Asteroid City speelt zich af rond 1955, in een fictief Amerikaans plaatsje in de woestijn. Het programma van een conventie voor jonge Stargazers en Space Cadets, waar leerlingen en hun ouders vanuit het hele land bij elkaar komen voor onderlinge kameraadschap en wetenschappelijke competitie, wordt spectaculair verstoord door wereldschokkende gebeurtenissen.

Als regisseur Wes Anderson met een film komt, weet je eigenlijk al dat het een love it or hate it film gaat worden. Films van Anderson zijn vaak overladen met een mega cast, maar niet echt geschikt voor een main stream publiek. Uiteraard hoeft dat geen probleem te zijn, als je het maar goed doet. Met bijvoorbeeld een film als Grand Budapest Hotel wist Anderson flink naam te maken en werd hij ook bij het grote publiek echt bekend. Nu is daar Asteroid City, met een waslijst bekende namen die zo groot is dat ik niet eens de moeite ga nemen om daar aan te gaan beginnen. Wat wel opvalt is het ontbreken van de naam van Bill Murray, die eigenlijk sinds de film Rushmore uit 1998 in elke Wes Anderson-film heeft meegespeeld. Bill Murray was oorspronkelijk gecast voor de rol die Steve Carell in deze film speelde, maar liep kort voor het filmen Corona op. Hij moest zich terugtrekken uit de productie. Dit is eigenlijk de tweede keer dat Carell een rol van Murray overneemt, aangezien Murray de eerste keuze was voor de rol van Frank in Little Miss Sunshine uit 2006.

Asteroid City is gewoon een rare film en er zullen best liefhebbers voor te vinden zijn, maar daar behoor ik absoluut niet toe. Ik bedoel, ik hou best van rare films, maar je moet er wel iets mee kunnen en dat is Asteroid City absoluut niet. Het camerawerk en de beelden zijn absoluut mooi. Abstract en surrealistisch wordt het woestijndorpje Asteroid City weergegeven. Het lijkt wel een vage droom waarin je beland, zo wordt er van tijd tot tijd een test met een atoombom gehouden, waarbij je een grote rook paddenstoel de abstract blauwe lucht in ziet gaan. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van een kluchtschrijver die zijn toneelstuk aan de hand van een televisiepresentator verteld. Het raakt echt kant noch wal, want er komen echt stukken in de film voor waarbij je echt niet weer wat je er mee moet. Ik bedoel, wat is de meerwaarde om midden in een scene terug te gaan naar de kluchtschrijver, dat de hoofdpersoon het verhaal uitstapt, zijn plakbaard afdoet en de schrijver hevig begint te zoenen? Wellicht zal ik het allemaal niet begrijpen, maar het was echt een van de vele momenten waarbij ik echt iets had van: wat moet ik hier nou weer mee?

De film is opgedeeld in drie aktes waarbij iedere akte in hoofstukken is opgedeeld. An sich een grappige toevoeging aan het geheel en het breekt de film ook genoeg op om te kunnen schakelen naar wat er in Asteroid City gebeurd en wat er in het zwart/wit gefilmd wordt achter de schermen. Toch is het verhaal van Asteroid City zelf raar en vaag en ebt de interesse na een klein half uur in de film ook echt flink weg. Er is ook echt te weinig uitleg in de film over het hoe en waarom alles gebeurd en je kan ook gewoon geen band scheppen met de karakters uit de film omdat het je uiteindelijk gewoon simpelweg geen reet zal interesseren wat er met de karakters gaat gebeuren. Ja, een Scarlett Johansson in d’r blootje zien zal menig kijker nog kunnen bekoren, iets dat overigens ook echt helemaal nergens op slaat om dit in de film te verwerken op die manier. Het is een snel in elkaar gezet chaotisch zooitje waar gewoon geen touw aan vast te knopen is. Een dergelijke sterrencast als wat er in deze film zit is er een om je vingers bij af te likken, maar een dergelijke cast verdient echt wel een veel beter script dan dit.

Asteroid City is een chaotisch zooitje geworden met een absurd grote cast, maar waar geen touw aan vast te knopen is. Het slaat ook echt helemaal nergens op wat je als kijker te zien krijgt, maar wellicht dat ik niet het juiste publiek ben voor dit soort films. Hoe dan ook is het script gewoon flinterdun en wordt het ook niet meegeholpen door de schakelingen van wat in Asteroid City gebeurd of achter de schermen. Na een klein half uur interesseert het je ook geen klap meer wat er gebeurd en begint de film echt heel vervelend te worden. Waarom dan nog 2 sterren? Nou, het kleurgebruik en het camerawerk waren beide echt wel 2 sterren waard. Waarom Anderson voor dit soort scripts nog zo’n waanzinnig grote cast op de been heeft weten te krijgen is echt een heel groot raadsel en waarom dit in de grote bioscopen beland is nog een groter raadsel. Normaal gesproken draaien dit soort films in de kleinere filmhuizen. Niet dat daar iets mee mis is, maar ik kan mij toch echt niet voorstellen dat dit in de grote theaters goed loopt en zo wel, zullen mensen er alleen naar toe gaan door de grote namen die in de film meespelen en aan het einde van de rit flink balen met wat voor troep ze voorgeschoteld hebben gekregen. Maar nogmaals, dat kan ook volledig aan mij liggen natuurlijk, want misschien ben ik niet het juiste publiek voor deze film.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️