De jonge Beth Harmon werd eind jaren vijftig verlaten en toevertrouwd aan een weeshuis in Kentucky. Ze ontdekt een verbazingwekkend talent voor schaken terwijl ze verslaafd raakt aan kalmerende middelen die door de staat worden verstrekt aan kinderen. Achtervolgd door haar persoonlijke demonen en aangewakkerd door een cocktail van verdovende middelen en obsessie, verandert Beth in een indrukwekkend bekwame en glamoureuze outcast, terwijl ze vastbesloten is om de traditionele grenzen te veroveren die zijn vastgesteld in de door mannen gedomineerde wereld van competitief schaken.

Na 3 jaar besloot ik op Netflix de serie The Queen’s Gambit maar eens te gaan kijken. Ik had veel gehoord en gelezen over de serie en daarnaast werd ik ook een beetje getriggerd door de bijzondere actrice Anya Taylor-Joy, die de stem van Princess Peach in The Super Mario Bros. Film onlangs nog insprak. Ook was ze te zien in films als The Menu, Split en diens vervolg Glass en nog een rits andere films. Taylor-Joy is een aparte verschijning en dat heeft alles met haar gezicht te maken. Met haar grote ogen die net iets te ver van haar neus af lijken te staan, blijf je toch gefascineerd kijken. Nee, dat is niet negatief of kwetsend bedoeld, want Taylor-Joy is een prachtige verschijning en tevens ook echt een goede actrice. Dit bestempeld ze vooral in deze Netflix-serie, waar ze de rol van Beth speelt. Beth is een wees meisje die na de dood van haar moeder in een weeshuis beland en van de conciërge meneer Shaibel het schaakspel wordt geleerd. Meneer Shaibel komt er al snel achter dat Beth een ongekend natuurtalent is en introduceert haar al snel bij een schaakclub van de plaatselijke high school. Toch is The Queen’s Gambit meer dan een mini serie over schaken alleen en wie zich laat tegenhouden door het feit dat het over schaken gaat en dat het daarom ook saai is, doet zichzelf echt te kort en vergist zich heel erg in hoe goed deze serie is.

Door het weeshuis waar Beth zit, raakt ze op zeer jonge leeftijd al verslaafd aan de kalmerende middelen, iets waar ze in de jaren 60 kinderen mee kalm probeerde te houden. Zeker als Beth ontdekt dat ze hier heel geconcentreerd op het plafond van de slaapzaal het schaakspel ’s nachts kan projecteren in haar hoofd, heeft Beth steeds meer nodig. Als ze op een gegeven moment wordt geadopteerd door Alma en Allston Wheatley, lijkt het erop dat ze moet stoppen omdat ze niet meer aan de kalmerende pillen kan komen. Maar de relatie tussen Alma en haar man Allston is erg slecht en als Allston op den duur de benen neemt, besluit Alma zich bezig te gaan houden met Beth’s schaakpartijen, zeker als ze merk dat er geld te verdienen valt met toernooien. Maar Alma is een alcoholiste en raakt ook aan de kalmerende middelen die ze laat ophalen bij de apotheek door Beth. Beth geeft maar halve potjes pillen aan Alma, die het niet echt door heeft en uiteindelijk raakt ook Beth op haar jonge leeftijd verslaafd aan de alcohol. Je krijgt een schrijnend verhaal te zien over de verslavingsgevoeligheid van een tiener en hoe dat grote gevolgen heeft voor haar omgang met mensen en haar carrière.

Beth heeft in de schaakwereld maar een iemand waar ze echt bang voor is en dat is de Russische grootmeester en wereldkampioen Vasily Borgov. Beth maakt grote sprongen in de schaakwereld en haar eerste keer tegen Borgov wordt haar angst bevestigd als ze verslagen wordt door deze grootmeester. Door dit verlies zakt de moed Beth in de schoenen, alleen krijgt ze hulp uit onverwachte hoek om te kijken hoe ze Borgov in de toekomst kan verslaan. Als er een toernooi is in Parijs en Beth aan het schaaktoernooi mee doet, verslaat ze de een na de ander tot ze wederom in de finale tegen Borgov moet schaken, maar het door haar eigen fouten en haar verslaving verschrikkelijk verprutst. Maar dan wordt er natuurlijk toegewerkt naar een toernooi dat in Rusland wordt gehouden. Dit is wel een beetje waar de clichés je om de oren vliegen, we zagen dit al eerder in Rocky IV en dergelijke natuurlijk waar de eindstrijd op Russische bodem afspeelt en de Amerikanen er weer als de helden van de dag uitkomen. Dit is ook het punt waar The Queen’s Gambit een beetje de bocht uitvliegt, want zeker destijds in de jaren 60 in het zwaar communistische Sovjet Unie, waar de bevolking achter moeder Rusland moest staan, anders werd je gedeporteerd naar de Siberische kwikmijnen. Als Beth dan door de hele Russische bevolking als Amerikaanse kapitalist meer wordt omarmt dan hun eigen nationale wereldkampioen? Nee, dat is echt een smet op de serie helaas en had misschien iets genuanceerder en beter uitgewerkt moeten worden.

The Queen’s Gambit is een zeven delige mini serie die op Netflix is te bekijken. De afleveringen duren gemiddeld 50 minuten tot een klein uurtje, maar het is gewoon jammer na 7 delen dat dat het was. Anya Taylor-Joy zet een weergaloze rol neer als de zeer getalenteerde schaakgrootmeester Beth, die zeer gevoelig is voor verslavingen aan kalmerende middelen en alcohol. De combinatie van de spanning tussen schaakpartijen en Beth’s privé leven is goed neergezet, alleen vliegt de serie toch de laatste aflevering licht uit de bocht als Beth in de Sovjet Unie het moet opnemen tegen de Russische wereldkampioen Borgov. Voor wie dat stuk voor lief neemt is The Queen’s Gambit absoluut een aanrader dat alles aan boord heeft om de serie bijna in een adem te willen uitkijken. Misschien is The Queen’s Gambit ook echt wel een van de betere Netflix mini series van de afgelopen jaren, maar het weerhoud mij door het vrij ongeloofwaardige einde wel om de volle vijf sterren uit te delen aan de serie, dus ik ga er maar een half sterretje onder zitten.

De serie is te zien op Netflix.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️ 1/2