In 1969 droomt de jonge Jud Crandall ervan om zijn geboortestad Ludlow, Maine achter zich te laten. Hij ontdekt echter sinistere geheimen en wordt gedwongen om de confrontatie aan te gaan met een duistere familiegeschiedenis die hem voor altijd met Ludlow verbonden zal houden. Samen met zijn jeugdvrienden moet Jud vechten tegen een oud kwaad dat Ludlow al sinds de oprichting in zijn greep houdt en dat, eenmaal opgegraven, alles op zijn pad kan vernietigen.

Deze film is het debuut voor regisseur Lindsey Anderson Beer en is alweer de vierde film in de Pet Sematary-reeks naar de novelle van Stephen King uit 1983. In 1989 kreeg het boek een verfilming dat bij vooral de Stephen King-fans als heilig wordt gezien. Toch wel vreemd, gezien juist die film best wel flink weet af te wijken van het originele verhaal. Hoe dan ook wat Pet Sematary een erg sterke film en kreeg in 1992 een vervolg met Edward Furlong in de hoofdrol. Hoewel deze film echt verguisd werd, was in mijn ogen dit vervolg heel acceptabel en kijk ik deze film met regelmaat nog terug. In 2019 kwam daar de remake dan en ik was daar nogal sceptisch over voor dat ik de film had gezien en ik zag de film met angst en beven tegemoet, maar dit bleek onterecht, want deze remake was echt heel erg goed en ik durf zelfs de onpopulaire mening te geven dat ik de remake beter vond dan het origineel uit 1989. Nu komt daar Pet Sematary: Bloodlines, dat het verhaal over Judson Crandall verteld in zijn jonge jaren en is het verhaal dat Jud in het boek en de film verteld aan Louis Creed, echter is de tijdlijn verschoven van de Tweede Wereldoorlog naar de Vietnam oorlog en speelt zich af in 1969, althans in die tijd speelt de film zich af voordat men gaat denken dat het hier een oorlogsfilm betreft. Gezien deze tijdlijn verschuiving lijkt Bloodlines meer op de prequel van de 2019 versie dan die van de 1989, gezien de leeftijd van Jud.

De hoofdrol van Jud wordt gespeeld door Jackson White, een acteur die het grote publiek niet echt zal kennen. Wellicht dat sommige mensen hem nog zullen herkennen uit de film Ambulance van vorig jaar, maar daar zal het een beetje bij blijven. Henry Thomas die de vader van Jud speelt in deze film zullen meer mensen herkennen, dat is natuurlijk het schattige jongetje Elliott uit de klassieker E.T. The Extra-Terrestrial uit 1982, maar speelde natuurlijk in nog heel veel andere films en series. David Duchovny is misschien wel de bekendste naam die op het affiche prijkt en speelde natuurlijk special agent Fox Mulder in The X-Files voor 12 seizoenen lang en twee films. Het is Duchovny die in mijn ogen een erg sterke performance weet neer te zetten als de vader van teruggekeerde getraumatiseerde Vietnam soldaat Timmy Batterman. Toch kent de film een aantal eigenaardige veranderingen die eigenlijk helemaal niets toevoegen aan het originele verhaal. Bijvoorbeeld over hoe de op de Pet Sematary begraven dieren en personen te doden. Ik zal om spoilers te voorkomen niet zeggen hoe of wat, maar het komt echt nergens in het boek of de voorgaande films voor en slaat eigenlijk ook nergens op.

Dat de film geen bioscoop release heeft gekregen, maar direct naar streamingdienst Paramount+ ging is na het zien van de film wel te begrijpen. Nee, het is geen slechte film, dat zeker niet. Maar een echt goede film kunnen we ook weer niet van spreken. Het voelt dan ook meer aan als een veredelde televisiefilm dat in alle opzichte meelift op de naam, iets dat Stephen King sequels en prequels in het verleden wel meer deden. Sommige met een klein succesje, de meeste toch in de vergetelheid geraakt bij het grote publiek. Dit zal uiteindelijk ook gebeuren met Pet Sematary: Bloodlines gebeuren, dat is een zekerheid die we hebben. Maar goed, dat is natuurlijk weer een ander verhaal. Met een speelduur dat onder de anderhalf uur ligt is de film voor de rest prima te vertoeven. De regisseur neemt hier en daar misschien nogal wat vreemde sprongen, maar lijkt over het algeheel een prima film te kunnen afleveren, hoewel ze misschien wel moet kijken hoe ze de vaart goed in een film kan krijgen en hoe ze misschien op eigen houtje sommige shots even meer eigen moet maken, neem het shot waarbij de hond op de weg zit te kijken. Dit is natuurlijk bijna één op één overgenomen uit zijn voorgangers.

Pet Sematary: Bloodlines is een redelijke prequel geworden op het klassieke verhaal van Stephen King’s Pet Sematary. De film vertelt het verhaal over de jonge Judson Crandall en zijn eerste ervaringen met het mysterieuze dieren kerkhof dat de doden weer tot leven kan wekken als je ze daar begraaft. Hoewel de film voor mij nog net een krappe voldoende weet te halen, is het wel de minste film van de vier Pet Semataries die we al kennen en het zal voor veel mensen een film worden die ze niet erg lang zal bijblijven. Met andere woorden een typische sequel zoals we die door decennia lang heen al gewend zijn van Stephen King verhalen. Het lettertype van de opening van de film doet misschien meteen al de film willen afzetten en is meteen al een fout die de debuterende regisseur al maakt, maar zo slecht is de film nou ook weer niet. Wanneer de film precies op andere streamingdiensten gaat komen, dit zal gegarandeerd SkyShowtime worden, is nog niet bekend. Maar zodra hij er wel opstaat is het voor de Stephen King fans echt wel de moeite waard om een kijkbeurt te gunnen.

De film is waarschijnlijk binnenkort te zien op SkyShowtime.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️