De jonge Coriolanus Snow is de laatste hoop van zijn uit de gratie geraakte familie. Om het voortbestaan van de ooit zo machtige familie in het Capitool te redden, wordt Snow – met tegenzin – mentor van Lucy Gray Baird, een tribuut uit het arme district 12. Lucy Gray weet het publiek van Panem te betoveren met haar charmes en Snow ziet hierin een kans om hun lot te veranderen. Hij zet alles waar hij zo hard voor heeft gewerkt op het spel en weet samen met Lucy Gray het tij in hun voordeel te keren. Terwijl Snow in gevecht is met zowel zijn goede als kwade instinct, verkeert hij in een race tegen de klok om te overleven en zal uiteindelijk blijken of hij zelf een songbird of een snake is.

In 2008 werd het boek van The Hunger Games uitgebracht en dit werd in 2012 op een zeer succesvolle manier naar het scherm vertaald met in de hoofdrol Jennifer Lawrence die de rol van Katniss Everdeen op zich nam. Een rol dat haar meteen ook wereldfaam bracht en haar carrière ook meteen lanceerde. Helaas kwam het avontuur in 2015 tot een einde met het tweede deel van Mockingjay en dat leek het dan te zijn. Nu, 8 jaar later is daar dan eindelijk weer een hoofdstuk uit de reeks, echter keren we ditmaal terug naar de tiende Hunger Games en omdat dit natuurlijk 64 jaar voor The Hunger Games uit 2012 afspeelt, krijgen we te maken met een volledig nieuwe cast en een volledig nieuw verhaal. Dat kan natuurlijk twee kanten opgaan, want accepteert het publiek de nieuwe cast wel en is het verhaal net zo goed als The Hunger Games zelf, want dat zal toch wel een lastige klus gaan worden. De hoofdrol is in iedergeval voor een redelijke nieuwkomer Rachel Zegler, die naast Shazam! Fury of the Gods en de remake van West Side Story echt helemaal niets op haar cv heeft staan. Naast haar vinden we Tom Blyth die de rol van Coriolanus Snow vertolkt en ook hij heeft niet echt rollen op zijn naam staan waarbij er direct een belletje gaat rinkelen. Maar goed, dit kan natuurlijk ook in het voordeel van de film spelen en we kijken met veel interesse wat dit hoofdstuk van The Hunger Games ons nu weer gaat brengen.

Met de trailer van de film kan je eigenlijk net niks en het was op voorhand ook erg lastig inschatten wat te verwachten van deze film. De film is opgedeeld in drie delen. De film opent drie jaar voor de eerste Hunger Games, waarin Coriolanus Snow een klein jongetje is en waarin de wereld getoond wordt in de oorlog. Al snel verplaatst het verhaal zich naar de tiende Hunger Games, waarin de bedenker Dean Casca Highbottom de regels van de spelen aanpast en aan elke deelnemer een mentor koppelt. Lucy Gray Baird is een opstandig meisje dat protest liedjes zingt en gekoppeld wordt aan Snow, alleen wordt zij kansloos geacht de spelen te winnen. Dit eerste deel neemt zijn tijd om het verhaal uit te diepen en komt hierdoor ook vrij traag op. Net als in de vorige films komen themas als saamhorigheid, geweld en onderdrukking weer aan de orde en daarmee toont de film ook niet echt iets nieuws onder de zon. De sfeer zit er wel meteen goed in en je ziet aan alles dat deze film weer door Francis Lawrence is geregisseerd die de vorige delen ook al voor zijn rekening nam. Het tweede deel concentreert zich op de tiende Hunger Games. Ditmaal speelt het zich niet in een grote jungle koepel af, maar in een gebouw, waardoor spelers minder ruimte hebben.

Hoewel dit wel het beste deel van de film is, is het meer bijzaak dan dat het echt belangrijk is voor de film. Want het derde deel is eigenlijk waar het allemaal om draait en waar dictator in spe Snow zich ontwikkelt. Het is een taai gedeelte, maar toont wel erg mooi waarom Snow is zoals hij is. Want waar hij grotendeels in de film als goedzak wordt neergezet, slaat dit volledig om in het derde deel van de film. Dit gedeelte is gewoon een prima geschreven stuk en voegt erg veel toe aan de wereld van The Hunger Games. Ook worden er een aantal referenties naar de vorige films gemaakt, iets dat bij veel kijkers voor herkenning zorgt natuurlijk. Voor de rest steekt de film gewoon sterk in elkaar en hoewel de film dus wat traag op gang komt zijn de twee uur en zevenendertig minuten wel te verantwoorden. Wel tof dat er weer een bioscoopfilm uit komt natuurlijk, maar achter af kan je je afvragen of een grootse serie misschien niet een beter idee geweest zou zijn, want zo omzeil je vaak dat iets te langdradig wordt en kan je het verhaal zo uitgebreid mogelijk aan de man brengen. Nu is het afwachten of dit een stand alone prequel wordt of dat er meerdere delen in het verschiet liggen. Het zal wellicht van het succes afhangen dat de film heeft.

The Hunger Games: The Ballad of Songbirds & Snakes is een verrassend goed hoofdstuk geworden uit de Hunger Games wereld. Het karakter van dictator in spe Coriolanus Snow wordt erg sterk uitgewerkt en smaakt naar meer. Maar ook zijn relatie met Lucy Gray Baird is een interessant gedeelte waarbij de chemie tussen Tom Blyth en Rachel Zegler echt goed is. De film neemt in het eerste deel wel even de tijd om op stoom te komen, maar het is te rechtvaardigen om het verhaal wat meer uit te diepen. Wellicht had het een beter plan geweest om hier een groots opgezette serie van te maken, want zo kan je het verhaal op een uitgebreide manier vertellen en daar leent dit gedeelte van The Hunger Games zich prima voor. Ga niet af op de trailer van de film, want daar kan je net niks mee, de film is vele malen beter dan je zou verwachten. Of er nog vervolgen gaan komen is mij in ieder geval niet duidelijk, maar ik verwacht dat dat zal af hangen van het succes van deze film. Hoe dan ook is de film naar mijn mening echt volledig de moeite waard om te gaan kijken in de bioscoop.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️