In een hoek in een kamer te New England volgen we in de loop van honderdduizenden jaren – van ver voor Christus tot in het jaar 2033, de bewoners, en de gebeurtenissen die in die ruimte hebben plaatsgevonden. Zo wordt ook het Amerikaanse gezin van de familie Young gevolgd, die generaties lang van deze plek hun thuis maakten.

Deze film brengt maar liefst acht cast- en crewleden bij elkaar die ook met elkaar werkten aan de klassieker Forrest Gump uit 1994. Zo zien we Tom Hanks en Robin Wright in de hoofdrol, ligt de regie weer in handen van Robert Zemeckis, is de muziek in deze film van Alan Silvestri, keert schrijver Eric Roth terug en werkt cinematograaf Don Burgess weer mee. Sound designer Randy Thom en kostuumontwerper Joanna Johnston zijn ook van de partij. Dat krikt de verwachtingen meteen omhoog natuurlijk. Zemeckis regisseerde in het verleden ook de Back to the Future-films, Contact en nog veel meer. Nou is Here een totaal andere film dan de genoemde films en is dit een gewaagde aanpak van filmen en vertellen. De film speelt namelijk maar op één plek af, vanaf een camerastandpunt. Het begint in het dinosaurustijdperk en volgt uiteindelijk verschillende families die in het huis wonen door de jaren heen.

Hoewel de aanpak erg interessant is, is Here zeker geen film voor iedereen. De verjonging van Hanks en Wright is verbluffend. Alsof je naar Hanks uit de jaren 80 zit te kijken. Het kaart maar weer eens aan dat de techniek tegenwoordig krankzinnig is, want waar er vroeger met zichtbare computeranimatie werd gewerkt, is deze AI-aanpak echt heel erg mooi. Door middel van vierkante en rechthoekige vlakken verandert het beeld door de tijd heen. Je kijkt bijvoorbeeld naar een scène en plots verschijnt er een vlak met een stuk bos, maar het camerastandpunt verandert niet. Heel slim gedaan en ook echt wel een bijzondere aanpak. We kunnen dan ook wel veilig stellen dat de film op technisch vlak briljant in elkaar steekt. Desondanks maakt het de film ook best wel lastig te volgen, omdat je van het ene tijdsvlak zo het andere in wordt geslingerd. Zo zit je in de jaren 1940; je schakelt zo naar een paar honderd jaar eerder om vervolgens ergens in 2010 of zo te belanden.

Verhaaltechnisch schort het er nog wel aan en ebt de aandacht en interesse hier en daar wel weg. De karakters zijn toch wel wat oppervlakkig, waardoor je niet echt een band kan scheppen. De film is op de grafische novelle van Richard McGuire gebaseerd en als je niet bekend bent hiermee zal je je afvragen of dat nou zo interessant geweest kan zijn als we kijken wat deze film ons brengt. Gelukkig duurt de film een net uur en drie kwartier, hoewel dat hier en daar nogal langdradig aanvoelt. Toch zitten er wel een aantal treffende stukken in de film die echt uit het leven gegrepen zijn. Maar net als de film interessant begint te worden en je in het verhaal zit, wordt er weer geschakeld naar een ander gezin en ben je weer helemaal uit het verhaal. Erg jammer, want hier had echt veel meer in gezeten.

Here heeft het hart op de goede plek, maar weet qua verhaal niet te imponeren. Cinematografisch en technisch zit de film erg slim in elkaar en dat maakt dat de film toch interessant genoeg blijft om te kijken. Omdat de tijdlijnen kriskras door elkaar heen lopen en er geschakeld wordt wanneer je net lekker in een scène zit, maakt het de film soms lastig te volgen. Voor de rest zijn de karakters in de film nogal oppervlakkig, waardoor je ook niet echt een band kan scheppen. De verjonging van Tom Hanks en Robin Wright is echt fantastisch gedaan en alleen dat al is een reden om de film te gaan bekijken, maar een echt meesterwerk is Here absoluut niet geworden. Jammer voor het 40-jarig jubileum van regisseur Robert Zemeckis en componist Alan Silvestri, die dus precies 40 jaar geleden voor het eerst samenwerkten met Romancing the Stone in 1984.

De film is nu te koop in de winkel.

Met dank aan The Searchers in samenwerking met Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️