Zimmer gemaakt), maar alle elementen zijn wel aan boord en het gekraak van de geigerteller onder de muziek zet ook echt kracht bij en kruipt volledig onder de huid. Als je de kans krijgt om de film in IMAX te bezoeken is dat absoluut aan te raden, maar zit er geen IMAX theater in de buurt volstaat het gewone witte doek ook prima. Hoe dan ook is Oppenheimer een film die je niet moet missen in de bioscoop, want je zult drie uur lang met verbazing zitten kijken naar dit huzarenstukje.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️