Barbie leeft elke dag haar gelukkigste dag in Barbieland. Ze wordt aanbeden door Ken en Barbieland wordt totaal geregeerd door de Barbies. Als Barbie op een dag depressieve gedachtes krijgt, besluit ze naar de echte wereld te gaan om daar haar zielsverwant, het meisje dat met haar speelt, te vinden. Stiekem glipt Ken mee naar de echte wereld, waar Barbie en Ken samen zien hoe de echte wereld door mannen wordt geregeerd. Dit gaat Ken niet in de koude kleren zitten, want hij vind het fantastisch wat er in de echte wereld allemaal gebeurd. Als Barbie haar zielsverwant vind en daardoor wordt afgewezen, wordt ze gearresteerd door Mattel, waarna Ken terug gaat naar Barbieland om de andere Kens te vertellen wat er in de echte wereld allemaal gebeurd. Nu moet Barbie zo snel mogelijk terug zien te komen naar Barbieland om de Kens te stoppen voordat het te laat is.

Eindelijk is hij er dan, een echte film over Barbie en wie kan die rol beter spelen dan de bloedmooie Margot Robbie. Voeg Ryan Gosling er aan toe als Ken en er moet toch wel iets van te maken zijn. De regie lag in handen van Greta Gerwig, die in het verleden al eens 3 Oscar nominaties op haar naam kreeg voor de sceenplays van Little Woman en Lady Bird. Voor de laatst genoemde film werd ze ook als beste regisseur genomineerd. De papieren zijn dan ook erg goed natuurlijk, maar dat was niet het meest opvallende aan deze productie. Het meest opvallende is de hype die om deze film heen werd gecreëerd. Overal zag je Barbie en fans werden echt helemaal gek. De hetze werd zo erg dat de film zelfs werd samen gevoegd met de instant klassieker Oppenheimer, die op het zelfde moment zijn première beleefde. Maar de hype rond Barbie werd zo groot dat de gekte erom heen in de première week voor overvolle zalen zorgt, het is echt een marketing stunt waar George Lucas of Steven Spielberg nog van kunnen leren. Overal wordt maar gepromoot hoe geniaal de Barbie film is en dat Barbie de film van het jaar wordt, maar wat is er waar van die hype?

Vrij weinig, want met alle respect voor de fans, maar Barbie is echt een verschrikkelijke film geworden, zeker voor mensen die niets met Barbie hebben. De film opent nog wel leuk, met een knipoog naar Stanley Kubrick’s meesterwerk 2001: A Space Odyssey uit 1968. Maar daarna druipt het feminisme van de film af en streeft het bijna af naar ordinaire mannenhaat. Alsof elke man zo verschrikkelijk slecht is en dat elke vrouw op aarde wordt onderdrukt en zo verschrikkelijk goed is. Elke man wordt over een kam geschoren en mensen moeten niet zeggen dat dat niet zo is, want vooral de speech die Gloria tegen het einde geeft is gewond ronduit ordinair. Dit is eigenlijk alles wat ik daar over kwijt wil. Het lijkt er wel op alsof dit de hele boodschap van de film is, want als je de feministische praatjes van de film afhaalt hou je een matig kinderfilmpje over met hele flauwe en slechte grappen. Dat echte Barbie fans hiervoor naar de bioscoop rennen is nog te begrijpen, maar dat de bioscoopzalen hiervoor plat gelopen worden, dat is echt volledig overdreven.

Uiteindelijk is de film ook nog eens een doorlopende reclamefilm voor Mattel, maar goed, daar ontkom je natuurlijk niet echt aan. Helaas wordt de CEO van Mattel in de film op de meest verschrikkelijke wijze gespeeld door Will Ferrell, een acteur die doorgaans sowieso al niet leuk is. Ferrell vind meestal vooral zichzelf erg grappig. Naar het einde toe barst er een halve musical los met veel zang en dans en mensen die mij persoonlijk echt kennen weten meteen dat ik dan echt afhaak. Gelukkig vond mijn 12-jarige dochter de film wel leuk en we gaan het er dan maar op houden dat dat ook de doelgroep is voor dit soort films. Barbie is vooral een kleurrijke gebeurtenis met een erg kinderachtig verhaal. Overigens neemt de film het eerste half uur op zeer trage wijze de tijd om op stoom te komen, en dan heb je nog bijna anderhalf uur te gaan. Voor mij hadden ze na de film echt wel een speciale button mogen uitgeven met “Ik heb Barbie overleefd”, net als er bij The Exorcist in de jaren 70 gedaan werd.

Barbie is een hele vervelende kinderfilm geworden, waarbij het feminisme er vanaf druipt en het de kijker er op een dwingende manier door de strot heen ramt. Het wil een morele boodschap overbrengen maar dit mislukt totaal. De film neemt dertig trage minuten de tijd om een beetje op stoom te komen en dan is er nog anderhalf uur te gaan. Dat Barbie fans hiervoor warm lopen kan ik nog begrijpen, maar dat wereldwijd de zalen echt afgeladen zitten met mensen die dit echt serieus nemen is voor mij niet te bevatten. op de openingsscène na valt er voor de doorsnee kijker eigenlijk niet veel te genieten. Naar het midden toe lijkt het misschien nog iets te kunnen worden, maar dat wordt naar het einde eigenhandig de nek omgedraaid door de anti mannen speech die Gloria geeft. Daarna mond het geheel uit in een musical met veel zang en dans. Dat de film dusdanig gehyped is en zoveel mensen naar de bioscoop weet te trekken is echt knap. Het zal wellicht een zeer onpopulaire mening zijn die ik hier geef, maar Barbie is tot nu toe een van de meest verschrikkelijke films die ik dit jaar mocht aanschouwen.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️ 1/2