Tijdens de jacht op een seriemoordenaar ontdekt een FBI-agent Lee Harker een aantal occulte aanwijzingen die ze moet oplossen om een eind te maken aan een ijzingwekkende reeks moordpartijen. Als Lee erachter komt dat ze een persoonlijke band met de moordenaar heeft, wordt het een race tegen de klok om de moordenaar tegen te houden die onder de naam ‘Longlegs’ bekend is bij de FBI. De moordenaar heeft het constant op bepaalde gezinnen gemunt en het is nu zaak zo snel mogelijk te handelen, maar dan ontdekt Lee de gruwelijke waarheid die achter de occulte moorden schuilgaan.

Longlegs is op het eerste gezicht een film vol potentie. De makers willen de sfeer van films als bijvoorbeeld Se7en of The Silence of the Lambs evenaren en dat is op zijn zachtst gezegd ambitieus. Het verhaal speelt zich af in een grimmige wereld, waar een seriemoordenaar genaamd Longlegs het op gezinnen gemunt heeft. Longlegs wordt gespeeld door Nicolas Cage, een acteur die in de jaren 90 garant stond voor topfilms, maar het de laatste 15 tot 20 jaar er maar moeilijk mee heeft. De laatste tijd lijkt Cage uit dat dal gekropen te zijn, maar toch wil het nog wel eens wisselvallig worden. Maika Monroe echter speelt de hoofdrol in de film. Monroe is bekend uit films als It Follows en het bitterslechte Independence Day: Resurgence. De regie echter ligt in handen van Osgood Perkins en Perkins heeft eigenlijk nog geen fatsoenlijke film geregisseerd. Misschien dat het met Longlegs beter wordt, want de film klinkt in ieder geval veel belovend.

Het eerste dat eigenlijk opvalt aan de film is dat de film echt ontzettend traag is. De film opent in 4:3 formaat als een meisje naar buiten loopt door de sneeuw, waar Longlegs staat te wachten voor een bizarre wending. Daarna begint de film en volgen we agent Lee Harker. Hier begint de film echt heel saai en traag te worden overigens. Als Harker met haar partner na een FBI briefing langs de deuren moet gaan om informatie in te winnen, wordt haar partner echt uit het niets doodgeschoten. Uiteindelijk verplaatst het verhaal zich naar de FBI lokatie waar Harker aan een hele rare vage test met foto’s wordt onderworpen. Er is ect geen touw aan vast te knopen om heel eerlijk te blijven. Toch blijf je kijken omdat je wil weten waar het geheel naar toe gaat en dat is ook wel best weer knap, hoewel je van tijd tot tijd ook weer je interesse zal verliezen. Maar dan gebeurd er weer iets dat ontzettend vaag en raar is, waardoor je aandacht weer terug komt.

Als Longlegs zelf echt volledig in beeld komt, wordt je als kijker op een dwaalspoor gezet. Want is dit wel de moordenaar en wat zijn de occulte beweegredenen voor Longlegs, die zich volledig heeft onderworpen aan Satan. Cage is bijna onherkenbaar gemaakt door de make-up en je kan veel vinden van de film, maar Cage zet de rol echt heel sterk neer als volledig geflipt figuur. Vooral de scene waarin Longlegs iets uit een winkel koopt en in zijn auto terug naar huis rijd zal menig mens bijblijven. Maar is dit nou lachwekkend of juist zorgwekkend en dat is eigenlijk het probleem waar de hele film tegenaan loopt. Uiteindelijk zal je niet (althans dit geldt echt voor mij persoonlijk dan) weten wat je eigenlijk van de film moet vinden. De ontknoping en de onthulling hoe alles werkelijk in elkaar steekt zie je op een gegeven moment flink aankomen en dat is dan wel weer erg jammer. Hoe hard de film ook probeert om in de voetsporen van Se7en of The Silence of teh Lambs te treden, dit lukt gewoon niet. Cinematografisch en sfeer technisch zit het wel goed, maar het verhaal is te vaag en vooral te traag om echt een onuitwisbare indruk achter te laten.

Longlegs is echt een film geworden die te traag en vaag is en waarbij veel mensen misschien niet echt weten wat ze er nou daadwerkelijk mee aan moeten. Want waar zit je nou eigenlijk naar te kijken? Is het echt een nagelbijtende thriller of is het simpelweg lachwekkend? Het tweede is eigenlijk wel wat de bovenliggende toon aanvoert, want de rare scenes met Nicolas Cage en zijn belachelijke uiterlijk door de make-up deden nou niet echt sidderen van angst. De uiteindelijke ontknoping is helaas net iets te simpel om nog een beetje indruk te maken. Is het dan een slechte film? Nee, dat ook weer niet, maar dit was ook niet goed. Dit is simpelweg een film waar je eigenlijk geen kant mee op kan, het enige dat er dan wel gezegd kan wrden is dat het de makers dan weer wel is gelukt om dusdanig onder je huid te kruipen dat je er nog wel een poos over na zal denken.

De film draait nog in een aantal bioscopen.

Waardering: ⭐️⭐️ 1/2