Kate Cooper, een voormalige stormjager die tijdens haar studententijd een traumatische ervaring had met een verwoestende tornado en nu veilig in New York stormpatronen op schermen analyseert. Ze wordt door haar vriend Javi terug gelokt naar de open vlaktes om een baanbrekend nieuw volgsysteem te testen. Daar ontmoet ze Tyler Owens (Powell), de charmante en overmoedige sociale-mediasuperster die samen met zijn nogal onbehouwen teamleden jaagt op tornado’s en ervan geniet om zijn avonturen online te posten: hoe gevaarlijker hoe beter. Als het stormseizoen heftiger wordt, ontstaan er onheilspellende, nog nooit eerder waargenomen weersverschijnselen. Kate, Tyler en hun concurrerende teams bevinden zich precies op het pad van meerdere stormsystemen die samenkomen boven het midden van Oklahoma en zullen de strijd van hun leven moeten voeren.

In 1996 kwam onze eigen Jan de Bont met de tot nu toe beste stormfilm die ooit is gemaakt, nou ja beste. Misschien is de meest vermakelijke een betere benaming. Twister trok bakken met geld binnen aan de box office en maakte gebruik van de modernste technieken op CGI gebied. De wijlen Bill Paxton en Helen Hunt vertolkte de hoofdrollen en daarna schoten de tornado-films als paddenstoelen uit de grond. Helaas was de een nog slechter dan de andere en het is door de jaren heen door geen enkele film overtroffen. In 2014 kregen we nog het vermakelijke Into the Storm te zien, waarbij de CGI effecten natuurlijk een voorsprong van bijna 20 jaar had, maar door een vrij zwak plot was de film niet meer dan leuk. Nu is daar Twisters, een soort vervolg op Twister. Als we naar het verhaal kijken lijkt het een losse remake van de film uit 1996, maar hoewel de film veel vergelijkingen vertoont en het verloop nagenoeg hetzelfde is, is het wel een op zichzelf staand verhaal. De eerste reviews die ik dan weer las waren lyrisch en mijn verwachtingen schoten omhoog. Ik moest alleen even wachten tot ik terug was gekomen van mijn vakantie, vandaar deze verlate review.

Ditmaal ligt de regie in handen van Lee Isaac Chung, die op een aflevering van The Mandalorian na geen belletje bij mij deed rinkelen. Datzelfde geldt voor Daisy Edgar-Jones die de hoofdrol speelt van Kate, die door een trauma uit het verleden niet meer op tornado’s jaagt. Glen Powell kende ik dan weer wel, die zagen we onlangs in de mierzoete romkom Anyone But You, maar gelukkig deed hij het prima in films als Top Gun: Maverick uit 2022 en Hit Man uit 2023 en natuurlijk in Hidden Figures uit 2016. Het is daarom ook een beetje afwachten wat Twisters gaat brengen, maar gelukkig biedt de film voldoende vermaak en weet het een kleine twee uur te vermaken. Ga alsjeblieft het verhaal niet ontleden of analyseren of wat dan ook, want het slaat eigenlijk nergens op. Dit keer gooien de makers er nog een klein romantisch plotje erop los zodat de film naast al het stormgeweld ook nog wat extra’s weet te bieden. De film heeft een kleine aanloop nodig, want na Kate’s trauma, moet er natuurlijk opgebouwd worden naar de terugkeer naar Oklahoma, dat midden in zijn Tornado seizoen zit. Haar oude vriend Javi haalt Kate toch over, zodat ze samen een 3D scan kunnen maken van tornado’s om zo een betere kijk te krijgen op de tornado’s.

Uiteindelijk gaat Kate mee met de tornado cowboy Tyler om zo haar oude project op te pakken en een goedje in de tornado te kunnen brengen om het op te lossen. Ja, zo’n verhaal is het ja, maar dat moet je echt met een korrel zout nemen. Een aantal odes aan Twister uit 1996 worden ook gemaakt, dus let goed op in de film of jij ze kan vinden. De eerste scene waarin Tyler met een zwaar gepantserde jeep zo een tornado in rijd en vuurwerk in de tornado omhoog schiet is natuurlijk belachelijkheid ten top, maar het biedt wel popcornvermaak van de bovenste plank. De film zit vol van dit soort fratsen, maar het wordt nergens echt vervelend of zo en zeker niet saai. Het eindgeneriek gaat helemaal volledig over de top en waar het in Twister al echt ongeloofwaardig begon te worden als Bill Paxton en Helen Hunt aan een leren riem in een EF5 tornado de lucht in worden geslingerd en dat ook nog overleven, kan je je voor het einde van Twisters helemaal schrap zetten, want daarbij is Twister uit 1996 nog extreem geloofwaardig gebleven. Maar goed, who cares, want de film is voor mij beter geworden dan ik had verwacht en ik heb mij echt 100% weten te vermaken.

Twisters is 100% gegarandeerd vermaak, waarbij je niet moet gaan letten op wat er nou werkelijk kan of niet. In Twister uit 1996 was dat natuurlijk ook al zo, maar in deze film doet men er nog een flinke schep boven op. De CGI tornado’s en stormen zien er fantastisch uit en zorgen voor veel actie en spectaculaire scenes. Hoewel de film een soortgelijk verloop kent en het verhaal in de verte zeker lijkt op dat van Twister uit 1996 is Twisters wel echt een op zichzelf staand verhaal, dus op een remake of reboot hoef je niet te wachten. Goede films over tornado’s zijn er veel, maar de goeie zijn op een hand te tellen. Ik heb mij zelf sinds Into the Storm uit 2024 niet meer zo vermaakt met een tornado film en Twisters is het zeker waard om te gaan bekijken. Misschien zijn deze films bij uitstek wel geschikt om in 4DX of ScreenX te bezoeken. Zelf ben ik gewoon naar de 2D versie van de film geweest en ook dat is met de geluidsinstallatie die een bioscoop bezit heerlijk om te ervaren.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️ 1/2