Justin Kemp wordt opgeroepen voor zijn juryplicht op het moment dat zijn vrouw hoogzwanger is. Het gaat om een moordzaak dat op het eerste oog een uitgemaakte zaak leek te zijn. Maar op de eerste dag komt Justin erachter dat hij zelf aanwezig was in de kroeg voordat het incident afspeelde. Dan denkt hij plots aan het moment dat hij dacht een wild dier te hebben aangereden op exact dezelfde plaats en tijd dat de moord gepleegd zou zijn. Hij komt in de knoop met zijn geweten als de verdachte voor een levenslange veroordeling komt te staan, want alleen Justin is in staat om de zaak op te helderen.

Films van Clint Eastwood zijn altijd films waarbij je kwaliteit verwacht. De 94-jarige regisseur heeft natuurlijk geen introductie nodig en men moet er wel respect voor hebben dat de hoogbejaarde Eastwood niet achter de geraniums is gaan zitten. In de hoofdrol zien we Nicholas Hoult, die met films als Mad Max: Fury Road, Warm Bodies en een aantal X-Men-films naam wist te maken. Ook zien we J.K. Simmons en is er een kleine rol voor Kiefer Sutherland weggelegd. Dit soort rechtbankfilms werden vroeger veelvuldig gemaakt en daar zaten een paar ijzersterke films tussen. Op het eerste gezicht lijkt het er ook op dat Juror #2 nog weleens zo’n sterke film kan worden, want het verhaal is er interessant genoeg voor.

En sterk is de film zeker wel. Justin Kemp wordt opgeroepen om zijn juryplicht te vervullen en op het eerste gezicht lijkt er weinig aan de hand. Hij wil er het liefste onderuit, omdat zijn vrouw hoogzwanger is en elk moment kan bevallen. Het lijkt een uitgemaakte zaak en eigenlijk hebben de rest van de juryleden ook geen zin om de zaak onnodig lang te rekken. Er wordt je als kijker getoond wat er zich afspeelde in de bar en op het eerste gezicht is het best verwarrend als we te zien krijgen dat Justin zich die bewuste avond ook in de bar bevond. Als Justin zich dit realiseert, krijgt hij last van zijn geweten en komt hij voor een dilemma te staan waarbij hij de verdachte zou kunnen vrijspreken, maar dat betekent wel dat Justin zelf een heel groot probleem heeft. Als hij de zaak probeert te manipuleren, is het een ander jurylid genaamd Harold die dieper gaat graven in de zaak.

Tot dat punt is de film echt goed en is er prima nagedacht over het ontvouwen van het plot, maar helaas gaat het aan het einde dan toch wel mis. De ontknoping is te simpel en het is ondenkbaar dat dit gebeurt en de aanklager niet doorheeft hoe de vork echt in de steel zit. Er wordt nog gepoogd aan het hele einde om een zinderende ontknoping eraan vast te koppelen, maar het is gewoon te simpel, waardoor het hele effect weg is en dit door een klein kind geschreven zou kunnen worden. Er had gewoon meer aandacht aan besteed moeten worden en de schrijver had het slimmer moeten aanpakken. Alleen dan had de film zich kunnen scharen tussen de lijst van sterke rechtbankfilms. We houden nu een prima film over, die helaas nergens echt weet te overtuigen, en zeker voor een regisseur als Eastwood hadden we een iets slimmere aanpak verwacht.

Juror #2 begint als een erg sterke film, maar de ontknoping zorgt ervoor dat de film niet weet te overtuigen. Dat is bijzonder jammer te noemen, want er had veel meer ingezeten als de schrijver iets slimmer met het verhaal was omgegaan. Begrijp het niet verkeerd, want Juror #2 is het echt wel waard om te kijken en het zal je ook echt wel in de greep houden, maar bereid je erop voor dat je op het einde toch een beetje teleurgesteld achter zal blijven. Voor de rest is de film degelijk en wat je van een dergelijke cast als deze mag verwachten. Maar de verrassing van het jaar wordt deze film in ieder geval niet, maar de moeite waard is de film al met al zeker wel.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️ 1/2