Tien jaar geleden worden Josh en Dalton Lambert gehypnotiseerd om hun astrale reis naar The Further te vergeten. Tegenwoordig is Josh gescheiden van Renai Lambert en is hij vervreemd van zijn zoon. Tijdens de begrafenis van zijn moeder Lorraine Lambert, stelt Renai Josh voor om Dalton naar de universiteit te rijden om tijdens de reis weer contact met hem te maken. Wanneer ze echter bij de slaapzaal aankomen, hebben ze ruzie en keert Josh terug naar huis. Dalton is een kunststudent en zijn professor Armagan vraagt haar studenten om dieper in hun innerlijke angsten te gaan en Dalton ontdekt een rode deur. Al snel wordt hij achtervolgd door demonen uit The Further.

In 2010 kwamen schrijver Leigh Whannell en regisseur James Wan met het doodenge Insidious op de proppen. De film vertelt het verhaal over een kwade demon dat zich vastklampt aan een jong kind vanuit een andere dimensie. Wan keerde ook nog voor het tweede deel terug, maar de zogenaamde Chapter 2 was toch echt een stuk minder dan zijn voorganger. Voor het derde deel nam schijver Leigh Whannell de honneurs waar, maar het derde deel was ook weer een pak minder dan het toch al mindere tweede deel. Toch kwam er ook nog een vierde deel dat wel vloeide uit de pen van Whanneell, maar de regie toch weer aan een ander over liet en dit maal was Adam Robitel de lul. Het was te hopen dat dat het laatste deel zou worden, maar de gifbeker was blijkbaar nog niet leeg. Bij gebrek aan regisseurs maakt uitgerekend hoofdrolspeler Patrick Wilson zijn debuut als regisseur. Whannell keert voor de vijfde keer terug als schrijver, echter niet alleen. Ditmaal werd hij gehopen door Scott Teems en of dat nou zo positief is valt nog te bezien. Teems was ook al verantwoordelijk voor het verschrikkelijke scenario van Halloween Kills en erger nog, de remake van Firestarter, die Teems eigenhandig volledig om zeep hielp door met zijn belachelijke aanpassingen op het klassieke Stephen King verhaal. Maar goed, wie weet is Wilson ook een begenadigd regisseur en heeft hij goed gekeken naar de werkwijze van James Wan, waarmee Wilson meermaals samenwerkte. Gezien deel 3 en 4 prequels waren, keert voor het eerst 10 jaar het gezin Lambert weer terug en is dit een direct vervolg op Chapter 2.

Daar moet je dus wat mee kunnen zou je zeggen en nee, de film is niet zo slecht als op voorhand gedacht werd. Toch kunnen we ook niet van een echt geslaagde horrorfilm spreken. Hier en daar weet Wilson de sfeer redelijk te pakken, maar het probleem ligt hem eigenlijk meer in het feit dat dit meer een saai familiedrama is geworden dan dat het echt een doodenge horrorfilm is. Dalton gaat naar de universiteit en doordat Dalton en vader Josh hun geheugen is gewist, lijkt het er meer op dat de twee van elkaar zijn vervreemd. Josh vertoont vreemd gedrag. Onderzoeken tonen niets vreemds, maar op de universiteit begint Dalton vreemde visioenen te krijgen. Wat Wilson vooral probeert te doen is de spanning opbouwen en zo weinig mogelijk prijs geven. Veel vaagheden, zoals bijvoorbeeld wat er op de wazige achtergrond afspeelt moet de kijker de stuipen op het lijf jagen. Het duurt echt ruim een uur voordat Dalton een beetje door begint te krijgen wat er nou eigenlijk gebeurd, althans, flarden uit zijn verleden vertellen hem dat er iets niet helemaal pluis is. Het meest spannende wat er gebeurd in het eerste uur is als Josh een MRI scan krijgt en in slaap valt. Voor de rest tekent Dalton erg veel en niemand schijnt het raar te vinden dat Dalton een deur schetst en met bloed inkleurt, normaalste zaak van de wereld natuurlijk.

Als Dalton door krijgt dat hij mensen kan bespieden vanuit The Further, vind hij dit erg interessant en er gaan geen belletjes rinkelen dat dit nog wel eens foute boel kan zijn. Ondertussen graaft Josh in zijn verleden en kijkt of hij misschien niet schizofreen is. Vader en zoon ontrafelen stukje bij beetje wat er aan de gang is, maar het blijft gewoon saai. Het is best bijzonder dat een reeks als Insidious echt maar een echt goede film eruit heeft weten te persen en dat de rest matig te noemen is, terwijl een film met een dergelijk onderwerp echt wel flinke potentie heeft. De laatste 25 minuten van de film zijn eigenlijk hoe de hele film had moeten zijn en vanaf dat punt wordt het verhaal interessant en ook echt wel spannend. Dalton krijgt eindelijk door hoe het zit en Josh komt ook eindelijk achter de waarheid. Voor een debuut film had Wilson het een stuk slechter kunnen doen, maar misschien is het handiger om niet een uur en vijftien minuten te verknoeien aan uitdieping, waarbij zit te wachten op iets dat blijkbaar niet wil komen. Hopelijk zijn we na dit deel klaar met de Insidious films, want het is wel welletjes met deze reeks geweest onderhand.

Insidious: The Red Door is een direct vervolg op Chapter 2 geworden. Het regie debuut van Patrick Wilson had slechter kunnen zijn, maar de film neemt 75 saaie minuten de tijd om eindelijk op stoom te komen. De resterende 25 minuten zijn prima, maar zelfs die maken het niet dat de film gewoon een matige vertoning is geworden. De uiteindelijke ontknoping is helaas te makkelijk gevonden. Het is en blijft jammer dat alleen het eerste deel echt wist te imponeren en dat de prequels en dit laatste deel enorm tegenvallen. Hopelijk wordt dit de laatste film uit de reeks, want het verhaal is onderhand wel verteld, hoewel het einde doet vermoeden dat we nog steeds niet klaar zijn met Insidious. Tenzij James Wan hoogst persoonlijk de regie weer in handen gaat nemen, is er geen hoop meer op een vervolg, prequel of wat dan ook.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️ 1/2