Sonny Hayes werd in de jaren 90 uitgeroepen tot de meest veelbelovende Formule 1-coureur, tot een ongeluk op de baan bijna het einde van zijn carrière betekende. Dertig jaar later is hij een rondreizende coureur die zich laat inhuren voor races en wordt hij benaderd door zijn voormalige teamgenoot Ruben Cervantes, de eigenaar van een kwakkelend Formule 1- team dat op het punt staat kopje onder te gaan. Ruben weet Sonny ervan te overtuigen om terug te keren naar de Formule 1 voor een laatste kans om het team te redden en zelf de beste ter wereld te worden. Zijn teamgenoot wordt Joshua Pearce, de talentvolle nieuwkomer die vastbesloten is om zelf de allersnelste te worden. Maar als de motoren eenmaal brullen, wordt Sonny achtervolgd door zijn verleden en merkt hij dat in de Formule 1 je teamgenoot je grootste concurrent is en dat hij er niet in zijn eentje weer bovenop kan komen.

Formule 1-racen is door de jaren heen alleen maar populairder geworden. Zeker nu Max Verstappen een aantal keer wereldkampioen is geworden, lijkt het in Nederland bijna volkssport nummer één te zijn geworden. Ik behoor overigens niet tot die categorie, want ik heb echt helemaal niets met deze vorm van sport en heb ook geen enkele race of ook maar iets gezien van een van de wereldkampioenschappen van de Nederlandse coureur. Wat moet je dan bij een film over de Formule 1 en wat heb je er dan over te zeggen? Dit is eigenlijk ook de reden waarom ik de film echt als laatste op het menu heb meegepakt. Nou is Brad Pitt altijd wel een acteur die goede films aflevert natuurlijk en ik heb in het verleden wel meer films gezien die over het racen gingen die ik toch best wel goed vond achteraf. In een film weet men vaak toch nog wel de spanning op te bouwen en daarnaast de nodige fictie met zich mee te brengen, waardoor de ervaring toch anders is dan de daadwerkelijke sport.

De film was erg vermakelijk, maar staat natuurlijk bol van incorrectheden en vooral belachelijkheden. Ook was erg duidelijk dat coureur Lewis Hamilton zelf een van de producenten was van deze film, want het eindgevecht in de film gaat uiteraard tussen Hamilton en de fictieve coureurs. Nou is dat niet eens een echt probleem, maar het getuigt wel van arrogantie van deze coureur en daar staat hij, naar wat ik om mij heen hoor, ook wel flink om bekend. De races zelf zijn intens naar het scherm vertaald en gelukkig krijgen we geen uit de grond gereden putdeksels of dat soort gekkigheden, zoals we in de film Driven met Sylvester Stallone kregen te verwerken. Toch is de opbouw van de film wel erg standaard te noemen en word je verhaaltechnisch echt nergens verrast. Uitgerangeerde, talentvolle coureur wordt team binnengeharkt, presteert boven verwachting goed. Daarna krijgen we de bekende dramatische crash te verwerken om vervolgens naar de climax van de film toe te werken en het einde, zonder iets te verklappen, kan je natuurlijk wel raden.

Met een dik tweeënhalf uur is de film pittig lang en hoewel het nergens echt verveelt, had dit werkje echt wel een klein halfuur korter mogen zijn. Zeker de romantische dialogen die zich tussen Sonny en Kate afspelen, zijn soms een beetje te veel van het goede en worden ook op een clichématige wijze aan de man gebracht. Eerst hard to get spelen en vervolgens smoorverliefd worden op elkaar, het voegt vrij weinig tot niets aan de film toe. De soundtrack van Hans Zimmer is het meest positieve aan de film. Deze componist stelt gewoon nooit teleur en weet met zijn muziek een extra dimensie aan een film toe te voegen. Voor de rest is het gewoon een flink vermakelijke film geworden. Nergens raak je echt verveeld, maar eerlijk gezegd, als je de film een keer hebt gezien, zal dit echt wel voldoende zijn. Een echte klassieker zal dit nooit gaan worden en dat is best wel zonde te noemen. De film heeft veel energie gekost om te maken voor de makers en de echte Formule 1-fan zal toch nog een stuk kritischer naar deze film kijken dan ik doe en waarschijnlijk op een lagere eindscore uitkomen.

F1 The Movie is een vermakelijk werkje geworden, dat tekortschiet om echt een memorabele film te worden. Dit zit hem in vele factoren. Voor de fans zal het wellicht op punten die nooit kunnen aankomen, voor iemand als ik heeft het toch te maken met dat de film gewoon een half uur te lang duurt. De race scènes zijn echt mooi gemaakt en voelen ook best wel authentiek aan, maar de hele standaardromance die zich afspeelt tussen Sonny en Kate voegt gewoon niks toe aan de film. Ook de arrogantie van nieuwkomend talent Pearce is standaard en bloedirritant. Voor de rest weet de film het publiek echt wel te vermaken en komen we best nog wel op een positief eindcijfer uit voor de film. De soundtrack van Hans Zimmer werkt daar prima aan mee en brengt soms eigenhandig de kijker naar het puntje van zijn stoel. Of de film over een aantal jaar nog herinnerd zal worden, betwijfel ik ten zeerste, want meer dan een enkele kijkbeurt is de film niet echt waard en misschien is het ook wel aan te raden om het daarbij te laten. Wellicht zal de score voor veel mensen na een tweede kijkbeurt toch een stuk lager uitvallen.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️