Terwijl het einde van de wereld nadert, verschijnen overal mysterieuze advertenties die Chuck bedanken voor 39 geweldige jaren van dienst. Marty Anderson, een man die zich het einde der tijden heel anders had voorgesteld, raakt gefascineerd door de vraag: wie is deze Chuck, en waarom lijkt het alsof het lot van de wereld met hem verbonden is? Langzaam maar zeker verweven herinneringen, persoonlijke tragedies en kosmische raadsels zich tot een emotioneel verhaal over leven, verlies en de impact die één persoon kan hebben — zelfs als niemand precies weet waarom.

De combinatie Mike Flanagan en Stephen King-verhalen heeft in het verleden al meer voor successen gezorgd. Zo waren daar in 2017 Gerald’s Game en natuurlijk in 2019 het vervolg op The Shining, genaamd Doctor Sleep. Wat Flanagan altijd kenmerkt, is de traagheid in zijn films. Zo wist hij Doctor Sleep met een speelduur van een dikke tweeënhalf uur toch wat langdradig te maken, iets dat overigens in zijn andere werk ook altijd wel het geval bleek te zijn. Met The Life of Chuck lijkt Flanagan eens uit een ander vaatje te tappen, want waar hij voorheen vaak het horrorgenre onderhanden nam, is The Life of Chuck een echte feelgoodfilm met een dramaramdje eraan. Het feit dat Flanagan de film onder de twee uur houdt, is opvallend en we zijn benieuwd hoe hij zijn traagheid in deze film weet te verwerken.

Met de traagheid valt het enorm mee en natuurlijk is dat te danken aan de voor Flanagan beperkte speelduur van de film. Hij had de film ook niet langer moeten maken, want dat had afbreuk gedaan aan de film. De film is opgedeeld in drie aktes en opent eigenlijk met het einde van de film. Je komt in een wereld die vergaat door rampspoed en waar het einde lijkt te naderen. Het internet valt uit, de mobiele zendmasten vallen uit en gebouwen staan op instorten. Aardbevingen en andere rampen zijn aan de orde van de dag, maar door dat alles heen wordt ene Chuck bedankt voor zijn 39 dienstjaren en niemand weet wie Chuck is. Zeker als je blanco de film ingaat, zal dit enorm verwarrend werken, maar aan het einde van de eerste akte zal duidelijk worden wat er gaande is. Het tweede deel concentreert zich op het leven van Chuck en wat hij in zijn volwassen leven allemaal doet. De scène waar hij begint te dansen op de drums van een straatmuzikant is briljant naar het scherm vertaald overigens, maar nog steeds vraag je je af waar de film eigenlijk naartoe wil.

Het laatste gedeelte gaat over de jonge jaren van Chuck, als hij bij zijn lieve opa en oma woont. Maar opa heeft maar één regel en dat is dat hij niet op een bepaalde kamer mag komen. Dit kappelletje in het huis is met een groot slot afgesloten, maar kinderen zijn nieuwsgierig natuurlijk, zo ook Chuck, en hij wil weten waar zijn opa zo bang voor is in deze kamer. Het werkt allemaal naar een onverwachte, zinderende climax toe. Ja, je zal het grootste gedeelte van het verhaal echt wel weten te ontrafelen, maar wat er in het kamertje is, zal je waarschijnlijk niet zien aankomen en maakt het verhaal hartverscheurend. Dit zijn van die Stephen King-verfilmingen die maar eens in de zoveel tijd voorkomen. Neem The Shawshank Redemption, The Green Mile, The Mist en je zal waarschijnlijk snappen in welk lijstje The Life of Chuck zich mag scharen.

The Life of Chuck is weer een van die Stephen King-verfilmingen, waarbij je een brok in de keel zult krijgen. Het verhaal zit subliem in elkaar, waarbij je in de eerste akte jezelf zal afvragen waar de film eigenlijk naartoe wil, maar dat gaandeweg in de rest van de film overduidelijk wordt. Vooral het laatste gedeelte over de kinderjaren van Chuck is subliem verfilmd en zal menig kijker niet onberoerd laten. Uiteraard met alle krediet aan Tom Hiddleston, die Chuck op een fenomenale manier neerzet. Maar ook namen als Mark Hamill, Karen Gillan en zeker Chiwetel Ejiofor weten de film naar een nog hoger niveau te trekken dan dat hij al was. Flanagan heeft het voor de derde keer weer geflikt met een Stephen King-verhaal, al moet gezegd worden dat dit wel een van zijn beste films is geworden tot nu toe.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️ 1/2