De zomer van 1957 verloopt moeizaam voor ex-autocoureur Enzo Ferrari: zijn autobedrijf dreigt failliet te gaan en het huwelijk met zijn vrouw Laura lijdt zwaar onder het gemis van hun overleden zoon Dino. Enzo zet zijn laatste hoop op één racewedstrijd: de Mille Miglia door Italië. 

Als er echt iets is dat mij volledig niet interesseert, dan zijn dat auto’s. Of je nu de duurste Ferrari of de mooiste old timers voor mijn neus houdt, ik wordt er echt niet warm of koud van. Ook sporten als Formule 1 of dat soort dingen volg ik absoluut niet en auto rijden zelf is ook niet een van mijn favoriete bezigheden. Waarom ik dan wel naar films kijk over auto’s en daar wel weer van kan genieten? Simpel, vaak heeft dat met de spanning te maken en in dit geval met interesse in het leven van een Enzo Ferrari, want je kan iets om auto’s geven of niet, de man is wel een interessant gebeuren natuurlijk. In de hoofdrol zien we Adam Driver, die in het verleden al meer imponeerde in films en de regie ligt in handen van niemand minder dan Michael Mann, die met Le Mans ’66 ook al flink indruk wist te maken met een film dat zich volledig concentreert op auto’s.

Gelukkig concentreert de film zich grotendeels op de persoon Enzo Ferrari en zijn de races een bijzaak in de film. Ferrari was een erg onsympathieke man die alleen maar oog heeft voor geld en zijn bedrijf, als dat mensenlevens kost is Ferrari een ijskonijn. Gepoogd wordt nog om te laten zien hoe Enzo Ferrari zijn overleden zoon mist, waarbij de relatie met zijn vrouw Laura onder hoogspanning staat. Ferrari heeft naast zijn vrouw namelijk nog een relatie met een andere vrouw genaamd Lina Lardi, iets dat zijn vrouw weet, maar wat zij niet weet is dat Enzo daar een buitenechtelijk kind mee heeft. Waar het gevaar in schuil gaat voor de automagnaat is dat hij zijn vrouw volmacht over zijn bedrijf heeft gegeven, iets dat het heel lastig maakt om te onderhandelen met andere bedrijven. Het is nogal taaie kost en wordt nogal uitgesmeerd over het eerste anderhalf uur dat de film duurt.

Voor de rest werkt de film toe naar de race Mille Miglia, dat uiteindelijk een dramatische afloop had, iets dat onverwacht gruwelijk in beeld wordt gebracht overigens in de film. Hoewel Ferrari de race wist te winnen, betekende dit wel bijna de ondergang voor het automerk. Hoe dit precies loopt ga ik voor de rest niet verklappen, maar de meeste liefhebbers zullen vast wel weten wat zich allemaal heeft afgespeeld. Het is dan ook de laatste drie kwartier van de film dat mij in ieder geval het meest wist te vermaken, nadat je vrij murw geslagen bent met de familiare drama’s en perikelen uit het leven van Ferrari. Zorg er in ieder geval voor dat je niet met de instelling naar de film toegaat dat je heel erg veel actie te zien krijgt of dat de film zich volledig op de auto’s van Ferrari richt, want dan kom je bedrogen uit. Dit ondervonden sommige mensen ook tijdens de voorstelling die ik bezocht en deze mensen verlieten na een klein uurtje toch de zaal al.

Ferrari is een taaie zit dat zeker niet slecht wordt, maar echt imponeren doet het ook niet. Adam Driver doet zijn ding als Enzo Ferrari, maar het is eigenlijk Penelope Cruz die de beste indruk maakt als de gebroken echtgenote Laura. Voor de rest is het veel drama, waarbij de nadruk wordt gelegd op het privé leven van Ferrari en waarbij de auto’s en de races bijzaak blijken te zijn. Wie het volhoud tot de laatste drie kwartier van de film zal pas dan een beetje actie zien, waarbij het het dodelijk ongeluk is in de race van Mille Miglia dat gruwelijk in beeld gebracht wordt. Voor de rest is de film vooral voor de liefhebbers die echt interesse hebben in het leven van Ferrari. Niet alles zal waarschijnlijk kloppen, maar in principe is het grote geheel prima in beeld gebracht en wist het van tijd tot tijd nog wel te boeien.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️