De zeventienjarige Michael droomt van een toekomst als pianist, maar zijn ouders willen daar niks van weten. Als hij zich aanmeldt voor het conservatorium, mag hij met de hakken over de sloot naar de tweede ronde. In zijn zoektocht naar inspiratie duikt zijn broer Danny onverwacht op en introduceert hem in de Rotterdamse gabber-scene. Michael wordt een wereld ingezogen van snoeiharde beats, broederschap en drugs. Maar wanneer de pillenhandel van Danny internationale proporties aanneemt, moeten de broers vechten voor hun leven.

Regisseur Jim Taihuttu staat er eigenlijk wel bekend om dat hij films maakt over de onderkant van de samenleving en dat hij dit altijd op een eigenzinnige manier naar het scherm vertaald. Zo maakte hij in 2013 de film Wolf, over een Marokkaanse Kickboxer in een achterstandswijk die in het criminele circuit beland. Nu is daar Hardcore Never Dies en Taihuttu lijkt nu een film te maken over de Gabbers in de Hardcore scene, en menig Gabber die deze tijd hebben meegemaakt liepen daar zeker warm voor. Om het geheel zo realistisch mogelijk te maken gebruikte Taihuttu veelal echte Gabbers in de film, om het geheel zo authentiek mogelijk te laten aanvoelen. Ook werd de film in 1.33 : 1 ratio opgenomen, zodat het ook nog eens lijkt alsof de film echt in de 1996 is opgenomen. Op Amazon Prime Video staat de film in UHD, maar wat daar eigenlijk de meerwaarde van is met een film dat in die ratio is opgenomen en waarbij er gepoogd wordt om de beeldruis daar ook in mee te nemen is een beetje een raadsel.

Het verhaal is simpel en hoewel de film in Rotterdam 1996 afspeelt, precies in de tijd dat de Hardcore zijn hoogtij dagen vierde, is het niet echt een film dat een ode brengt aan de Hardcore of Gabbers. Nee, Taihuttu komt meer met een film over twee broers, waarbij de goede broer Michael het criminele milieu wordt ingezogen door de slechte broer Danny. Dat Danny toevallig in de Hardcore scene zit is geheel toevallig. Dit soort verhalen zijn namelijk echt al veel meer gemaakt en ook nog eens vele malen beter gedaan. Danny komt overal flink in de problemen en in eerste instantie is hij veel geld aan een aantal Mollukse criminelen verschuldigd. Ondanks dat hij niet betaald en onbetrouwbaar is lukt het Danny toch om meer drugs voor de verkoop in zijn bezit te krijgen, maar wederom betaald hij niet. Broer Michael is een getalenteerd pianist, die zijn weg probeert te vinden naar het conservatorium, maar door Danny de afgrond in getrokken wordt, tot grote ontzetting van zijn ouders. Tot zover gaat het nog redelijk en is de film nog wel aardig.

Maar uiteindelijk wordt de film ontzettend belachelijk en ongeloofwaardig. Michael wordt door zijn ouders het huis uitgezet en trekt in bij Danny en zijn vriendin. Danny haalt alle verkeerde figuren aan en laat Michael zelfs drugs voor de handel naar binnen smokkelen voor de verkoop. Als er een grote deal op handen in waarbij Danny veel geld krijgt als voorschot, begint hij het uit te geven als water. Uiteindelijk komen de Molukkers hun geld halen en Danny kan dus de grote partij pillen niet kopen om te verhandelen. En dan wordt de film zo verschrikkelijk ongeloofwaardig en zelfs slecht, want Danny beroofd de pillenboer met een nepwapen en komt daar nog mee weg ook. Het is en blijft jammer dat de film als achtergrond topic de hardcore scene gebruikt, maar eigenlijk gewoon een ordinaire simpele misdaad thriller is geworden. Het einde van de film is abrupt en slaat eigenlijk helemaal nergens op en is volledig open en suggestief.

Hardcore Never Dies is een simpele misdaad/thriller die nergens bijzonder is en uiteindelijk op een belachelijke manier uit de bocht vliegt. Dat de Hardcore scene wordt gebruikt in de film berust op toeval en lijkt er meer op dat de regisseur dit als soort lokkertje gebruikt, waarbij de naam van de film dus volledig misleidend is. Nergens is de film geloofwaardig en de acteerprestaties in de film zijn matig. De sfeer van 1996 wordt wel goed neergezet en de regisseur heeft echt wel moeite gestoken in detail, hoewel we aan de bekleding van de stadsbussen zien dat het niet om bussen uit 1996 gaat. Een kniesoor die daar op let natuurlijk en dat is ook niet het minpunt van de film. Als je van de Hardcore muziek houdt, dan kom je met de soundtrack wel aan je trekken. Voor de rest is het einde te abrupt en slaat volledig nergens op, waarbij de conclusie getrokken moet worden dat Hardcore Never Dies gewoon geen goede film is geworden en dat de film de plank volledig misslaat.

De film is te zien op Amazon Prime Video.

Waardering: ⭐️⭐️1/2