Garfield, de wereldberoemde typische binnenkat die een hekel heeft aan maandagen en dol is op lasagne, waagt zich buiten de deur voor een wild avontuur! Als zijn vader, de sjofele straatkat Vic, onverwachts opduikt, worden Garfield en zijn vriend hond Odie gedwongen hun luizenleventje achter zich te laten en met Vic mee te gaan voor een razend grappige, risicovolle roofoverval.

In 1976 werd de strip genaamd ‘Jon’ van striptekenaar Jim Davis lokaal gepubliceerd in de Pendleton Times. De strip had zoveel succes dat het landelijk werd gepubliceerd onder de naam Garfield in 1978 en sindsdien is de vraatzuchtige oranje kat met een hart van goud niet meer weg te denken. De tekenstijl werd in 1984 veranderd naar een meer cartoon-achtige stijl zoals we die eigenlijk nu goed kennen. In 2002 was een van de meest in de krant gedrukte strip in 2570 kranten wereldwijd met 263 miljoen lezers. Nu met verschillende animatie series en verschillende films krijgen we nu de tweede bioscoopfilm te zien over de oranje kater. Ditmaal ingesproken door Chris Pratt als Garfield, die natuurlijk heel veel succes had met het inspreken van de stem van Mario in The Super Mario Bros. Movie. Samuel L. Jackson spreekt de stem van Garfield’s vader Vic in en zo kunnen we nog een hele rits aan beroemdheden opnoemen. In de Nederlandse versie zijn dit overigens Jim Bakkum en Jörgen Raymann die de stemmen van Garfield en diens vader Vic inspreken. Hoe dan ook beloofd de film veel pret, plezier en actie.

Met vele vertragingen en uitstellen van de releasedatum, uiteraard door de pandemie en problemen met de productie, is het nu eindelijk zover. In een soort origin-achtige verhaal vertelling zien we hoe een baby Garfield zomaar achter wordt gelaten door zijn vader Vic. Het verhaal concentreert zich eigenlijk veel daarop en hierdoor worden een hoofdfiguur als Jon naar achteren geschoven. Als Garfield en zijn trouwe maatje Odie worden ontvoerd, komen ze terecht bij de geschifte poes Jinx en haar twee gemene hulphonden Roland en Nolan. Maar waarom wordt Garfield eigenlijk zo uit het niets ontvoerd? Dat wordt duidelijk als Vic ten tonele verschijnt , maar Garfield wil natuurlijk helemaal niets weten van Vic. We snappen allemaal dat het verlaten van Garfield toen hij nog een kitten was een andere reden had dan dat je op het eerste gezicht zou denken en dat is best wel jammer, want het maakt de film erg voorspelbaar voor de oudere kijkers. Hieraan merk je toch wel dat een film als deze echt gemaakt is voor een publiek dat onder de 10 jaar ligt, maar laat je niet afschrikken, want buiten dat feit om is de film echt wel vermakelijk voor een ouder publiek.

De animatie zelf is doorsnee en niets meer dan dat. Tegenwoordig is het bij het gros van de animatiefilms toch lastig om daar iets over te zeggen, gezien het meeste qua stijl op elkaar lijkt. Goed, nou werd er op voorhand ook niet verwacht dat we een artistiek hoogstandje te zien zouden krijgen, dus wat dat betreft slaagt de film op dat vlak met vlag en wimpel. De muziek was wel een positief puntje, dit lag in handen van componist John Debney en op sommige punten deed de muziek volledig denken aan de prachtige melancholische klanken die Thomas Newman vaak maakt. Uiteindelijk is het grote geheel een dolle pretboel en zal je je geen seconden vervelen. De humor is goed en leuk en dingen als Catflix waar Garfield naar kattenfilmpjes kijkt zijn hilarisch. Uiteindelijk moet je dan ook tijdens de aftiteling blijven zitten voor de grappige kattenfilmpjes die blijven spelen als de aftiteling begint te rollen.

Garfield is een geslaagde en grappige film geworden voor het hele gezin. De grappen zijn leuk, de animatie is prima en Garfield en Odie krijgen de lachers heel vaak op hun hand. Wellicht dat de voorspelbaarheid van de film iets minder had mogen zijn, want dit maakt de film eigenlijk alleen maar geschikt voor kinderen tot 10 jaar, maar goed, dit is niet iets waar je je ook maar iets van aan moet trekken overigens, want daar is de film gewoon te leuk voor. De animatie zelf is standaard, blinkt nergens in uit, maar dat is prima. De muziek springt eruit en bij tijd en wijlen doet het denken aan een soundtrack die Thomas Newman gemaakt zou kunnen hebben. Blijf bij de aftiteling ook gewoon zitten want de gekke kattenfilmpjes die Garfield op Catflix kijkt, zorgen nog voor een laatste lach op het gezicht.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️1/2