Een vredige kolonie van boeren aan de rand van de melkweg wordt bedreigd door een tiran genaamd Balisarius. Met groots machtsvertoon en een groot leger wil Balisarius de voedselvoorraad van de boeren inpikken, zodat dit niet aan de door hem gezochte rebellen verkocht kan worden. De wanhopige burgers doen vervolgens een beroep op een jonge vrouw met een mysterieus verleden. Zij krijgt de taak om op zoek te gaan naar rebellen van nabijgelegen planeten die hen zouden kunnen helpen tegen deze dreiging.

Zack Snyder is toch wel een regisseur waarbij je vaak wel weet wat je ongeveer kan verwachten, alleen niet alles pakt altijd even goed uit natuurlijk. Met bijvoorbeeld 300, Watchman, Man of Steel en Sucker Punch leverde hij prima films af. Toch als je dan weer kijkt naar Batman V Superman: Dawn of Justice of Justice League is het weer niet best. Vooral de laatst genoemde film was heel erg slecht, maar gelukkig kon Snyder dit rechtzetten met een 4 uur durende Directors Cut, maar ja, dat is dan weer een beetje aan de lange kant voor een superhelden film natuurlijk. Nu is daar het eerste deel van Rebel Moon, een verhaal dat in 2012 eerst aan Lucasfilm werd aangeboden, waarbij het dus de bedoeling was om dit een Star Wars verhaal te maken. Dat is de film ook flink af te zien overigens, maar aan het einde van de rit is het volledig begrijpelijk dat dit bij Lucas of Disney nooit van de grond is gekomen. Netflix zag dan weer wel heil in het verhaal en nu is daar dus het eerste deel van Rebel Moon, waarbij de trailer toch wel de verwachtingen opschroeft.

Die verwachtingen worden absoluut niet ingelost, want al snel zal je je helemaal kapot vervelen bij de film. Dat is wel knap, want het is nou niet dat er geen actie in de film zit of wat dan ook. Het ligt hem dan ook meer in de extreem saaie opbouw van het verhaal. Cinematografisch is de film prachtig geschoten en ziet het camerawerk er wonderschoon uit, maar Snyder zou Snyder niet zijn als je niet helemaal doodgegooid werd met de meest onzinnige slow motion shots in de film. Het ziet er allemaal wel mooi uit en het zal de bedoeling zijn dat een scene intenser beleefd zal worden dan normaal, maar als je in 2 minuten met 8 slow motion shots te maken krijgt begint het toch wel storend te werken. Dit is trouwens altijd wel een dingetje geweest van Snyder, maar in Rebel Moon lijkt de regisseur zichzelf echt te overtreffen daarmee. Alles ziet er ook een beetje vreemd uit. Dat de film zijn inspiratie haalde bij Seven Samurai uit 1954 is goed te zien. Seven Samurai was overigens ook een grote inspiratiebron voor Star Wars destijds en Snyder heeft goed zijn best gedaan om leentjebuur bij beide films te spelen. Dat is an sich natuurlijk niet zo erg, als je het maar goed doet kan het prima werken, maar dat is dus juist het probleem, het gebeurd niet goed.

Ook het verloop van de film voelt raar aan. Je krijgt op den duur het gevoel alsof je naar een soort kruising zit te kijken van de boven genoemde films en spellen als Dishonored. De slechterikken doen aan nazi’s denken, maar dan wel nazi’s uit bijvoorbeeld het spel Wolfenstein en dan mix je dat weer met een aantal western films als bijvoorbeeld Magnificent Seven. Het voelt allemaal nogal goedkoop aan. Vooral het hele middenstuk van de film is van een bedenkelijk niveau en het lijkt erop dat er actiescenes geforceerd worden gebruikt in de film om de vaart er maar een beetje in te kunnen houden. Naar het einde toe gaat alles over de top heen en uiteindelijk is de opbouw daar die ons naar het tweede deel moet gaan leiden en waar we dan watertandend met smart op moet gaan zitten wachten. Maar 19 april 2024 zal in mijn agenda niet bepaald rood worden omcirkeld, want dit eerste deel doet absoluut niet verlangen naar het tweede deel. Als Snyder dit nog wil redden moet het roer in Rebel Moon: Part Two – The Scargiver echt volledig om, maar de verwachting is eigenlijk dat we gewoon een herhaling van zetten gaan krijgen van dit verschrikkelijke eerste deel.

Rebel Moon: Part One – A Child of Fire is een regelrechte saaie ramp geworden. Cinematografisch is de film prachtig geschoten en zien de effecten er gelikt uit, maar het verhaal is een lege huls en zonder inhoud. Bereid je sowieso voor op een overkill aan slow motion shots, iets waar Zack Snyder natuurlijk wel bekend om staat, alleen voelt het hier aan alsof Snyder zichzelf volledig overtreft daarmee. Dit is wel erg zonde, want op het eerste gezicht heeft het verhaal echt wel veel potentie en had er echt wel iets in gezeten als het beter uitgewerkt had geweest. Dat Lucasfilm in 2012 dit gedrocht niet aan heeft genomen om als Star Wars film uit te gaan brengen is volledig te begrijpen en is achteraf ook een flinke opluchting. Verder wordt je als kijker na de saaie stukken getrakteerd op een aantal actie scenes, die geforceerd de film in worden gebracht. Er zal vast een publiek zijn voor deze film en er zullen echt wel mensen zijn die dit zullen gaan waarderen, maar ik behoor niet tot die groep en ik kan met recht wel zeggen dat dit genre mij absoluut wel ligt en dat ik een enorm groot fan ben van de Star Wars- en zelfs de Star Trek franchise, maar dit eerste Rebel Moon deel is gewoon een draak van een film geworden.

De film is nu te bekijken op Netflix.

Waardering: ⭐️⭐️