Max is een doodnormale jongen uit een op het eerste gezicht doodnormale familie. Als zijn oom en tante met hun verschrikkelijke kinderen Kerst bij hun komen vieren, breekt er een enorme ruzie uit tussen de families. Max wordt zo boos dat hij naar zijn kamer rent, zijn brief aan de Kerstman verscheurt en deze uit het raam gooit. Deze wordt opgepikt door de kwaadaardige demoon Krampus, die in de schaduw van de Kerstman leeft en iedereen straft die het geloof in Kerstmis is verloren. Samen met zijn kwaadaardige hulpjes wil hij elk familielid naar de onderwereld sturen en vluchten lijkt geen zin meer te hebben voor de familie.

Films als Krampus zien we de laatste jaren eigenlijk te weinig, want waar horrorfilms van tegenwoordig vaak rusten op een overdaad aan CGI slaat Krampus de spijker precies op zijn kop. Zo zien de kwade speelgoed demonen er heerlijk retro uit en daar komt bij dat het allemaal prachtig gemaakt is. Het verhaal heeft eigenlijk maar weinig om het lijf, maar dat is gek genoeg direct waar de kracht van de film ligt. Want waar de film als een heuse kerstfilm start en daarbij ook de juiste sfeer weet te creëren, slaat dit sfeertje al snel om richting een naargeestig, maar ook humoristische vertelling over de schaduw van de Kerstman genaamd Krampus. Krampus komt alleen daar waar alle hoop en geloof is verdwenen en dat klinkt eigenlijk verrassend goed!

Als de stroom uitvalt en Max en zijn familie nog geen idee hebben wat ze te wachten staat, staan er ook direct mysterieuze sneeuwmannen buiten die Max nogal bang maken. Deze opbouw naar het uiteindelijke terreur wordt gedoseerd opgevoerd en voelt hierdoor dan ook geen seconde te traag aan. Natuurlijk worden er door de familieleden de meest onlogische beslissingen genomen, maar dat is natuurlijk één van de hoofdingrediënten bij dit genre. Als de zus van Max naar haar vriendje op zoek gaat en Krampus over de daken van de huizen achter haar aan ziet komen, wordt de spanning steeds verder opgevoerd. Het zorgt direct voor een naargeestig sfeertje dat de makers de rest van de film weten te behouden. Een leuk gegeven is dat niemand veilig is in de film en iedereen eigenlijk op elk moment het slachtoffer van Krampus kan worden.

Het slot van de film is één van de meest vermakelijke eindgenerieken die we in jaren in horrorfilms hebben gezien. Natuurlijk zijn de horrorfilms van tegenwoordig veranderd en zien deze er ook steeds realistischer uit, maar Krampus weet door zijn af en toe bijna Tim Burton-achtige scènes een flink onderbuik gevoel te creëren. Hier wordt een goede dosis humor aan toegevoegd waardoor de balans van de film erg goed is. Het einde is uiteindelijk best ontluisterend en zal de kijker misschien iets wat geschokt achterlaten. Het maakt dat we direct kunnen concluderen dat Krampus voor de echte jaren 80 en 90 horrorliefhebber een must is om te bekijken.

Krampus is horror-komedie die regelrecht uit de jaren 80 lijkt te zijn gestapt. Een verademing want dit soort films zien we veel te weinig. Waar de meeste films in dit genre verzuipen door overdadig gebruik van CGI doet Krampus de sfeer eer aan door dat niet te doen. Zo zoiet het demonische speelgoed er prachtig uit. Daarbij neemt Krampus zichzelf gelukkig geen seconde serieus en dit gecombineerd met het heerlijke kerstsfeertje dat verandert naar een naargeestige nachtmerrie zorgen ervoor dat je dik anderhalf uur kan genieten. Zeker met de Kerstdagen voor de boeg is het natuurlijk leuk om eens af te gaan wijken van de traditionele kerstfilms en je eens lekker te laten verrassen door een film als Krampus. Voor al te jonge kijkers is Krampus nog wel wat te heftig, maar zeker voor iets oudere jongeren en natuurlijk ook voor oude knarren zoals ik, is Krampus echt heel leuk om te kijken tussen al het Home Alone geweld door.

De film is te zien op SkyShowtime.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️ 1/2