De uitgebluste revolutionair Bob leeft samen met zijn energieke, zelfredzame dochter Willa ondergedoken op een rustige plek en gaat stoned en paranoïde door het leven. Als zijn aartsvijand na zestien jaar weer opduikt en Willa verdwijnt,moet de voormalige rebel zichzelf bij elkaar rapen om haar te vinden, waarbij zowel vader als dochter wordt geconfronteerd met de consequenties van zijn verleden.

Regisseur Paul Thomas Anderson staat veelal bekend om zijn nogal opvallende films met vaak nogal wat wazige verhalen. Dit wordt overigens op de meest positieve manier bedoeld. Kijk naar films als There Will Be Blood of Boogie Nights en men zal waarschijnlijk direct wel weten wat er bedoeld wordt. One Battle After Another is wellicht een beetje een vreemde eend in de bijt voor de regisseur, maar wel een met een extreem hoog entertainmentgehalte. One Battle After Another blijkt namelijk een rasactiefilm te zijn, maar dan wel een met hele donkere humor. De humor is waar de film soms wat verwarring zaait, want soms zal je zitten schateren van het lachen en eigenlijk past dat weer niet helemaal in het beeld van de film, maar het werkt echt bijzonder goed. Dit maakt dat deze film echt steengoed is en zelfs met een pittige speelduur van bijna twee uur en drie kwartier zit het tempo er erg goed in en zal je je geen seconden vervelen.

Dit wordt mede veroorzaakt door een uitmuntend acterende cast, waarbij het vooral Sean Penn is die de show steelt. Penn heeft door de jaren heen een gezicht gekregen alsof hij over een stoeptegel is heen gehaald, maar heeft nog steeds flinke spieren, waar het bijna een idee zou zijn om hem eens voor de rol van Popeye the Sailorman te casten. Het typische loopje dat hij in de film aanhoudt en het karakter dat hij neerzet is echt ongekend goed. Maar ook Leonardo DiCaprio weet het weer uitstekend te doen. Nou zijn we dat van DiCaprio echt wel gewend, want deze acteur mag onderhand toch wel tot de crème de la crème genoemd worden als het om acteurs gaat. Degene waar we misschien iets minder van horen de laatste tijd is Benicio Del Toro, die een stoere rol neerzet als de Mexicaanse sensei van zijn ninjaschool en een constante kalmte uitstraalt, maar toch ook meteen gevaar weet uit te stralen en eigenlijk minimaal wat doet in de film. Dat is zeker knap te noemen natuurlijk en dit zijn ook de dingen die de film echt maken tot een van de toppers van dit jaar.

Naast een soundtrack die erg onder je huid weet te kruipen, valt vooral een knap staaltje cinematografie op. Vooral de eindscène is er hierbij een om je vingers bij af te likken. Als er een achtervolging wordt ingezet – we gaan niet verklappen hoe of wat – is het de camera die over de op- en-neergaande woestijnsnelweg erg weet te imponeren en je als kijker zelfs een beetje gedesoriënteerd maakt. Niet op een negatieve manier overigens, want het is juist de verwarring en het niet goed kunnen inschatten wat er precies op de weg gebeurt die flinke kracht bijzet in de film. Daarnaast is het de dwaze humor voor de rest die de film maakt tot wat het is. Je zal van tijd tot tijd echt denken waar je nou eigenlijk naar zit te kijken en of de humor nou dusdanig raar is dat je erom moet lachen of dat het gewoon briljant aan de man gebracht is. Dat is natuurlijk aan jezelf om te bepalen, maar aan deze kant gaan wij voor het briljante en is One Battle After Another gewoon een dikke vette aanrader om te gaan kijken.

One Battle After Another is een van de beste films die we tot nu toe nog hebben mogen aanschouwen dit jaar. Het zal daarom aan het einde van het jaar zeker in de top 5 voor beste films belanden. Dit alles heeft met meerdere factoren te maken. De film opent warrig en raar, maar krijgt na de opening meer structuur en dan wordt het echt erg goed. Bijgestaan door een soundtrack die onder je huid kruipt en echt uitmuntend camerawerk is dit echt een traktatie om te kijken. Voeg daar een uitmuntend acterende cast aan toe, waar Sean Penn echt met kop en schouders bovenuit weet te steken, en je weet meteen met wat voor film je te maken hebt. Het is soms echt een rariteitenkabinet dat de revue passeert, maar dan wel eentje die gewoon heel erg goed is om naar te kijken. Laat je ook niet tegenhouden door de enorme speelduur van twee uur en drie kwartier, want ook die vliegt voorbij.

De film draait nu in de bioscoop.

Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️ 1/2