Dr. Friedrich Ritter en zijn vrouw Dora Strauch ontvlucht in 1929 hun geboorteland Duitsland en kiezen voor een leven op het eiland Floreana, een verder onbewoond onderdeel van de Galápagoseilanden. Met hun keuze verwerpen zij de burgerlijke waarden die volgens hen de ware aard van de mensheid ondermijnen. Waar Friedrich zich concentreert op het schrijven van een manifest, besluit Dora haar multiple sclerose te genezen door middel van meditatie. Hun verworven eenzaamheid is echter van korte duur. Al snel worden ze vergezeld door Margret en Heinz Wittmer, die capabele kolonisten blijken te zijn. Zij worden gevold door Eloise Bosquiet de Wagner Wehrhorn, een zelfverklaarde barones, die met haar twee minnaars een luxueus hotel wil bouwen. Het barre weer, de onhandelbare natuurlijk en een totaal gebrek aan voorzieningen stelt hun allen al snel op de proef. Toch zal niets hun moed meer op de proef stellen dan een leven samen.

Na Thirteen Lives, een verfilming uit 2022 van de reddingsoperatie in 2018 van een Thais jeugdelftal uit de Tham Luang-grot, werd in datzelfde jaar aangekondigd dat Ron Howard (A Beautiful Mind, Apollo 13) opnieuw een survivaldrama zou gaan regisseren. Dit keer staat de Galápagos-affaire centraal. Het scenario is van de hand van Noah Pink, die eerder wat episodes schreef voor Genius en uitstekend werk afleverde met het wat onderbelichte Tetris. Even leek de SAG-AFTRA-staking roet in het eten te gooien van de ontwikkeling van de film, maar het casten mocht doorgaan nadat een interim-overeenkomst met de vakbond werd bereikt. Eind 2023 gingen de opnames van start in Queensland, Australië, met daarnaast een kleine eenheid die filmde op de Galápagoseilanden. Prachtige plaatjes gegarandeerd natuurlijk, en met ook Hans Zimmer aan boord voor de soundtrack lijkt het niet mis te kunnen gaan.

Laten we openen met het feit dat de eerste drie kwartier van de film amper door te komen zijn. Het verloop is extreem traag, waarbij we de conclusie kunnen trekken dat de film met groot gemak echt een half uur korter had mogen zijn. Het ontbreekt ook een beetje aan verhaal op dat punt, want het enige waar wij naar zitten te kijken op dat moment is hoe de mensen op het eiland arriveren en vervolgens hun huisje opbouwen. Dit alles had makkelijk in een kwartiertje maximaal verteld kunnen worden. Dit zorgt ervoor dat het na een halfuur ertoe kan leiden dat een deel van het publiek echt af gaat haken. Toch is het aan te raden wel te blijven zitten, want hoewel de film tot dat punt erg langdradig is, wordt het na deze drie kwartier wel een goede film. Aan de cast en de cinematografie ligt dit sowieso absoluut niet, want die zorgen er uiteindelijk toch voor dat je verder zal kijken en het ontspruit in best een ongelooflijk verhaal.

Als de Baroness op het eiland komt, weet je meteen al dat het foute boel is en Ana de Armas vertolkt deze rol op de meest irritante en ergerlijke manier die je je maar kan voorstellen. Dit wordt overigens niet op een negatieve manier bedoeld, want de Baroness is een ergelijk persoon. Ritter, die gespeeld wordt door Jude Law, probeert zich alleen maar met zijn eigen zaken te bemoeien, waardoor de familie van Heinz en Margret in grote problemen komt. Uiteindelijk is er geen ontsnappen meer aan en zullen Ritter en Heinz de handen ineen moeten slaan om te overleven. Vanaf dat punt wordt de film ook echt wel goed en komt de spanning er goed in. We hebben dus wel te maken met een film met twee gezichten, want het eerste bedrijf komt niet tot een voldoende, maar in het tweede bedrijf van de film komen we op een hele ruime voldoende. Dus het is lastig om dit werkje erg goed te kunnen beoordelen qua cijfer, maar na een nachtje slapen vergeet ik het eerste bedrijf van de film maar een beetje en pas ik mijn beoordeling echt aan op de rest van de film.

Eden is een film met twee gezichten, waarbij het echt zaak wordt om het eerste, tergend trage kwartier van de film uit te zitten. Hierna wordt de film echt wel goed en word je als kijker beloond met een verhaal dat geïnspireerd is op de verslagen van de overlevers van dit drama, dat echt meer dan goed is. Uiteindelijk is het de gehele cast van de film die een uitermate goede prestatie neerzet en de vakkundigheid van regisseur Ron Howard. Waar Ana de Armas echt een goede rol als Baroness neer weet te zetten, die de kijker het bloed onder de nagels weet weg te halen, was het Vanessa Kirby die echt extreem goed wist te imponeren. Wat in het begin wel storend werkt, is dat de Engelstalige cast onderling met een Duits accent tegen elkaar spreekt. Het is misschien wel begrijpelijk dat de film niet Duits gesproken wordt, maar misschien hadden ze gewoon het accent moeten weglaten of een dusdanige oplossing moeten gebruiken als die van Valkyrie uit 2008. Het is een klein smetje, maar voor de rest krijg je een prima film te zien als je het taaie begin door bent gekomen.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️