Mina is een 28-jarige kunstenares die verdwaald raakt in een uitgestrekt en ongerept bos in het westen van Ierland. Ze komt bij een mysterieus bord waarop “Point of no return” staat en vanaf dat moment raakt ze de weg helemaal kwijt, maar lijkt er helemaal geen weg meer terug. Als Mina ergens onderdak vindt in een vreemd afgelegen huisje, komt ze onverwachts vast te zitten met drie anderen die elke nacht door mysterieuze wezens bekeken en gevolgd worden. Je ziet ze niet, maar zij zien alles.

De eerste gedachte die bij mij opkwam was letterlijk “zo vader, zo dochter”. Met The Watchers maakt Ishana Night Shyamalan, ja de dochter van M. Night Shyamalan, haar regie debuut. Trotse papa Manoj maakte in het verleden de meest vreemde films en wist daar zelfs nog 2 Oscars mee te winnen. Hij bleef aan als producent van de film en dochterlief Ishana bewerkt het gelijknamige boek van A.M. Shine tot een film en deze is nu te zien in de bioscoop. In de hoofdrol zien we Dakota Fanning, die al op hele jonge leeftijd begon met acteren. Je kent haar van films als I Am Sam, War of the Worlds en later speelde ze natuurlijk ook de rol van Jane in de Twilight-films. De rest van de cast is misschien iets minder bekend bij het grote publiek, maar vaak werkt dat wel het beste. Bij het zien van de trailer kreeg ik direct het gevoel dat deze film wel eens goed kon worden, want het had zo’n mystieke setting en het zag er allemaal nogal raar uit, iets wat ik doorgaans echt wel kan waarderen.

Toch viel dat echt vies tegen, want de film is inderdaad raar, maar ik kreeg echt het gevoel dat ik ook kreeg bij films als The Village en Lady in the Water. The Village zou ik nog eens terug moeten kijken misschien, maar ik weet dat deze film mij totaal niet konden bekoren. Het kleurgebruik en vooral de stijl in de film zijn een op een over genomen van papa’s films en het had Ishana toch iets meer gesierd als ze een eigen identiteit zo creëren en niet klakkeloos de stijl van paps overnemen. Het eerste gedeelte van de film is natuurlijk een beetje aftasten en kijken waar het je heen gaat brengen. Mina werkt bij een dieren winkel waar ze niet echt gelukkig is in een bloedsaai Iers dorp. Ze pakt de auto, neemt een vogel mee en vertrekt richting een stuk bos waar op een gegeven moment haar auto op een X-Files achtige manier de geest geeft. Ok, spannend zou je nog denken. Ze komt daarna bij een mysterieus bord dat een punt van geen terugkeer aanduid en dan begint een saai stuk film en ebt de interesse langzaam weg. Als ze ineens uit het niets bij een huisje komt, waar ze naar binnen gelaten wordt, begint het geheel alleen maar vager te worden, zeker als ze uiteindelijk voor een groot spiegelraam bekeken worden door vreemde wezens. Een soort bovennatuurlijke Big Brother zullen we maar zeggen.

De wezens komen alleen maar ’s nachts en overdag is het een beetje hollen door de bossen heen opzoek naar eten en natuurlijk het verkennen van de omgeving. Ze kunnen niet voorbij de borden gaan, want als je daar voorbij gaat kun je nooit meer op tijd voor het donker binnen zijn en de wezens zijn nogal moordlustig. Nou zie je wel meteen dat de film cinematografisch prima in elkaar steekt en dat Ishana wel vakwerk aflevert qua stijl en setting, maar het concept van de film is gewoon belachelijk en raakt kant noch wal. Wellicht dat het boek beter zal zijn (of niet natuurlijk), dat zou allemaal kunnen maar ik heb het boek niet gelezen en was dat ook niet echt van plan te doen, zeker niet na het zien van deze film. Het kleurgebruik, de camera standpunten, de omgeving, de cast, eigenlijk heeft de film alles mee behalve het verhaal. Want het wordt wel duidelijk op een gegeven moment wat de wezens zijn en wat het doel is van de wezens, maar dan nog had ik zo iets van “what the…”, het slaat gewoon echt helemaal nergens op en de uiteindelijke ontknoping was in mijn ogen nog belachelijker.

The Watchers is een vakkundig gemaakte film met prachtig camerawerk en mooi kleurgebruik, maar het verhaal is gewoon te belachelijk voor woorden en slaat gewoon helemaal nergens op. Aan het begin zal je de mystiek nog wel waarderen, maar hoe verder je in de film zit, des te saaier en oninteressanter de film wordt. Het debuut van de dochter van M. Night Shyamalan is qua vakmanschap dan ook wel goed, maar het had echt een beter script verdiend. Ishana Night Shyamalan is ondanks deze film toch wel een naam waar ik naar uit ga kijken, want iedereen kan in mineur beginnen en iedereen maakt wel eens een slechte film, ik bedoel, kijk maar naar haar vader die draken van films als Lady in the Water afleverde, maar als hij een goede film afleverde, dan was het meteen ook echt goed en wat dat betreft zal dit met deze nieuwkomer wel eens hetzelfde kunnen gaan. Wat de film betreft kan je dit beter overslaan als je een avondje wil griezelen, want naast het feit dat het gewoon niet eng is, is het verhaal ook gewoon belachelijk slecht.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️