Annabel en Sander lijken in alles elkaars tegenpolen als ze begin jaren ’80 eindexamen doen, maar als ze samen in de schoolband terechtkomen vinden ze elkaar in hun liefde voor muziek. Sander is echter niet de enige die gelooft in Annabels muzikale talent en als ze met Olaf in zee gaat verliest ze Sander uit het oog. Tot ze elkaar in de 90’s weer tegenkomen en samen met Sanders beste vriend Malcolm een dance-act beginnen. Three is a Crowd voert al snel de hitlijsten aan. Maar hoe groter het succes, hoe moeilijker het is om trouw te blijven aan elkaar en jezelf.

Toen ik de trailer zag van de film, realiseerde ik mij eigenlijk niet dat dit een Musical-film betrof. Op voorhand verwachte ik een soort Nederlandse romantische komedie dat zich in de jaren 80 en 90 afspeelt dat over muziek maken ging. Bij de opening van de film geef je het dan nog een kans, maar al snel werd er duidelijk dat deze film met veel zang en dans gepaard gaat, een soort La La Land in de polder zoals ik in een andere review las. En als er iets is waar ik absoluut niet van hou, zijn het musical films. De laatste jaren was er eigenlijk maar een film die ik wel prachtig vond, inclusief liedjes en dergelijke, en dat was De Zevende Hemel uit 2016. Ik besloot de film een eerlijke kans te geven, want ik was destijds ook extreem kritisch over De Zevende Hemel en draaide daar absoluut over bij. Dit kwam omdat het verhaal erg aangrijpend was en de liedjes heel erg mooi passend bij het verhaal werden vertaald. Hoewel het bij een dergelijk verhaal als dit een beetje afwachten is natuurlijk, hielp het al niet echt bepaald mee dat ik met totaal andere verwachtingen naar deze film ging.

En nee, deze film trekt elk cliché uit de kast die je maar kunt bedenken qua verhaal, maar erger nog, een aantal klassieke liedjes worden echt tot op het bot toe verkracht en ik zou mij als filmmaker dan ook echt kapot schamen om dit naar het scherm te vertalen op deze manier. Het nummer dat als een rode draad door de film heen loopt is het nummer Heel even, origineel van Shirley Zwerus. In het verleden al een aantal keer prachtig gecoverd, zo ook in de serie van ’t Schaep met de vijf Poten. De stem van hoofdrol speelster Noortje Herlaar past echt totaal niet bij dit nummer, sterker nog, Herlaar heeft gewoon een irritante stem. Dit sijpelt eigenlijk door in andere liedjes, wat de film simpelweg gewoon niet beter maakt. Maar de rest van de cast weet ook geen indruk te maken en vooral met het prachtige nummer van De Steen, dat origineel van Bram Vermeulen is en op een schitterende manier door Paul de Leeuw ook al is gebruikt, wordt echt totaal ongepast verkloot. De steen hoort klein gezongen te worden, maar het lied wordt een complete gospel song gemaakt met hoge lange uithalen en alles dat erbij komt kijken. Misschien ligt het aan mij, dat is natuurlijk mogelijk, maar ik vond dit echt te beschamend voor woorden.

Het verhaal zelf raakt ook echt kant noch wal. Annabel zingt een liedje voor een auditie op school voor een bandje, ziet pianist Sander en wordt verliefd op hem. Door de ontkenning heen beginnen de twee aan de band en schrijven hun eigen liedjes, maar dit gaat al snel mis. Annabel kiest eigenlijk voor de gladjakker Olaf, die Annabel weet te paaien als manager. Sander ziet dat en uiteindelijk krijgt Sander een vriendinnetje en gaat Annabel een beetje zielig doen, waardoor wij empathie moeten gaan kweken voor iets dat ze zelf heeft verziekt. Ondertussen is de homofiele drummer Malcolm tot over zijn oren verliefd op Sander, waarbij Malcolm uiteindelijk ernstig ziek wordt en we dat pad natuurlijk ook nog opgaan. Wat ook nog eens opvalt is dat Annabel in 1983 er nog hetzelfde uitziet als in 2009 als de film eindigt. Nergens zal je geloven dat Annabel een scholier is in 1983 omdat ze er gewoon te oud uitziet en het wordt nog ongeloofwaardiger als ze er bijna 30 jaar later geen rimpeltje of wat dan ook bij heeft gekregen. Het verdere verloop wordt de kijker in hapklare brokken voorgeschoteld en ook nog op de meest voorspelbare manier ook.

Net Als in de Film is op meerdere fronten een grote teleurstelling geworden. Buiten het feit dat ik met andere verwachtingen de film in ging en musical films totaal mijn ding niet zijn, zijn de liedjes niet mooi ingezongen en worden sommige liedjes echt gewoon verkracht zoals bijvoorbeeld het normaal zo prachtige nummer De Steen. Maar ook het verhaal is ook gewoon erg simpel en bij tijd en wijlen slecht in elkaar gezet. De schrijvers proberen met man en macht gevoelige onderwerpen aan te snijden en op het gevoel van de kijker in te spelen, maar dat mislukt compleet. Dat ligt niet alleen aan het iets wat te simpele verhaal, maar ook aan hele matige acteerprestaties en een verschrikkelijk warrige regie die alle kanten opschiet. Als dit vergeleken moet worden met bijvoorbeeld soortgenoot De Zevende Hemel uit 2016, is dit echt een complete misser en is het best bijzonder dat dit soort films überhaupt de bioscoop weet te bereiken.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️