One Life vertelt het inspirerende, waargebeurde verhaal van Sir Nicholas Winton, door wiens inspanningen aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog meer dan zeshonderd voornamelijk Joodse kinderen uit de handen van de Nazi’s werden gered. Jarenlang zette hij en een aantal vrienden zich in om de kinderen veilig naar het Verenigd Koninkrijk te brengen, waar zij veelal geadopteerd werden door Britse gezinnen. Vijftig jaar later, in 1988, verwijt Nicholas zichzelf echter dat hij niet genoeg heeft gedaan om alle kinderen te redden. Pas als het BBC-programma ‘That’s Life!’ hem uitnodigt om in hun programma te verschijnen, gebeurt er iets waardoor hij eindelijk in het reine begint te komen met het schuldgevoel en verdriet dat hij al vijf decennia met zich meedraagt.

Regisseur James Hawes komt met dit indrukwekkende werkje naar het waargebeurde verhaal van Nicolas Winton. Hawes regisseerde de laatste tien jaar voornamelijk afleveringen van series zoals The Mist, Black Mirror en Snowpiercer. Zijn laatste film dateert alweer uit 2013 en was ook nog eens een tv film. Met One Life komt Hawes met een bioscoopfilm en dat is zijn eerste. In de hoofdrollen zien we niemand minder dan sir Anthony Hopkins, die natuurlijk geen introductie nodig heeft en Helena Bonham Carter. Carter zal de jongere generatie misschien kennen van haar rol als Bellatrix Lestrange uit de Harry potter-films. In het verleden werd ze voor haar rollen in de films The King’s Speech (2011) en The Wings of the Dove (1998) voor een Oscar genomineerd, die ze helaas niet wist te verzilveren. Aan ervaring en kwaliteit dus geen enkel gebrek in deze film.

Als Nicolas in 1938 in Tsjechoslowakije beland voor zaken, komt hij terecht bij gevluchte gezinnen. Als hij de omstandigheden ziet waarin de kinderen leven besluit hij alles op alles te zetten om de kinderen een veilig onderkomen te kunnen bieden in Engeland, maar alles lijkt lastiger dan hij had verwacht. De eerste drie kwartier van de film laat op een vrij trage wijze zien hoe Nicolas dat met zijn moeder voor elkaar weet te boksen. Uiteraard is haast geboden aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Door dit verhaal zit het verhaal verweven waarin de getraumatiseerde Nicolas een oude man is geworden die het verleden niet los kan laten. Als hij 50 jaar later met verhalen over de vluchtelingen naar buiten wil treden, inclusief al het materiaal dat hij in zijn bezit heeft qua foto’s en papieren, lijken de meeste mensen hier geen oren naar te hebben en lijkt de interesse in Nicolas zelf groter dan in de echte verhalen over de vluchtelingen.

Als de Duitsers Tsjechoslowakije binnen valt en de regering in Praag vervangt, begint de tijd echt te dringen en Nicolas moet de groepen die hij naar Engeland sluist vergroten. De pest is alleen dat er niet genoeg donatie geld binnen komt en er niet genoeg pleegouders beschikbaar zijn in Engeland om de kinderen op te vangen. Hoewel het verhaal mooi is, het acteerwerk ijzersterk is van de gehele cast, is de aankleding van de film net iets te gestileerd. Alles lijkt strak in de lak te staan en is brandschoon en zelfs de kleding dat gedragen wordt lijkt zo van de stomerij af te komen. Nou is dat voor een bankier niet zo gek, maar gevluchte kinderen in een opvangkamp met brandschone kleren is wel wat gek natuurlijk. Dit is wel een deel dat best storend werkt in de film en dit maakt het veelal dat bepaalde emoties uit de scene gehaald worden. Hier had echt veel meer in gezeten als daar net iets meer energie in gestoken had geweest. En dan valt Duitsland Polen binnen en breekt er totale paniek en chaos uit.

One Life verteld het indrukwekkende verhaal van Nicolas Winton, die 669 kinderen in Tsjechoslowakije uit de handen van de Duitsers wist te houden. Helaas is de aankleding van de film net iets te gestileerd en dat werkt vrij storend. Maar niet alleen dat, want hoewel het verhaal interessant is en de acteerprestaties van de hele cast erg sterk is, is de film traag en op sommige punten saai. Als Nicolas op zijn oude dag zijn verzamelde plakboek met alle info aan de man wil slijten lijkt er weinig interesse voor. Wat overigens opmerkelijk is, is dat op de hoes de film een leeftijdsgrens heeft van 16 jaar en ouder, terwijl als je de film start er een kijkwijzer voor 12 jaar en ouder wordt afgegeven. Dit laatste lijkt mij meer op zijn plaats, want hoewel het onderwerp heftig is, wordt de film zelf op een vrij milde manier verteld. De film is het absoluut waard om te kijken, want het verhaal is er bijzonder genoeg voor. Een beter script met wat meer vaart had wenselijk geweest, maar goed. Het punt wordt gemaakt en bereikt in de film.

De film is nu te koop in de winkel op Blu-ray.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️