Nadat ze zich jarenlang verscholen hebben voor mensen hopen de Turtle-broers nu met heldhaftige acties New York voor zich te winnen en geaccepteerd te worden als gewone tieners. Met hulp van hun nieuwe vriendin April O’Neil gaan ze de strijd aan met een mysterieuze misdaadorganisatie, maar dat blijkt nog niet zo makkelijk. Zeker niet als ze een mutantenleger achter zich aan krijgen.

De Teenage Mutant Ninja Turtles zag het daglicht in stripboekvorm in 1984. Toch zijn ze pas echt wereldberoemd geworden vanaf de animatieserie uit 1987, waarna de vier vechtende schildpadden niet meer weg te denken waren. Speelgoed, videospellen en uiteindelijk volgde daar in 1991 een heuse live action film, dat zelfs daarna nog twee vervolgen kreeg. Uiteindelijk werd het heel erg lang stil rondom de Turtles, totdat er in 2014 plots weer een reboot zich aanmelden. Het kreeg in 2016 nog een vervolg, maar wederom werd het weer stil rond de schildpadden. Maar nu is daar volledig uit het niets een animatiefilm die de bioscopen bestormd. Wat het meest opmerkelijk aan deze animatiefilm is, is de bijzondere animatiestijl die de film heeft en misschien zullen veel mensen zich hierdoor laten afschrikken. Het is een stijl dat je eigenlijk amper ziet in films en de strategie zal absoluut zijn afgekeken van de Spider-Man Spider-Verse films, die met een wel hele bijzondere animatiestijl de wereld aan het veroveren is.

Er werd een enorme stemmencast van sterren aan deze film toegevoegd. Wat te denken van bijvoorbeeld Jackie Chan als de stem van Splinter of Seth Rogen en John Cena die de stemmen van Bebop en Rocksteady inspreken. Hoe dan ook is de film de eerste 20 minuten echt wennen qua tekenstijl. Je zal je veelvuldig afvragen of er misschien geen kleipoppen in de film voorkomen of dat er een afgeraffelde stijl is gehanteerd, maar hoe langer de film duurt, des te meer het gaat wennen en uiteindelijk zal je toch tot de conclusie moeten komen dat het grote geheel best mooi is en dat het uiteindelijk fijn wegkijkt. Dat mag misschien raar klinken, maar uiteindelijk door de ruwe tekenstijl geeft het een chaotische en vooral rauwe maatschappij weer. Niet dat ik opzoek was naar enige vorm van realisme of iets in die geest in de film, maar het maakt het wel dat de fantasiewereld voor volwassenen ook erg goed wordt geschetst. Wat voor de rest opvalt is dat er niet gekozen is voor de aartsvijand van de Turtles om als main villian in de film te verschijnen, we hebben het hier natuurlijk over Shredder. De regisseur van dienst heeft bewust gekozen om af te trappen met een mutantenschurk in de vorm van Superfly, overigens briljant ingesproken door Ice Cube. Dit om een meer empathische schurk neer te zetten, die eigenlijk het zelfde ondergaat als de vier gemuteerde schildpadden.

Uiteraard zijn er ook hedendaagse aanpassingen gemaakt in de film. Zo is April een zwarte vrouw geworden met een gezet postuur. Er zullen dan direct weer mensen zijn die beginnen te brullen dat het niet kan en dat soort dingen, maar in dit geval werkt het prima en is het juist wel een grappige aanpassing. Vooral in een film dat over acceptatie in de maatschappij gaat, want dat is toch echt wel de grote boodschap die de film wil afgeven, is het een beetje raar dat sommige mensen daarover klagen natuurlijk. Hoe dan ook steekt het verhaal best leuk in elkaar. Er zit veel humor in de film, het geheel is niet zo voorspelbaar als je zou denken en uiteindelijk is deze Turtles animatiefilm gewoon anderhalf uur dikke pret. Voor de jongste onder ons is de film ook echt erg leuk en gelukkig hebben ze de film ook Nederlands ingesproken. De film gaat dan ook onder de naam Ninja Turtles: Totale Chaos ddor het leven. Voor volwassenen zelf is het toch echt aan te raden de film in het Engels te kijken, alleen dan zullen de grappen echt slagen en zal de film meer een goede indruk achterlaten doordat het totaalplaatje dan ook echt klopt.

Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutant Mayhem is echt verrassend leuk geworden, hoewel de meeste mensen misschien even nodig zullen hebben om aan de opvallende animatiestijl te wennen. Eenmaal gewend is de film gewoon iets meer dan anderhalf uur dikke pret en verveelt de film echt voor geen seconden. Natuurlijk zijn er moderne aanpassingen in de film gemaakt, maar dat werkt echt goed en bij een film dat eigenlijk over het accepteren van andere gaat past het perfect in het plaatje, zonder dat dit als dwingend door je strot heen drukken aanvoelt. Een heel arsenaal aan beroemdheden zijn gestrikt om de stemmen in te spreken, maar het was misschien vooral Ice Cube als de schurk Superfly die echt superleuk en grappig was. Voor de kleinere kijkers is de film ook in de Nederlandse taal te bewonderen, maar het is voor de volwassenen toch het beste om het in de originele taal te kijken voor het totale plaatje. Blijf overigens na de aftiteling wel kijken, want er komt nog een after credit filmpje, dat uiteraard dient als opzetje naar een eventueel tweede deel.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️ 1/2