Sadie Harper en haar jongere zus Sawyer zij de recente dood van hun moeder aan het verwerken. Ze krijgen hierbij weinig steun van hun vader Will, een therapeut die met zijn eigen pijn kampt. Wanneer een wanhopige patiënt onverwacht bij hen thuis verschijnt om hulp te zoeken, laat hij een angstaanjagende bovennatuurlijke entiteit achter die op families jaagt en zich voedt met het lijden van zijn slachtoffers. Deze zogenaamde Boogeyman heeft het vooral gemunt op kinderen en verschuilt zich veelal in de kast of onder het bed als de kinderen gaan slapen.

Hoewel er veel films zijn met een dergelijk zelfde soort onderwerp, zullen veel mensen dit verhaal als niet origineel weg cijferen en een hele batterij films op gaan noemen die dan niet beter zouden zijn. Echter wordt er vergeten dat dit verhaal naar een kort verhaal van horrormeester Stephen King is en alweer dateert uit 1973. Uiteraard kan je dan niet zo aan het verhaal gaan sleutelen dat het een totaal andere film wordt, maar omdat het verhaal echt al een stuk ouder is dan dat men denkt, is het het beste om niet zo te denken dat de film gewoon niet goed is omdat er veel andere films zijn die hierop lijken, want The Boogeyman is gewoon een meer dan prima horrorfilm geworden. Aan het roer staat regisseur Rob Savage, die de afgelopen jaren goed wist te imponeren met The Host en Dashcam in het found footage horror segment. De regisseur kan goed met de duisternis overweg en weet prima de spanning op te bouwen door het minimale te laten zien.

De film opent direct al met een nare scene, waarin een jong slapend kind door iets wordt vermoord. Deze controversiële opening wekt meteen de interesse op over het hoe en wat en vooral waarom. Hierna verplaatst het verhaal zich naar de familie Harper, waarbij de vader en de twee dochters de recente dood van hun moeder aan het verwerken zijn. Vader Will is een therapeut die op een dag ongevraagd een vreemde in zijn kamer krijgt met een verontrustend verhaal over de dood van zijn kinderen en uiteindelijk zelfmoord pleegt in hun huis. De jongste dochter Sawyer is bang in het donker en weet zeker dat er een monster in haar kast zit, maar uiteraard is er niemand die haar geloofd. Het wordt gegooid op het verlies van haar moeder en de zelfmoord van de vreemde man dat een uiteindelijk sterke fantasie naar boven brengt bij het kind. Het verhaal zit tot dat punt sterk en prima in elkaar en de spanning wordt perfect opgebouwd. Voor het monster in de kast idee en de kinderlijke angsten die daarbij komen kijken, kan je dat wel overlaten aan een schrijver als Stephen King natuurlijk, maar in deze toont de regisseur zich een bekwaam persoon om dit beklemmend en goed naar het scherm te vertalen.

Het tweede bedrijf van de film gaat alles meer richting het visuele en krijgen we het schaduwmonster ook echt te zien. Het psychologische effect gaat een beetje af van de film, maar de spanning blijft wel goed aanwezig. Dit wordt ook slim gedaan door veelal met de kleur rood te werken, iets dat op den duur wel een beetje op de zenuwen gaat werken (en dat wordt op een positieve manier bedoeld). Uiteindelijk vallen de puzzelstukjes in elkaar en krijg je in de gaten wat de slachtoffers van het schaduwmonster te doen staat. Een explosief einde, dat eigenlijk wel een beetje voorspelbaar is is het gevolg. Misschien is dat het enige punt waar veel kritiek misschien wel gelijk in hadden. Maar dit doet voor de rest niets af van het plezier en uiteindelijk als je de film goed gaat bekijken, is er gewoon een prima horrorfilm afgeleverd. Nergens verveeld de film, nergens duurt de film te lang, de spanning wordt goed opgebouwd en er is geen overbodige gore aanwezig, sterker nog. Op het gore vlak is de film heel erg tam en dan is het natuurlijk altijd knap als je een film als deze spannend weet te houden, dus The Boogeyman doet precies wat het moet doen.

The Boogeyman is een prima horrorfilm geworden dat gebaseerd is op een kort verhaal van Stephen King. De film is spannend en de makers spelen goed in op de kinderlijke angsten van een monster in de kast of onder je bed. Geen onnodige smerigheden of een extreem bloederig geheel, nee, The Boogeyman speelt meer met de verbeelding van de kijker. Richting het einde gaan uiteindelijk alle remmen los en misschien is dat wel het gedeelte waarbij de regisseur iets meer ingetogen te werk had moeten of mogen gaan, maar goed. Uiteindelijk maakt het de film in zijn geheel niet echt slechter. De cast doet het voor de rest prima en de film is gewoon uitstekend voor een avondje griezelvermaak. De verhalen dat de film niet origineel zou zijn is lariekoek, maar goed, het is maar wat je ervan verwacht en daarnaast is het verhaal van The Boogeyman ouder dan menig bejubelde horrorfilm die over het zelfde onderwerp gaan. Wat je gewoon het beste kan doen is de film gewoon lekker kijken en niet teveel aan andere films denken.

De film is nu te kijken via Pathé Thuis.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️ 1/2