De 79-jarige frontman van de legendarische band Pink Floyd trad in oktober 2024 op in het legendarische Circus Maximus in Rome. Dit legendarische, oeroude stadion werd twee eeuwen na Christus in zijn bouw afgerond in het centrum van Rome en werd vooral gebruikt voor wagenrennen door de Romeinen. Samen met zijn 23-jarige dochter Romany Gilmour, die als zangeres optreedt en de harp bespeelt, zet Gilmour weer een mooie show neer en dit alles kan je aanschouwen in IMAX in de bioscopen op 17 september 2025. Uiteraard met de grote Pink Floyd-hits Time, Wish You Were Here en Comfortably Numb kan het niet anders dat je als fan weer getrakteerd wordt op een daverende show. Maar Gilmour speelt uiteraard ook nummers van zijn laatste soloalbum ‘Luck and Strange’.

Het mag geen geheim heten dat Gilmour eigenlijk altijd al zwaar heeft geleund op de nummers van Pink Floyd. Als toeschouwer verwacht je eigenlijk ook niets minder dan dat. Het solowerk van Gilmour is goed om naar te luisteren, maar valt toch wat in het niet bij zijn werk in Pink Floyd. Dat komt goed tot uiting bij deze concertregistratie. De gitaarsolo’s zijn echt geweldig en heerlijk gespeeld, maar de nummers zelf zijn meer dan eens matig. Dit was de conclusie van velen toen Roger Waters de band verliet en David Gilmour, Nick Mason en Richard Wright op eigen houtje verder gingen. De Waters-invloeden hadden de muziek flink verlaten en het Gilmour-tijdperk trad in, al mag de invloed van de andere overgebleven bandleden niet onderschat worden. Toch hoorde je de verschuiving duidelijk. Ze wisten The Division Bell uit 1994 nog naar een hoogtepunt te stuwen, maar nergens werd muzikaal nog het niveau aangetikt van klassieke albums als Dark Side of the Moon, Meddle, Animals of The Wall.

Luisterend naar het solowerk van Gilmour valt direct op wat er bedoeld wordt, want eigenlijk verschilt dat werk maar eigenlijk van Pink Floyd na Roger Waters. Enige opmerking is wel dat het geheel zonder de invloeden van Mason en Wright resulteert in iets dat soms nog wel klinkt als Pink Floyd, maar dan slaapwekkender. Alsof je naar liftmuziek staat te luisteren, weliswaar van hoge kwaliteit dan. In al die jaren is Gilmour nooit gestopt met optreden en keer op keer zette hij een indrukwekkende show neer, met verbluffende gitaarsolo’s en de grootste Pink Floyd-hits. Toch merk je bij deze concertregistratie dat Gilmour echt oud begint te worden. Nummers als ‘Coming Back to Life’ worden een paar toonmaten lager ingezet, puur omdat Gilmour het qua stem niet meer haalt. En ook in de gitaarsolo’s zijn de nodige foutjes te bespeuren. Ergens misschien logisch en laten we vooral koesteren dat hij nog steeds productief is, maar het geeft de fans van het eerste uur toch een bijsmaak gezien Pink Floyd juist zo bekend stond om hun perfectionisme.

Net als Waters bij zijn recente shows heeft ook Gilmour het nodig geacht om te sleutelen aan het materiaal. Nergens zo met de botte bijl als Waters, maar het normaal gesproken prachtige ‘The Great Gig in the Sky’ wordt hier op de meest saaie manier uitgevoerd. Omdat Gilmour probeert het allemaal minimaal te houden mist het nummer de benodigde power. Ook het pianospel van de wijlen Richard Wright wordt erg gemist, maar dat valt nog wel te vergeven. Wel een hele gave toevoeging is de uitvoering van Fat Old Sun. Het maakt dat deze registratie vooral de fans van het eerste uur een beetje op twee gedachtes zal brengen. Aan de ene kant mis je het vuur en wordt het soms echt saai, maar aan de andere kant zijn de nummers als Fat Old Sun, maar ook Breathe (In the Air), Time, High Hopes en Wish You Were Here echt een orgasme voor het oor. De show als geheel valt dan ook weinig tot niks op aan te merken. Ondanks dat er wel wat kanttekeningen te maken vallen is het dan ook zeker de moeite waard om dit spektakel naar de bioscoop af te reizen en lekker te gaan genieten van deze mooie concertregistratie in het eeuwenoude, prachtige Romeinse stadion Circus Maximus.

David Gilmour Live at the Circus Maximus, Rome laat de fan van de nu toch wel erg oud wordende frontman van Pink Floyd hinken op twee gedachten. Uiteraard wordt er weer erg geleund op de legendarische nummers van Pink Floyd, maar eigenlijk kan je niet anders verwachten. Het biedt een mooi tegenwicht aan Gilmours solowerk, dat soms toch wat de saaie kant is. Voor de die hard fans zal het opvallen dat sommige nummers een paar toonhoogtes lager wordt gespeeld, puur omdat de stem van David Gilmour het niet trekt. Het is iets wat generatiegenoot Paul McCartney weigert te doen, en mensen die daarmee bekend zijn zullen ongetwijfeld Gilmours keuze hierin begrijpen. Wat wel opvalt is dat ook het gitaarspel niet altijd even zuiver is. Zo maakt Gilmour her en der een aantal foutjes. Bij het nummer ‘Marooned’ viel ons op dat Gilmour zijn solo te langzaam speelt, dit terwijl de muziek op het juiste tempo ligt. Toch moeten we vooral koesteren dat deze bijna 80-jarige nog een dergelijke show neerzet. Deze is dan ook zeker de moeite waard om in de bioscoop te bezoeken, want de jaren beginnen nu echt serieus te tellen.

Het concert draait vanaf 17 september in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️