Dit is een ode aan één van de meest iconische muzieksterren van de 21e eeuw: Amy Winehouse. De film bevat veel van Amy’s hits en focust op haar buitengewone genialiteit en de humor en eerlijkheid waarmee ze alles wat ze deed, doordrenkte. Back to Black vertelt Amy Winehouses levensverhaal, van haar opvoeding en bruisende jaren in Londen tot haar intense reis naar wereldwijd succes, maar laat ook de donkere kant daarvan zien. Gedurende haar hele carrière tot aan haar tragische dood bleef de zangeres worstelen met haar demonen, haar roem en de toxische knipperlichtrelatie met haar grote liefde.

Amy Winehouse stierf in 2011 een tragische dood en voegde zich bij een tragisch rijtje van artiesten die op 27-jarige leeftijd het leven lieten. Winehouse had in haar jeugd al de nodige problemen waar haar vader Mitch het huis verliet toen ze 9 jaar oud was. Dit zorgde ervoor dat Amy zichzelf begon te verwonden met scherpe dingen en later zelfs een eetstoornis ontwikkelde en het alcohol- en drugsgebruik steeds heviger werd. Genoeg stof dus om een intense biopic te maken over de zangeres. De film is geregisseerd door Sam Taylor-Johnson, die voorheen films als Fifty Shades of Grey en A Million Little Pieces regisseerde en zichzelf een goede vriendin van Amy Winehouse noemt. De rol van Amy wordt gespeeld door Marisa Abela, een actrice die ik eigenlijk helemaal niet ken en als je op haar cv kijkt zien we dat ze vrij weinig nog heeft gedaan. Ze toont wel redelijke gelijkenissen en een verhaal als dat over het leven van Amy Winehouse biedt natuurlijk opties en zit vol potentie. Waar de schoen een beetje erg wringt is dat deze biografische film met goedkeuring van Mitch Winehouse, de vader van Amy, is gemaakt en dit een verknipt beeld geeft van de waarheid. Want vader Mitch komt als liefhebbende vader van Amy uit de verf en dat staat uiteraard is schil contrast met de waarheid.

De film zelf is zonder overtuiging gemaakt. Je wordt meegenomen door een aantal fases uit het leven van de zangeres, maar Marisa Abela weet geen indruk te maken als Amy. Abela heeft zelf alles ingezongen voor de film en ook daar wringt de schoen een beetje, want hoewel ze haar best doet, hoor je direct dat het Amy Winehouse gewoon niet is en dat is toch wel erg jammer. Hoe dan ook wordt je uiteindelijk voorgesteld aan Blake Fielder-Civil, de grote liefde van Amy waarop ze uiteindelijk het album Back to Black in 2006 baseerde. Doordat haar debuut album Frank in 2003 niet de Britse top 10 weet te halen, besluit de platenmaatschappij het album niet te verkopen aan Amerika, waarop Winehouse woest wegloopt en besluit een poosje geen muziek te maken en dan komt ze dus Blake tegen. Dan breekt een langdradig mierzoet gedeelte aan, dat de liefde van Amy naar Blake toe moet tonen aan de kijker en plots werd het mij duidelijk waarom Back to Black in de Ladies Night vertoont werd. Natuurlijk hoort het bij het verhaal en luid het een belangrijke periode in van de zangeres, maar het had wat mij betreft allemaal wat korter gemogen en iets minder zoet gemogen.

Uiteindelijk kom je bij de meest duistere periode uit het leven van Amy. Blake wordt gearresteerd wegens een zware mishandeling van een kroegbaas en verdween 27 maanden in de cel. Amy is een echte junk geworden, begint steeds meer te drinken, eet amper meer en wordt eigenlijk een beetje geleefd. Haar vader ziet alles met lede ogen aan en Winehouse komt in een rollercoaster terecht van drank en drugs en tot overmaat van ramp wil Blake van Amy scheiden, iets dat uiteindelijk ook gebeurd zoals we allemaal weten. Dan besluit Amy naar een afkickkliniek te gaan om haar leven weer op de rit te krijgen. We zien nog dat Amy de Grammy wint voor haar album Back to Black. Uiteindelijk krijg je als kijker erg veel informatie te verwerken dat nergens echt goed wordt uitgelegd. De film speelt het absoluut op save en durft de echte pijnpunten niet bloot te leggen. Maar net als eerder aangehaald lijkt het bijna alsof Amy uit een gelukkig gezin is gekomen, waarbij vader en moeder wel zijn gescheiden, maar dat dit geen effect op het leven van Amy heeft gehad, waardoor vooral papa Mitch zijn handen in onschuld wast en de kijker een soft beeld krijgen van een zangeres met een enorm talent maar die door haar omgeving de afgrond werd ingeduwd.

Back to Black is een biopic dat alles op extreem save speelt en nergens de ruwe harde waarheid wil tonen. Ja we zien de fouten van Amy en hoe ze aan de drank raakt en in de ban raakt van Blake, de liefde van haar leven en uiteindelijk haar ondergang, maar nergens krijg je als kijker te zien waarom Amy uiteindelijk was wie ze was. Dit heeft alles te maken met het feit dat de film pas op haar 18de start en weinig prijsgeeft over wat er werkelijk in haar vroege jeugd was gebeurd. Vader Mitch wordt neergezet als de goedzak die tegen iedereen die het maar wil horen met grote trots het over zijn dochter heeft. Dit is allemaal erg jammer natuurlijk, want de film komt nu net over alsof Blake de enige is geweest die de ondergang van Amy is geworden, terwijl iedereen echt wel weet dat er veel meer speelde dan alleen Blake. Uiteindelijk is de film niet heel slecht, maar van een echt geslaagde film kunnen we niet spreken. Marisa Abela weet ook niet te overtuigen als Amy, de liedjes zijn door Abela zelf ingezongen en misschien toont dat wel lef, maar het verschil is gewoon te horen en dat is gewoon heel erg jammer.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️ 1/2