Rain Carradine woont samen met het synthetische mens Andy op een kolonie ver van de bewoonde wereld. Als haar werkcontract plots verloopt, accepteert ze een voorstel van een vriend om naar een verlaten ruimteschip te gaan, die hun kunnen brengen naar de planeet Yvaga, waar de leefomstandigheden veel beter zijn dan op de kolonie waar ze nu zitten. Maar eenmaal aangekomen, komen de jonge kolonisten er achter dat het schip een onderzoekslab is, en als ze per ongeluk de boel activeren komen ze oog in oog te staan met de moordlustige wezens die in het lab zijn gekweekt. Een strijd om leven en dood begint.

In 1979 kregen we Alien te zien, een beklemmend meesterwerk van Ridley Scott, dat ook meteen zijn carrière lanceerde. De film was een ongekend succes en tot op de dag van vandaag een klassieker van heb ik jou daar. Wat nog veel meer bijzonder is, is dat het vervolg Aliens van James Cameron het origineel versloeg. Wellicht een volledig andere film dan zijn voorganger, maar echt een van de beste science fiction horror-films uit de geschiedenis van het genre. In de jaren 90 volgde Alien 3 en Alien: Resurrection nog en daarna werd het even stil rondom de Xenomorph. Tot 2012 en Scott hoogst persoonlijk voor Prometheus zorgde en dit was een aangename verrassing. Opvolger Alien Covenant stelde helaas teleur, maar men zat wel op nog een film te wachten. Geruchten gingen rond dat Neil Blomkamp een Alien film wlde maken waarin Sigourney Weaver en Michael Biehn weer terug zouden keren, maar de stekker werd helaas uit dat project getrokken. Nu komt Fede Alvarez met een nieuwe Alien-film dat zich afpeelt tussen Alien en Aliens in. Alvarez heeft al meermaals bewezen dat hij het genre horrorfilms absoluut waardig is. Met de remake van Evil Dead op zak en de fantastische Don’t Breathe-films lijkt Alvarez de juiste man om de Alien films weer nieuw leven in te blazen.

De film neemt een kleine dertig minuten de tijd om het verhaal van Rain en Andy uit te diepen en in principe is dit het gedeelte waar mensen over zouden kunnen vallen. De karakters zijn nogal oppervlakkig en het verhaal is nogal suf en saai. Maar als Rain samen met haar vijf metgezellen op het verlaten schip aankomt, begint al snel het gelazer en kom je in een absolute achtbaanrit terecht. Het gebral van mensen dat het verhaal niet origineel is of dat we niets nieuws onder de zon krijgen te zien, daarbij vraag ik mij af: wat had je dan verwacht van een franchise dat al sinds 1979 op hetzelfde concept voort borduurt. Overigens blonk het verhaal destijds van Alien ook al niet uit van originaliteit en dat is ook juist niet erg. Alien: Romulus speelt zich af tussen Alien (1979) en Aliens (1986) en Alvarez laat deze film perfect aansluiten. Hij heeft de sfeer echt heel goed te pakken met de meeslepende en goede soundtrack van de film, maar misschien nog meer door de schepen en het apparatuur dat aan boord is van de schepen op de 1979 manier te tonen. We zien beeldbuis monitoren die de destijds futuristische computer geluidjes maken, de camerabeelden die vol met ruis zitten en nog veel meer dat vooral de eerste twee Alien-films zo typeerde. Het zorgt ervoor dat de continuïteit aanwezig blijft en dat de film in dat opzicht perfect aansluit.

Alvarez heeft de beklemmende sfeer ook echt heel goed te pakken. Nou kan je dat wel overlaten aan deze regisseur natuurlijk, kijk maar eens naar zijn films Don’t Breathe en de remake van Evil Dead. In de tweet uur die de film duurt zal je anderhalf uur met samen geknepen billen op de bioscoopstoel zitten. Nee, misschien is de actie een herhaling van zetten, toch is het extreem effectief. De regisseur die tevens het verhaal schreef overigens, laat ook zijn eigen creativiteit zien in het verhaal. Zo is de scene waar de zwaartekracht wegvalt en het Alien bloed door de lucht heen vliegt echt ijzingwekkend. Hoe dit verder verloopt en wat de aanleiding is moet je zelf maar gaan bekijken, maar spanning is gegarandeerd in ieder geval. Wat heel tof is, is dat de aansluiting ook gevonden wordt met Prometheus (2012), iets dat het Alien universum eigenlijk helemaal compleet maakt en goed op elkaar laat aansluiten. Maar laat ik voor de rest niet teveel weggeven of analyseren, het is aan te raden Alien: Romulus zelf te gaan ervaren. Als er op deze voet door gegaan wordt in deze franchise, mogen ze van mij de stekker uit Scott’s Prometheus-reeks halen en nog een paar films maken die hierop aansluiten.

Alien: Romulus begint een half uurtje traag met een wat suf verhaal, maar daarna moet je de riemen van je bioscoopstoel goed vast maken. De film is een heuse achtbaanrit geworden, waarbij je als kijker soms met samengeknepen billen zal gaan kijken. Regisseur Fede Alvarez laat deze film perfect aansluiten op Alien en Aliens door de sfeer een op een over te nemen en de technologie in de film hetzelfde te maken als in de oude films. Zo zijn de schermen gewoon de vertrouwde monitoren die de destijds futuristische computer geluidjes maken. De camera’s die moeten weergeven wat er in de beklemmende gangen gebeurd van het schip worden ook weer met veel ruis en wegvallen getoond en dat maakt het gewoon dat Alien: Romulus perfect aansluit. De Facehuggers en Aliens zien er fantastisch uit en er zitten nog een aantal fantastische andere dingen in de film die ik nu niet wil gaan verklappen. Het is aan te raden gewoon naar de bioscoop te gaan en deze film te gaan ervaren. De fans zullen absoluut niet teleurgesteld worden.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️