Na de val van het Huis Atreides vervolgt Paul samen met zijn moeder Jessica en de Fremen zijn reis door Sietch Tabr. Onder de Fremen heerst een tweestrijd. Zo vermoedt het ene deel van de Fremen dat Paul en Jessica spionnen zijn. De anderen, onder aanvoering van Stilgar, zien echter  tekenen van de profetie dat een moeder en zoon uit de buitenwereld welvaart naar Arrakis zullen brengen. Ook roept de profetie angst op, waarna Paul een toespraak houdt waarin Paul aangeeft niet op zoek te zijn naar macht en alleen naast hun wil vechten. Ook omarmt hij de Fremen-manier van leven en leert hij hun taal. Ondertussen woedt er nog steeds een strijd om de specerijen. Baron Harkonnen ziet de verliezen met lede ogen aan en besluit om Rabban te vervangen met Feyd-Rautha, zijn psychotische en moordzuchtige jongere neef. Geconfronteerd met een keuze tussen de liefde van zijn leven en het lot van het bekende universum, probeert Paul een verschrikkelijke toekomst te voorkomen die alleen hij kan voorzien.

Frank Herberts’ Dune stamt al vanuit 1965 en werd al een keer verfilmd. De verfilming stamt vanuit 1984, toen regisseur David Lynch een poging waagde het epos te verfilmen. Het resultaat was erg matig, want hoewel de film qua landschappen en cinematografie wist uit te blinken, hield het daar ook bij op. In 2021 kwam regisseur Denis Villeneuve met zijn versie van Dune en wist direct te imponeren. Waar de versie uit 1984 een totale speelduur van twee uur en zeventien minuten aantikte, tikte alleen het eerste deel van Villeneuve’s versie al twee uur en vijfendertig minuten aan en dan zit je nog maar op de helft. Dit tweede deel tikt zelfs twee uur en zesenveertig minuten aan, dus het is een beetje te hopen dat het niet een herhaling van zetten gaat worden, want hoewel het eerste deel erg sterk was, had de film een stuk korter mogen zijn. Wie bekend is met het hele verhaal van Dune weet wat hem uiteindelijk te wachten gaat staan en de film stelt hierin zeker niet teleur. Of de hype die op dit moment rond Dune heerst dan ook terecht is zal je moeten zien en voor jezelf moeten beoordelen. Wat in ieder geval vaststaat is dat de film veel meer actie bevat dan het eerste deel.

De film loopt naadloos over en we vervolgen het verhaal met Paul en de verdeeldheid onder de Fremen waarbij de noordelingen Paul niet als ‘The One” willen accepteren. Ondertussen voert Baron Harkonnen zijn wreedheden uit op de planeet en als zijn neefje Feyd-Rauta ten tonelen verschijnt, wordt Beast Rabban al snel verdreven. Feyd-Rauta wordt op een ijzersterke manier neergezet door Austin Butler. Er gebeurd dus echt heel erg veel, waardoor het tempo een stuk hoger ligt dan in het eerste deel. Wat opvallender is, is het feit dat deze film zelfs prima te volgen valt als je het eerste deel zelfs niet gezien zou hebben. Er zit een prima uitleg over het hoe en wat en hoewel de eerste film het begin wel toont, voelt het na het zien van dit tweede deel als volstrekt overbodig aan. Nou ja, volstrekt overbodig is misschien wat overdreven, maar het feit blijft wel dat ook zonder die film dit tweede deel als een huis staat en het verhaal voor iedereen goed te volgen zal zijn. Als uiteindelijk Paul aangeeft niet naar de macht te willen grijpen is Stilgar er van overtuigd dat Paul “The One” is, maar er heerst nog steeds twijfel binnen de groep Fremen dat Paul en Jessica spionnen zijn.

De film is grotesk, met een bombastische soundtrack en oogstrelende locaties en gelikte special effects. Hoewel de soundtrack echt wel prima is, is het niet componist Hans Zimmers meest onvergetelijke werk en is dit (bij mij dan) geen soundtrack die mij heel erg lang bij zal blijven. Hoewel het tempo echt een stuk hoger ligt dan in het eerste deel voelen bepaalde stukken nog steeds als te lang aan en dit is vaak toch wel een dingetje van regisseur Villeneuve. Hij weet wat mij betreft veelal films neer te zetten die subliem in elkaar steken zoals bijvoorbeeld Blade Runner 2049 en Arrival, maar gaat vaak te diep op de materie in waardoor de films echt veel te lang aanvoelen. Misschien heeft dit niet zo zeer met te diep op de materie ingaan te maken, maar meer met de traagheid waarmee dit gebeurd. Vooral Arrival had daar last van in mijn ogen, een ijzersterke film met een goed doordacht plot, maar het is bijna knap om een film dat onder de twee uur ligt als vier uur te laten aanvoelen. Gelukkig valt dat in Dune: Part Two heel erg mee en krijgen we een film te zien vol actie en avontuur. De opzet naar het derde deel wordt gemaakt, hoewel ik mij afvraag of drie delen niet een beetje veel van het goede zal zijn, maar we gaan het meemaken.

Dune: Part Two is een ijzersterk vervolg geworden, waarbij de film zelfs nog prima te volgen valt als men het eerste deel niet heeft gezien. De film is grotesk opgezet, bevat puik camerawerk dat met veel gelige filters heel veel sfeer weet te creëren. De soundtrack is goed en bombastisch, maar het is niet een soundtrack die je nog lang zal bijblijven. Het is vooral Austin Butler die wat mij betreft de show weet te stelen als het wrede neefje van Baron Harkonnen, Feyd-Rauta. Hoewel de film een dikke twee uur en drie kwartier aan weet te tikken, waarbij dat in de eerste Dune-film soms echt als een langdradige worsteling aanvoelde, ligt het tempo in dit tweede deel aangenaam. Hier en daar had het tempo misschien wat hoger kunnen liggen, maar eerlijk gezegd stoorde dat mij voor geen meter. De hype die er om de film heen is gecreëerd is misschien wat overdreven, maar de film is het absoluut waard om te kopen en aan je collectie toe te voegen.

De film is te koop in de winkel op Blu-ray en 4K UHD Blu-ray.

Met dank aan Warner Bros. Home Entertainment Benelux en Day One MPM voor het recensie exemplaar.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️ 1/2