Na een verwoestende ramp ligt een grote stad in puin. Cesar, een briljante architect en uitvinder van het miraculeuze materiaal Megalon, wil een utopische stad opbouwen waarin mensen echt gelukkig kunnen zijn. Maar zijn idealisme roept weerstand op, vooral bij de machthebbers waaronder burgemeester Cicero en de populistische Clodio. Ondertussen zoekt Julia, de dochter van de burgemeester, naar de zin van haar leven.

Francis Ford Coppola bracht ons in het verleden al een boel magnifiek werk. Toch zal wie aan Coppola denkt, direct denken aan zijn meesterwerken zoals de Godfather-trilogie en Apocalypse Now, maar ook in een wat later stadium kregen we films als Bram Stoker’s Dracula en het iets minder bekende The Rainmaker te zien. Nu wil de inmiddels 85-jarige regisseur afzwaaien met zijn laatste film, die hij zelf als zijn levenswerk beschouwt. Het idee voor Megalopolis was er volgens acteur Laurence Fishburne al tijdens de opname van Apocalypse Now in 1979. Dat is natuurlijk al een flinke poos, maar in de late jaren 90 leek de film er eindelijk te komen en Coppola had Nicolas Cage op het oog om de rol van Caesar te vertolken. Het idee ging de ijskast weer in toen de aanslagen van 9/11 plaatsvonden. Het was in 2007 dat het idee weer uit deze spreekwoordelijke ijskast werd gehaald en ditmaal wilde Coppola Leonardo DiCaprio als Cesar casten, maar ook deze plannen sneuvelden weer doordat Coppola geen producenten voor de film kon vinden. Uiteindelijk besloot Coppola de film helemaal uit eigen zak te financieren en in 2019 leek alles in kannen en kruiken en had zelfs Jude Law al gecast voor de rol van Cesar, maar door de coronapandemie ging dit ook weer niet door. Uiteindelijk kon in 2022 de productie plaatsvinden, waarbij de rol eerst aan Christian Bale werd aangeboden, maar deze moest deze wegens andere verplichtingen passeren. Nu speelt niemand minder dan Adam Driver de rol van Cesar en draait de film eindelijk, na bijna 50 jaar in ontwikkeling te zijn geweest, in de bioscopen.

Een zogenoemd Magnum Opus werd de film absoluut niet. Er werd een heel scala aan beroemde namen aan de cast toegevoegd. Zo zien we Giancarlo Esposito, Shia LeBeouf, Jon Voight, Laurence Fishburne en zelfs het jongere zusje van Francis Ford Coppola, Talia Shire, de castlijst verrijken. Aan talent ontbreekt het dan natuurlijk aan niks en het project is interessant genoeg om voor naar de bioscoop te rennen natuurlijk. Met een dergelijke geschiedenis en vooral met alle problemen die de film door de jaren heen heeft belemmerd, doet je afvragen waarom het zo lang heeft moeten duren. Bij het zien van de eerste beelden leek het erop dat Coppola zich vooral op de CGI-effecten had gestort en alles kwam nogal kitscherig over. Gelukkig als je de film helemaal ziet, viel dat allemaal wel mee, maar Coppola concentreerde zich qua kleurenstijl vooral op de goud/geelgekleurde filter, dat natuurlijk de rijkdommen van de hogere klassen mensen moet weergeven. Voor de rest is er af en toe echt geen touw aan het verhaal vast te knopen en dat zal toch bij het grote publiek het grote probleem zijn.

Waar de schoen vooral wringt, zijn de vele losse en bijna niets zeggende scènes die heel erg theatraal op de kijker worden afgevuurd. Het zijn momenten en plots in de film die worden aangehaald, maar tegelijk ook abrupt worden afgebroken en niet worden afgemaakt. De dialogen worden op een Shakespeare-achtige wijze verteld en je hebt vaak het idee dat je meer naar een toneelstuk zit te kijken dan dat je naar een film zit te kijken. Want wat probeert Coppola de kijker nou eigenlijk te vertellen? Ja, hij haalt de hedendaagse moderne problematiek aan en hoe onze problematiek in de moderne tijd erg overeenkomt met die uit de Romeinse tijden, maar nergens snijdt dit echt hout. De film opent met Cesar, die boven op een gebouw naar beneden lijkt te springen, maar plots de tijd stopzet. Is het dan echt zo’n film waarbij je uiteindelijk tot in verbazing moet achterblijven? Of krijgen we een soort intellectuele versie van de film Looper (of iets met een dergelijk plot) te zien? Laten we één ding vooropstellen: een grootheid als Francis Ford Coppola had met een veel betere film zijn pensioen moeten aankondigen, want Megalopolis is niet het meesterwerk geworden van een grootheid, wat hij simpelweg gewoon is.

Megalopolis is helaas niet het grootste meesterwerk geworden waar Francis Ford Coppola een kleine 50 jaar aan heeft gewerkt. De film wil een heel filosofische en vooral intellectuele indruk bij de kijker achterlaten, maar raakt veelal kant noch wal. De teksten worden veelal op een soort Shakespeare-achtige wijze verteld en de setting doet vaak aanvoelen alsof je naar een toneelstuk zit te kijken. Het is Adam Driver die nog wel weet te imponeren en het geheel nog een beetje bij elkaar weet te houden, maar daar houdt het ook wel een beetje mee op. Het camerawerk is wel wat je ervan mag verwachten en de special effects mogen er ook zijn. Om ze direct als verbluffend te moeten omschrijven gaat ook weer een beetje ver, maar het is allemaal prima naar het scherm vertaald. Helaas mag Megalopolis zich niet eens in de schaduw plaatsen van Coppola’s echte meesterwerken als The Godfather of Apocalypse Now.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️1/2