We maken kennis met Jamie, een onbevangen vrije geest die klaagt over de zoveelste relatiebreuk met een vriendin, en haar terughoudende vriendin Marian, die nodig eens wat losser moet worden. Op zoek naar een nieuwe start, beginnen de twee vriendinnen aan een geïmproviseerde roadtrip naar Tallahassee. Maar het gaat al snel mis als ze onderweg een groep stuntelende criminelen tegenkomen.

Ethan Coen maakt een uitstapje zonder zijn oudere broer Joel. Samen maakte en schreven ze een schiplading aan films en verhalen, waarbij er verschillende genomineerd werden voor een Oscar. No Country For Old Men won zelfs en Oscar en daarnaast hebben de films van de gebroeders Coen ongeveer een cultstatus bereikt. Goede hoop dus voor Drive-Away Dolls en als we ook nog eens kijken naar de cast, kan het bijna niet meer mis gaan. De hoofdrollen worden gespeeld doro Margaret Qualley, die we kennen uit films als Once Upon a Time… In Hollywood en et onlangs Oscar-winnende Poor Things. Naast haar zien we Geraldine Viswanathan, die misschien wat minder bekend is. Maar er zijn genoeg cameo’s en kleinere rolletjes te bespeuren van onder andere Pedro Pascal, Matt Damon en zelfs van Miley Cyrus. Dus ja, waar kan het nog misgaan zou je denken.

Als we naar dit werkje kijken zou je denken dat het niet Ethan is die de genialiteit in de films brengt die hij samen met zijn grote broer maakt. Want Drive-Away Dolls is niet om aan te gluren. De film voelt als een halve lesbische pornofilm aan, want meermaals zien we scenes waarin Jamie (gespeeld door Qualley) een vrouw oraal bevredigd of dat ze hevig aan het zoenen is met vrouwen. Dit is meteen in het begin al het geval en het moet erg humoristisch zijn dat Jamie gefrustreerd raakt als ze tijdens de sex telefonisch gestoord wordt. Misschien is dat een keer lollig, maar de scene duurt best lang en na een keer is de lol er wel vanaf. Ook de overacting in de film is storend en haalt je direct uit de film. Waar de 70’s trip achtige effecten voor nodig waren die tussendoor in de film getoond worden is eigenlijk nog steeds een raadsel en duren ook veel te lang tussen verschillende scenes in.

Het verhaal an sich is simpel, maar wel grappig. Hoewel de inhoud van de koffer die de dames vervoeren dan weer eigenlijk nergens op slaat en de reinste onderbroekenlol is. Wie kan lachen om lesbisch, seks, dildo’s, foute seksgrappen et cetera, zal deze film nog wel waarderen. Wie een echte Coen-film verwacht met gevatte vreemde humor en een bizar verhaal komt helaas bedrogen uit. Bizar is het overigens wel, maar niet op een positieve manier bedoeld. Gelukkig duurt de film net een uur en 23 minuten, waar je ook nog eens 5 minuten moet aftrekken voor de aftiteling. Je houdt dus netto een klein uurtje en achtien minuten over, maar die voelen als twee uur aan.

Drive-Away Dolls is een rare niet leuke film geworden van Ethan Coen. Tussen de lesbische scenes door, zit nog een niets zeggend verhaaltje verweven, dat op een niet leuke manier gewoon vulgair is. Wie van totale onderbroekenlol houdt en films waarbij je niet echt je aandacht hoeft te houden, zit misschien nog wel goed bij deze film. Gelukkig duurt de film erg kort, waarbij het bijna knap is om een tijdsduur van krap een uur en twintig minuten te doen laten aanvoelen als twee lange uren. Er zal zeker publiek zijn voor dit soort films, maar daar behoor ik absoluut niet toe. Dit terwijl ik een groot fan ben van de stijl, films en verhalen van de gebroeders Coen. Het zal misschien dat Ethan niet het geniale brein is achter die films als ik naar dit werkje kijk.

De film is nu te koop in de winkel.

Waardering: ⭐️