Elwood Dalton is een voormalig UFC-vechter die zijn brood probeert te verdienen met gevechten in het illegale circuit, maar zijn reputatie en verleden zitten hem steeds in de weg. Hij wordt benaderd door Frankie, de eigenaar van wegrestaurant Road House in Florida Keys, die hem wil inhuren voor als uitsmijter. In eerste instantie ziet Dalton dit niet zitten, maar als zijn auto wordt vernield bij een ternauwernood voorkomen zelfmoordpoging besluit hij toch af te reizen naar Florida Keys. Dalton maakt direct vrienden in de buurt, maar krijgt tijdens zijn werkzaamheden ook te maken met bedreigingen van een plaatselijke maffiabaas. Wanneer die een huurmoordenaar op hem afstuurt, escaleert alles al snel.

In 1989 kregen we de film Road House te zien, met de toen immens populaire acteur Patrick Swayze. De film vertelde het verhaal over James Dalton die in de bar Double Deuce als gevreesd en zeer succesvolle uitsmijter werkt. De film verwierf een cultstatus en in 2006 kreeg het een straight to video vervolg Road House 2: Last Call, overigens echt een verschrikkelijk slechte film, overigens zonder Swayze. Treurig genoeg ontviel Patrick Swayze ons op 57-jarige leeftijd in 2009 aan de gevolgen van alvleesklierkanker. Nu is daar de reboot van Road House en eigenlijk moet je je afvragen of je dat wel moet willen, want heeft een 80’s klassieker als Road House zijn tijd niet een beetje gehad? Ditmaal speelt Jake Gyllenhaal de hoofdrol, alleen dit keer volgen we ex-UFC-vechter Elwood Dalton. Grappig genoeg maakt MMA vechter Conor McGregor zijn acteerdebuut in deze film. McGregor is een beest van een vechter natuurlijk, alleen acteren kan hij niet echt en dat is wel een smetje op deze film.

Toch is de film over het grote geheel vermakelijk te noemen en is hij niet veel minder dan zijn voorganger uit 1989. Het verhaal is volledig anders en de enige overeenkomsten die je eigenlijk zal vinden in de film is de naam Dalton, dat het over uitsmijters gaat in de film en de bands die in de Road House achter een stuk gaas moeten spelen. Voor de rest houden de vergelijkingen wel op daar en misschien is dat ook wel de redding, dit is een echte reboot van Road House en geen remake. Waarom ik het origineel uit ’89 toch beter vind heeft eigenlijk alleen maar te maken met de muziek in de film die door de blinde gitaarvirtuoos Jeff Healey en zijn Jeff Healy Band werd verzorgd. Voor de rest was de cult klassieker uit ’89 ook niet meer dan vermakelijk en moet dit niet groter gemaakt worden dan dat dat is. Dit is gewoon een stukje dat mist in deze reboot, het mist de blues achtige sfeer, hoewel de setting natuurlijk wel is verplaatst van Missouri naar de Florida Keys.

De actie is in overvloed aanwezig en we gaan niet lopen miepen over fouten of ongeloofwaardigheden in de film, dit is daar niet de film voor namelijk. Wat in mijn ogen wel een stuk beter had kunnen zijn, zijn de gevechten en dan met name de effecten daarvan. Elk gevecht in de film maakt gebruik van volledige body-doubles vanwege de productie met behulp van een nieuwe multi-pass-methode om naadloze stoten en trappen uit te voeren in plaats van het nabootsen van treffers of het omzeilen van de actie om geloofwaardig te zijn. Bij elk gevecht worden de doubles een paar frames in de montage geplakt voordat ze weer worden samengevoegd tot echt beeldmateriaal. Dit geeft soms een effect als of er met AI gewerkt wordt, waarbij de actie juist nep overkomt. Voor de rest verloopt de film gewoon standaard als een standaard actiefilm, waarbij je je geen seconden zult vervelen. De film duurt 2 uur en dat is echt een prima speelduur voor deze film.

Road House is een prima reboot geworden van de cult klassieker uit 1989. De enige reden dat die film beter was, was de muziek van The Jeff Healey Band, voor de rest is het allemaal van hetzelfde laken een pak. De actie is prima, hoewel de gevechten er soms wat nep uitzien. MMA vechter Conor McGregor maakt in deze film zijn acteer debuut en hoewel de beestachtige vechter bij uitstek geschikt is voor de vecht scenes, kan de man niet acteren. Misschien als hij een paar films verder is dat het beter zal gaan, maar op basis van deze film zou ik zeggen dat McGregor het beter bij de vechtsport kan houden. Road House duurt nergens te lang met zijn twee uur en bewandeld zijn eigen weg, er zijn een paar overeenkomsten met Road House uit 1989, maar aan het einde van de film zal je toch echt de conclusie moeten trekken dat dit echt twee totaal verschillende films zijn geworden, waarbij het misschien moeilijk is om los van elkaar te zien vanwege het onderwerp en de naam van de film, maar het niet fair zou zijn om ze echt met elkaar te gaan vergelijken.

De film is te zien op Amazon Prime Video.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️